အခန်း (၁)
ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်း၏ အေးမြလှသော ကလောမြို့လေးရှိ "မြိုင်ဟေဝန်" ဟု အမည်ရသည့် ခိုင်ခံ့သော စံအိမ်ကြီးအတွင်းတွင်ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်း၌ ဒေါ်နုနုရည်က သူမ၏ သမီးအရင်း နဒီ ကို ပွေ့ဖက်ကာ မျက်ရည်ကျနေသည်။
နဒီသည် လွန်ခဲ့သော ၁၅ နှစ်က ဘုရားပွဲတစ်ခုတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယခုမှ ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို လှေကားထိပ်မှ ရပ်ကြည့်နေသူမှာ မေခ ဖြစ်သည်။ မေခသည် နဒီပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဒေါ်နုနုရည်တို့ မိသားစုက အထီးကျန်မှုပြေပျောက်စေရန် မိဘမဲ့ဂေဟာမှ မွေးစားခဲ့သော သမီးကြီးဖြစ်သည်။
"မေခ... နင့်ညီမလေး ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ နင်သိပ်ပျော်နေမှာပဲနော်" ဟု ဒေါ်နုနုရည်က လှမ်းပြောသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင် မေခအပေါ် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မေခသည် မိသားစုစီးပွားရေးဖြစ်သော သစ်လုပ်ငန်းနှင့် ဟိုတယ်လုပ်ငန်းများတွင် ဒေါက်တိုင်တစ်ခုလို ကြိုးစားပေးခဲ့သော်လည်း သွေးသားရင်းနှီးမှုမရှိသည့်အတွက် ယခုအခါ ဘေးဖယ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
အခန်း (၂)
မိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဘွားဘွားဒေါ်မြတ်ကတော့ မေခကို သံယောဇဉ်ရှိသည်။ သို့သော် ဘွားဘွား၏ ဆန္ဒမှာ သူမ၏ မြေးအရင်း ကောင်းကင် နှင့် မေခကို လက်ထပ်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်သည် မြို့ပြတွင် အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မာနကြီးကာ အေးစက်သူဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုရှိတယ်" ဟု မေခက ကောင်းကင်ကို သီးသန့်တွေ့ဆုံချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းကင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးရင်း "မွေးစားသမီးဆိုတာကို မေ့နေပုံရတယ်... ငါက နဒီ့ကိုပဲ လက်ထပ်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘွားဘွားဆန္ဒကြောင့်သာ လက်ခံရတာ"
"အဆင်ပြေပါတယ်... လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်ပြည့်တာနဲ့ ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းကြမယ်။ ရှင်ပေးရမယ့် လျော်ကြေးကတော့ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းထောင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ" ဟု မေခက ပြတ်သားစွာ ဆိုသည်။ သူမ၏ ဗိုက်ထဲတွင်ရှိနေသော လျှို့ဝှက်ချက် (သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာသေးသော ကိုယ်ဝန်သတင်း) ကိုတော့ သူမ မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။
အခန်း (၃)
နဒီသည် ပြန်ရောက်လာသည့်နေ့မှစ၍ မေခပိုင်ဆိုင်သမျှကို လိုချင်တပ်မက်နေသူဖြစ်သည်။ သူမသည် လူရှေ့တွင် သနားစဖွယ် ဟန်ဆောင်တတ်သော်လည်း မေခနှင့် နှစ်ယောက်တည်းရှိချိန်တွင်မူ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပြုမူတတ်သည်။
တစ်နေ့တွင် နဒီက မေခ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော စိန်နားကပ်ကို ပြကာ "ဒါ မေမေက သမီးအရင်းမို့လို့ ပေးတာ... မွေးစားသမီးဆိုတာ အချိန်တန်ရင် အိမ်ဖော်ထက်တောင် နိမ့်ကျသွားနိုင်တယ်နော် မမမေခ" ဟု ရန်စသည်။
မေခက စာအုပ်ကိုသာ အေးဆေးစွာ ဖတ်နေရင်း "နဒီ... နင်ပြန်ရတာက နင့်ရဲ့ နေရာမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကိုတော့ နင်လာပြီး မဖျက်ဆီးပါနဲ့" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် နဒီက သူမ၏ ပါးကို သူမကိုယ်တိုင် ရိုက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုကာ အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။
အခန်း (၄)
ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဒေါ်နုနုရည်က မေခကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်။ "နင်... ငါ့သမီးလေးကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလား မေခ။ နင့်ကို ငါတို့ ကျွေးမွေးထားတာ ဒီအတွက်လား"
မေခသည် ငြင်းဆိုခြင်းမပြုတော့ပေ။ သူမ ရှင်းပြလည်း မည်သူမှ ယုံမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ "အန်တီ... ကျွန်မကို မွေးစားခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ကောင်းကင်နဲ့ လက်ထပ်ပွဲပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ဒီအိမ်က ထွက်သွားပါ့မယ်"
မင်္ဂလာပွဲသည် ဟန်ချက်ညီစွာ ကျင်းပခဲ့သော်လည်း သတို့သားနှင့် သတို့သမီးကြားတွင် မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီး ရှိနေသည်။ မင်္ဂလာဦးညတွင်ပင် ကောင်းကင်က ကွာရှင်းစာချုပ်ကို မေခရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ မေခကလည်း တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
