၁။
ကရင်ပြည်နယ်နှင့် မွန်ပြည်နယ်အစပ်ရှိ "သံလွင်အရှေ့ဘက် တောနက်"
ကြီးသည် လူသူမနီးသည့် အမှောင်ကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လေထုထဲတွင်
စိုစွတ်သော မြေကြီးပုပ်နံ့နှင့် ညှော်နံ့သင်းသင်း ရောယှက်နေပြီး၊ မြူနှင်းများမှာ
ပိတ်ကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သစ်ပင်အိုကြီးများ၏ ခက်လက်များသည်
မိုးကောင်းကင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် အရိုးစုလက်များနှယ် ထောင်ထွက်နေကြသည်။
တောကောင်တို့၏ အသံပင် ဆိတ်သုဉ်းနေသည့် ထိုညတွင်၊ လေတိုးသံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က
နားနားသို့ကပ်၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။ တောနက်၏ အသည်းနှလုံးထဲတွင်
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုက နိုးထရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
၂။
မင်းခန့်သည် သူ၏ ခေတ်မီ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကျကျနန လွယ်ထားရင်း၊
သစ်ရွက်ခြောက်များပေါ်သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခြေလှမ်းလှမ်းနေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင်
မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း၊ သူ၏နောက်မှ
ကပ်လိုက်လာသည့် သီဟမှာမူ တုန်ရီနေသည်။ သီဟသည် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ
ပြန်နေပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန် ပရိတ်ကြိုးကို
တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "မင်းခန့်... ငါတို့ နောက်ပြန်လှည့်သင့်ပြီ။
ဒီတောထဲမှာ တစ်ခုခုက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်" ဟု သီဟက တိုးတိုးလေး
ပြောသော်လည်း၊ မင်းခန့်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "မင်းကတော့
ကြောက်စရာရှာနေတာပဲ" ဟု ဆိုကာ ရှေ့သို့သာ ခပ်တည်တည် ဆက်တိုးသွားသည်။
၃။ တားမြစ်ထားသော တောနက် (Into the Forbidden Forest)
သူတို့ လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး
နွယ်ပင်များမှာ မြွေဟောက်များကဲ့သို့ လမ်းပေါ်တွင် ခွေယှက်နေကြသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ
သစ်ပင်ကြီးများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများ၊ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းသော
အမှတ်အသားများကို တွေ့လာရသည်။ သီဟက ထိုအမှတ်အသားများကို မြင်သည်နှင့် ကျောရိုးထဲထိ
စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါ နတ်တားတဲ့ နယ်မြေပဲ" ဟု သူတွေးမိသော်လည်း
မင်းခန့်ကို မတားနိုင်တော့ပေ။ လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး၊ သူတို့၏
ထွက်သက်များပင် မြူခိုးများကဲ့သို့ အဖြူရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
၄။
မင်းခန့်က ရှေ့မှဦးဆောင်ရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ
မြေပြင်ပေါ်တွင် ရာနှင့်ချီသော ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများမှာ
စနစ်တကျ စက်ဝိုင်းပုံစံ တန်းစီလျက် သေဆုံးနေကြသည်။ လေထဲတွင် နံ့သာဖြူနံ့
ပျံ့လွင့်လာပြီးနောက်၊ ဝေးရာမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လွမ်းမောဖွယ်ရာ သီချင်းသံကို
ကြားလိုက်ရသည်။ သီဟက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သစ်ပင်ကြားထဲမှ လူတစ်ယောက်၏
ဦးခေါင်းနှင့်တူသော အရိပ်တစ်ခုက ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"မင်း မြင်လိုက်လား မင်းခန့်" ဟု သူက မေးသော်လည်း၊ မင်းခန့်က "လေတိုက်တာပါ"
ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။
၅။
မြူထူများ အကြားမှ ရုတ်တရက် မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုနေရာတွင် ခေတ်ဟောင်း မြန်မာ့ဗိသုကာလက်ရာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ခြေ ၃၀
ခန့်ရှိသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ ရှိနေသည်။ ရွာလမ်းများတွင် သဲဖြူများ ခင်းထားပြီး
လွန်စွာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော်လည်း၊ အိမ်တိုင်း၏ တံခါးများမှာ စေ့ထားပြီး
ငြိမ်သက်နေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ မည်သည့် တိရစ္ဆာန်သံမျှ မကြားရဘဲ၊ လေထုက
အချိန်ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
၆။
ရွာ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ဟန်တူသော ဦးစံမြသည် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ ဝရံတာမှ ထွက်လာသည်။
သူသည် အသားအရေ ဖြူဖျော့လွန်းပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သက်မဲ့ အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့
အေးစက်ကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။ "ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာကို ဧည့်သည်တွေ
လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု သူက အက်ရှရှ အသံဖြင့် ဆိုသည်။ ဦးစံမြ၏
စကားသံမှာ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ သူ၏ ခြေသံမှာလည်း သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်
လုံးဝ မထွက်ပေါ်ပေ။ သီဟသည် ထိုသူကို ကြည့်ကာ နှလုံးတုန်လာပြီး၊
ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။
