**လင်ငယ်နေတက်သူ**
**အခန်း (၁) - အပြစ်ကင်းစင်သော နေ့ရက်များ**
လူတိုင်းက ကိုယ့်ဘဝကို ပြည့်စုံတယ်လို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်တိုင်က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိတဲ့ နောင်တမျိုးကို ဘယ်သူမှ ကိုယ်ချင်းစာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ခင်ပွန်း ကိုမင်းထက်က ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူဟာ ကျွန်မအတွက် အရာရာကို အလိုလိုက်၊ အကြိုက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အပြုံးလေးတစ်ခုအတွက် သူ နေ့ရောညပါ အလုပ်တွေ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
အိမ်ထောင်သက် (၅) နှစ်အကြာမှာ ကျွန်မတို့မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိလာခဲ့ပြီး သာယာတဲ့ မိသားစုလေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း ကျွန်မနဲ့ သမီးလေးကို ဖက်နမ်းတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကြင်နာတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ လောကမှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
**အခန်း (၂) - ပျင်းရိခြင်းနဲ့ အမှောင်ယံ အစ**
ကိုမင်းထက်က စီးပွားရေး တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်လာတာနဲ့အမျှ ခရီးတွေ မကြာခဏ ထွက်ရသလို၊ အလုပ်တွေလည်း ပိုများလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ငွေကြေးအရ ဘာတစ်ခုမှ မလိုလေအောင် တင့်တင့်တယ်တယ် ထားပေမယ့် ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အချိန်တွေကို ပိုလိုချင်ခဲ့မိတယ်။ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်လာတဲ့ အချိန်တွေ များလာတယ်။
အဲဒီ အထီးကျန်မှုတွေကြားထဲကို ဝင်လာခဲ့သူကတော့ ကျွန်မထက် (၅) နှစ်လောက် ငယ်တဲ့ "အောင်လေး" ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။ သူက ကျွန်မကို အမြဲဂရုစိုက်ပေးတယ်၊ အချိုသတ် စကားတွေပြောပေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ လစ်ဟာနေတဲ့ အချိန်တွေကို ဖျော်ဖြေပေးခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ရိုးရိုးသားသား ခင်မင်မှုလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားခဲ့ပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ သံယောဇဉ်ကြိုးကွင်းထဲကို ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ကျွံဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၃) - နာကျင်ဖွယ် ဟန်ဆောင်မှုများ**
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မဆီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များလာတယ်။ ဖုန်းကို Password ခံထားတယ်၊ ကိုမင်းထက် အိမ်ပြန်လာရင် အရင်လို ပျော်ရွှင်စွာ မဆီးကြိုနိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်မို့ သူ့မျက်နှာကိုတောင် တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။
တစ်ရက်... ကိုမင်းထက်က အလုပ်ကပြန်လာလာချင်း ကျွန်မကို နွေးနွေးထွေးထွေး ဖက်ပြီး "မိန်းမ... အစ်ကို အလုပ်တွေများနေလို့ သေချာ ဂရုမစိုက်နိုင်တာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မင်း အရမ်း ပျင်းနေမှာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်...