"ရှင်နဲ့ ကျွန်မက အခုကစပြီး ဘာမှမဆိုင်တော့ပေမယ့် ဘွားဘွားရှေ့မှာတော့ ဟန်ဆောင်ပေးပါ" ဟု မေခက ဆိုကာ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသည်။ သူမသည် နောင်တမရ။ သူမ၏ လက်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ဤကလေးသည် သူမအတွက် တစ်ဦးတည်းသော မိသားစု ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
အခန်း (၅)
မင်္ဂလာပွဲအပြီး ကလောမြို့၏ မြူနှင်းများကြားတွင် မေခသည် ကောင်းကင်၏ အိမ်ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မြောက်ကမ္ဘာကဲ့သို့ အေးစက်လွန်းလှသည်။ ကောင်းကင်သည် မေခကို ရွံရှာသကဲ့သို့ ပြုမူသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အပြုအမူများကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိသည်။ နဒီသည် ကောင်းကင်၏ အိမ်သို့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြကာ နေ့စဉ်လာရောက်ပြီး "ကိုကိုကောင်းကင်က မမမေခကို မချစ်ဘဲ လက်ထပ်ခဲ့ရတာ သနားပါတယ်" ဟု ဆိုကာ မေခ၏ စိတ်ကို ဆွပေးလေ့ရှိသည်။
သို့သော် မေခသည် ထိုစကားများကို လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး သူမ၏ အာရုံကို ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး စီမံချက်များတွင်သာ မြှုပ်နှံထားသည်။ သူမ ဗိုက်ထဲက ကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေပြီဖြစ်သော်လည်း ချောင်ကျသော ဝတ်စုံများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် မေခသည် ဆေးရုံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကောင်းကင်နှင့် ထိပ်တိုက်တိုးတော့သည်။ "နင် ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ... ဒီအချိန်ကြီး ငါ့မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်ဖို့ ကြံနေတာလား" ဟု ကောင်းကင်က ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။
အခန်း (၆)
မေခက အေးစက်စွာပင် "ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စပါ... ရှင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောကာ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုစဉ် နဒီက အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး "ကိုကို... မမမေခက ကိုကို့ကို သစ္စာဖောက်နေတာ။ သူ ဆေးရုံကို ကလေးဖျက်ချဖို့ သွားမလို့လေ" ဟု လုပ်ကြံဖန်တီးကာ အော်ဟစ်တော့သည်။ ကောင်းကင်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး မေခ၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "နင်... နင် တကယ်ပဲ ဖောက်ပြန်နေတာလား"
မေခသည် နဒီ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "ရှင့်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ကျွန်မမှာ အချိန်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ဆီက ကွာရှင်းစာချုပ် ရထားပြီးသားမို့လို့ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် ရှင့်မှာ စွပ်စွဲပိုင်ခွင့်မရှိဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်သည်။ အမှန်စင်စစ် မေခသည် ဆေးရုံသို့ သွားသည်မှာ ကလေးကို ဖျက်ချရန် မဟုတ်ဘဲ ကလေး၏ ကျန်းမာရေးကို စစ်ဆေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ကောင်းကင်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။
အခန်း (၇)
နောက်ဆုံးတွင် ဘွားဘွားဒေါ်မြတ်သည် နဒီ၏ ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ နဒီသည် ကောင်းကင်နှင့် နီးစပ်ရန်အတွက် မေခ၏ ဆေးမှတ်တမ်းများကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားစဉ် ဘွားဘွားက လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါ်နုနုရည်သည်လည်း သူမ အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့သော သမီးအရင်း၏ ယုတ်မာမှုကို မြင်တွေ့သွားရသည့်အခါမှ မေခအပေါ် သူမ ပြုမူခဲ့သမျှအတွက် နောင်တကြီးစွာ ရခဲ့တော့သည်။
ကောင်းကင်သည် မေခ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး "ငါ... ငါ အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်... ငါတို့ စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး အသစ်ကစရအောင်" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောရှာသည်။ သို့သော် မေခက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ "စာချုပ်က တည်မြဲနေတုန်းပဲ ကောင်းကင်... ကျွန်မ ရှင့်ကို မမုန်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို မယုံကြည်တဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်သက်လုံး အကျဉ်းကျမခံနိုင်ဘူး"
နိဂုံး -
ခြောက်လအကြာတွင် မေခသည် ကလောမြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ရန်ကုန်မြို့တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဒီဇိုင်းကုမ္ပဏီကို အောင်မြင်စွာ တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် နုနယ်လှသော သမီးငယ်လေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အစားထိုးခံ မဟုတ်တော့သလို၊ မည်သူ့၏ ဂရုဏာကိုမှ မျှော်ကိုးရသော ဘဝမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။
သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းနေပါတော့သည်။