၇။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် မြရတနာ နှင့် လပြည့်
တို့က စောင့်ကြိုနေကြသည်။ သူတို့သည် ရိုးရာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး
ပါးပြင်ပေါ်တွင် သနပ်ခါးများ လိမ်းခြယ်ထားသည်။ သူတို့၏ အလှတရားသည် မင်းခန့်ကို
မှင်တက်သွားစေသော်လည်း၊ သီဟကမူ သူတို့၏ မျက်တောင်များမှာ လုံးဝ ခတ်ခြင်းမရှိသည်ကို
သတိထားမိသည်။ မြရတနာက မင်းခန့်ကို ပြုံးပြလိုက်သောအခါ သူမ၏ သွားများမှာ ပုံမှန်ထက်
ပို၍ စိပ်နေပြီး ဖြူဖွေးနေသည်မှာ သဘာဝမကျသလို ခံစားရသည်။
၈။
ဦးစံမြက သူတို့အတွက် အစားအစာများကို တည်ခင်းပေးသည်။ မင်းခန့်က ဆာလောင်နေသဖြင့်
ထမင်းနှင့် ဟင်းများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်။ သီဟကမူ သံသယဖြင့် သူ၏ ပန်းကန်ကို
ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထမင်းဖြူများမှာ ဖြဖြဖြူဖြူ လှုပ်ရှားနေသော ပိုးလောက်လမ်းများ
ဖြစ်နေပြီး၊ ဟင်းခွက်ထဲတွင်မူ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များနှင့် အသားစအချို့ကို
မြင်လိုက်ရသည်။ "မင်းခန့်... မစားနဲ့! ဒါတွေက..." ဟု သီဟက
အော်ပြောလိုက်ချိန်တွင်၊ အိမ်ထဲရှိ မီးအိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားပြီး
အမှောင်ထုထဲမှ ဝါကျင့်ကျင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူတို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။
၉။
"ပြေးတော့!" သီဟက မင်းခန့်ကို အတင်းဆွဲကာ အိမ်ပေါ်မှ
ခုန်ချလိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ရွာသားများအားလုံးသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှ
ပြောင်းလဲကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရှည်ထွက်လာပြီး ခြေလက်များမှာ နွယ်ပင်များကဲ့သို့
တွန့်လိမ်လျက် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ မင်းခန့်သည် အစာစားမိထားသဖြင့်
ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ သူတို့
တောလမ်းအတိုင်း ပြေးသော်လည်း၊ လမ်းများက အဆုံးမရှိဘဲ ပတ်ချာလည်နေကာ ရွာ၏
အဝင်ဝသို့သာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ရောက်နေတော့သည်။
၁၀။
တောစပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် မင်းခန့်သည် လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ
အမည်းရောင် ပိုးကောင်များ ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ညိုမည်းလာသည်။ သီဟသည်
အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ မင်းခန့်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ကားလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်အောင်
သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် မင်းခန့်သည် သတိမရတော့ဘဲ၊ ညတိုင်း
အိပ်မက်ထဲတွင် "မြရတနာ... မင်းဆီ လာနေပြီ" ဟု ယောင်ယမ်းကာ
အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ဆရာဝန်များက ရောဂါရှာမရဘဲ သူ၏ ကိုယ်အပူချိန်မှာ အေးစက်စက်
ဖြစ်နေသည်။
၁၁။
သီဟသည် နာမည်ကျော် ဂမ္ဘီရဆရာကြီး တစ်ဦးကို ပင့်ဖိတ်ကာ ကြည့်ရှုစေသည်။ ဆရာကြီးက
မင်းခန့်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူက အရှင်လတ်လတ်
ဝိညာဉ်အနှုတ်ခံလိုက်ရပြီ။ အဲ့ဒီရွာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက ကပ်ရောဂါကြောင့်
သေသွားတဲ့ ရွာသားတွေက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆက်ခံမယ့်သူကို ရှာနေတာ" ဟု
ဆိုသည်။ ဆရာကြီးက အင်းအိုင်များဖြင့် ကုသရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မင်းခန့်၏
ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော လက်သည်းရာကြီး ငါးခု ပေါ်ထွက်လာပြီး
ပုပ်သိုးသောအနံ့များ ထွက်လာသည်။
၁၂။
နောက်ဆုံးတွင် မင်းခန့်သည် ဆေးရုံကတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သီဟသည်
ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မင်းခန့်၏ အိမ်သို့ သွားကြည့်ရာ၊ အိမ်ထဲတွင် သဲဖြူများ
ခင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှန်ထဲတွင် သီဟ၏ အရိပ်အစား မြရတနာ၏ အေးစက်သော
အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် အခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ
ခေါက်လိုက်သည်။ "သီဟ... ငါပြန်လာပြီ... တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး" ဟူသော
မင်းခန့်၏ အသံသည် လူသံနှင့်မတူဘဲ အက်ကွဲနေသည်။ သီဟသည် တံခါးနားသို့ တိုးသွားရင်း
သိလိုက်ရသည်မှာ... ကျိန်စာသည် မပြီးဆုံးသေးဘဲ ယခုမှသာ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုတာပင်။
နိဂုံး
သံလွင်အရှေ့ဘက် တောနက်ကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်သည် မြို့ပြ၏ အိမ်ခြေများထဲသို့
တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းခန့် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီဟ၏ နောက်တွင် အရိပ်မဲ့လူတစ်ယောက် အမြဲကပ်ပါနေသည်ကို ဘေးလူများက
မြင်နေရသည်။ တောနက်ထဲက ထိုရွာကလေးသည် လူသားတို့၏ မသိစိတ်ထဲတွင် အမြဲတည်ရှိနေပြီး၊
မာနကြီးသော မုဆိုးသစ်များကို စောင့်ကြိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က
သင့်နာမည်ကို ခေါ်နေလျှင်... ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်မကြည့်ပါနှင့်။