ကိုယ့်ယောကျ်ားအပေါ် သစ္စာဖောက်နေမိပြီဆိုတဲ့ အသိစိတ်က လိပ်ပြာမလုံအောင် နှိပ်စက်နေပေမယ့် နောက်ကွယ်မှာတော့ အဲဒီကောင်လေးဆီကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြေးပြေးသွားနေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုမှ တားဆီးလို့ မရခဲ့ဘူး။ တပ်မက်မှုဆိုတဲ့ မီးတောက်က ကျွန်မရဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ အရှက်တရား အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ပြီလေ။
**အခန်း (၄) - ပြိုကျသွားသော ကမ္ဘာ**
အမှားဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အပြီးတိုင် ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်ည... မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကိုမင်းထက် ခရီးကနေ အစောကြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ အိပ်မောကျနေတုန်း ကျွန်မဖုန်းဆီက ဝင်လာတဲ့ Message အသံကြောင့် သူ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"မမ... ကောင်လေး လွမ်းနေပြီ။ သူ မရှိတဲ့အချိန် ခိုးတွေ့ရအောင်လေ"
အဲဒီစာတိုလေးက ကျွန်မတို့ရဲ့ သာယာတဲ့ မိသားစုကမ္ဘာလေးကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ အိပ်ရာက လန့်နိုးလာတဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတဲ့ ကိုမင်းထက်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒေါသ၊ နာကျင်မှု၊ ယူကျုံးမရဖြစ်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အဲဒီအကြည့်...။ သူ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရင်ဘတ်ထဲက အသံတိတ် ငိုကြွေးသံကို ကျွန်မ ကြားနေရတယ်။ ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို ခံစားရစေခဲ့တယ်။
**အခန်း (၅) - အခွင့်အရေးနဲ့ ရူးမိုက်မှု**
အဲဒီညက ကျွန်မ သူ့ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့တယ်။ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့သွားလို့ မှားသွားတာပါ၊ နောက် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူးဆိုပြီး သမီးလေးကို ထောက်ထားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ကိုမင်းထက်က သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို စိမ်းကားသွားတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားသလိုပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နှစ်လောက် အကြာမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ စိတ်က ပြန်ပေါ်လာပြန်တယ်။ ကျွန်မကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံနေတဲ့ ယောကျ်ားကို အပြစ်ရှာပြီး အပြင်မှာ သာယာမှုကို ထပ်ရှာမိပြန်တယ်။ "လင်ငယ်နေတတ်သူ" ဆိုတဲ့ စရိုက်က ကျွန်မသွေးထဲမှာ စွဲနေပြီလား မသိပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ တခြား ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ထပ်ပြီး ဖောက်ပြန်မိပြန်တယ်။
**အခန်း (၆) - ပြင်ဆင်ခွင့်မရတော့တဲ့ အဆုံးသတ်**
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကိုမင်းထက်က သိပ်ကို တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ အပေါက်ဝမှာ သက်သေအပြည့်အစုံနဲ့ ပက်ပင်းမိတဲ့အချိန်မှာ သူ လုံးဝ မအံ့သြခဲ့ဘူး။ ဒေါသလည်း မထွက်ခဲ့ဘူး။ ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုနဲ့ပဲ...
"လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါ သစ္စာဖောက်တာက အမှားဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ နှစ်ခါ သစ္စာဖောက်တာကတော့ သူ့ရဲ့ စရိုက်ပဲ။ မင်းလို မိန်းမကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိတဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ အပြစ်တင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနဲ့ငါ ပတ်သက်မှု ပြီးဆုံးပြီ။"
သူ ကျောခိုင်းထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ခြေပစ်လက်ပစ် လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်တောင်းပန်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ငိုယိုငိုယို ဒီတစ်ခါတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးရရင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ သူ သမီးလေးကိုပါ အပြီးအပိုင် ခေါ်သွားခဲ့တယ်။
**အခန်း (၇) - ကျန်ရစ်ခဲ့သော နောင်တ**
အခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ အသက်ရှင်နေရပြီ။ ကျွန်မ တွယ်တာခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတွေကလည်း ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံလည်းမရှိ၊ ဘာမှလည်း မကျန်တော့တဲ့ အချိန်မှာ အားလုံး ကျောခိုင်းသွားကြတယ်။ "လင်ငယ်နေတတ်သူ" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကြီးနဲ့ မိသားစု၊ ဆွေမျိုး အသိုင်းအဝိုင်းကပါ ရွံရှာပြီး ဖယ်ကြဉ်တာကို ခံရတယ်။
ညဘက်တွေဆို သမီးလေးနဲ့ ကိုမင်းထက်ကို လွမ်းလို့ ငိုရတဲ့ မျက်ရည်တွေတောင် ခန်းခြောက်နေပါပြီ။ ကိုမင်းထက်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ရင်ခွင်ကို ပြန်လိုချင်ပေမယ့် အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာမရှိတော့ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ဘဝမို့ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အပြစ်တင်ခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
ကိုယ့်ကို အစစ်အမှန် ချစ်တဲ့သူကို သစ္စာဖောက်ပြီး တဒင်္ဂ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်တာဟာ ကိုယ့်ဘဝကိုကိုယ် မီးရှို့နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပါပဲ... တစ်ခါပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ အရာရာ ဆုံးရှုံးသွားမှ နောင်တရနေတာက ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့တဲ့ အချိန်နှောင်းမှ သိရတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။