အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
မိုးအေးအေးမှာ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေ အေးစက်နေပြီ။ နာရီလက်တံက ည ၁၁ နာရီကို ကျော်လွန်သွားပေမဲ့ အိမ်ရှေ့က ကားသံကို မကြားရသေးဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေတာ လနဲ့ချီနေပြီ။ အရင်ကဆို ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရုံနဲ့ "အခုလာပြီ မိန်းမ" လို့ ပြန်ဖြေတတ်တဲ့ မင်းခန့်က အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို လျစ်လျူရှုထားတယ်။ Messenger မှာ စာပို့ထားရင်လည်း 'Seen' ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မလာဘူး။ ဒီလို တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ နှာခေါင်းထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ အင်္ကျီကပ်ပါလာတတ်တဲ့ သူစိမ်းဆန်တဲ့ ရေမွှေးနံ့က အခုထိ စွဲကပ်နေတုန်း။ အဲဒီရနံ့က ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ငွေ့ပဲ။
အခန်း (၂) — သံယောဇဉ်
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဆင်းရဲတုန်းကလည်း တစ်လုပ်စားရင် တစ်ဝက်ခွဲကျွေးခဲ့တဲ့သူ။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်ရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုခဲ့တဲ့သူ။ "သန္တာရယ်... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်တွေက တောက်ပလွန်းလို့ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မကြောက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့မှာ ကလေးမရနိုင်သေးပေမဲ့ သူက "မင်းရှိရင် ကိုယ့်အတွက် ပြည့်စုံပါပြီ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အခုထိ နားထဲမှာ ကြားနေမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှတ်တရတွေက အခုတော့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်နေပြီ။
အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့
ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရောက်လာတယ်။ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ မင်းခန့်ရယ်၊ ခပ်ငယ်ငယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရယ်။ သူတို့ လက်ချင်းတွဲထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ကြည့်နေကျ အကြည့်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မေးခဲ့ပါတယ်။ "မင်းခန့်... ရှင့်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား" လို့။ သူက ကျွန်မကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ "သန္တာ... ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေတယ်၊ မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့" လို့ပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံထက် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ပိုကျယ်လောင်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ပဋိပက္ခများ ရင့်ကျက်လာခြင်း
သူ့ဖုန်းကို သူ လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ ခံထားလိုက်ပြီ။ အိမ်မှာရှိနေရင်တောင် ဖုန်းကို လက်ကမချတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ညသန်းခေါင်မှာ ဖုန်းလာရင် အပြင်ထွက်ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းချင်တာကြောင့် သည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ သူနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေး ရင်းရင်းနှီးနှီး ထမင်းစားနေတာကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရှေ့ကို သွားရပ်လိုက်တဲ့အခါ မင်းခန့် မျက်နှာ ပျက်မသွားဘူး။ အေးစက်စက်ပဲ ကြည့်နေတယ်။ "မင်း အိမ်ပြန်နှင့်တော့ သန္တာ၊ နောက်မှ ရှင်းပြမယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ ကျွန်မကို သနားစရာသတ္တဝါတစ်ကောင်လို ကြည့်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ? ကျွန်မ သူ့အပေါ် ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ? မင်းခန့် ညဉ့်နက်မှ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ချော့ဖို့ မကြိုးစားဘူး။ "သန္တာ... ငါတို့ ခဏလောက် ခွဲနေကြရအောင်၊ မင်းလည်း စိတ်အေးသွားအောင်" တဲ့။ ခွဲနေရအောင် ဟုတ်လား? ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စုတ်ပြတ်သွားတယ်။ "ရှင် ဖောက်ပြန်နေတာကို ကျွန်မကပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးရဦးမှာလား" လို့ ကျွန်မ အော်မေးမိတယ်။ သူက ဘာမှမပြောဘဲ အဝတ်အစားတချို့ ထည့်ပြီး အိမ်က ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ သူ ဖောက်ပြန်တာထက် ပိုနာကျင်ရတာက သူ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တော့တာပဲ။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု
နှစ်ပတ်ကြာတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ စာချုပ်ကို ကိုင်ပြီး သူနေတယ်ဆိုတဲ့ တိုက်ခန်းဆီကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက... မင်းခန့်နဲ့ အဲဒီမိန်းကလေး။ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာကို တွေ့တော့ ကျွန်မ လက်ထဲက စာချုပ်ကို သူ့မျက်နှာရှေ့ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ "ရှင်တို့ ပျော်ပျော်ကြီး နေကြတော့၊ ရှင့်လို ဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်းမျိုးကို ကျွန်မ မလိုအပ်တော့ဘူး" လို့ အဆိုးဆုံး စကားလုံးတွေနဲ့ ဆဲရေးခဲ့မိတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဟန်ဆောင်မှုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။ "ထွက်သွားတော့ သန္တာ... မင်း နောက်ကြောင်းမပြန်ဘဲ ထွက်သွားလိုက်ပါ" လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါ သူနဲ့ ကျွန်မ နောက်ဆုံးစကားပြောဖြစ်ခဲ့တာပဲ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
သုံးလအကြာမှာ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်ချက် ရောက်လာတယ်။ မင်းခန့် ဆုံးပြီတဲ့။ ကျွန်မ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားတယ်။ ရုပ်အလောင်းဆီ ရောက်သွားတော့ အဲဒီမိန်းကလေးကို တွေ့ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစစ်ချက်တွေနဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ။
မင်းခန့်မှာ ဦးနှောက်အကျိတ် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ ကုသလို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေ။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူနာပြုတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သူ ငှားထားခဲ့တာ။ မင်းခန့်က သူသေသွားရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ဝမ်းနည်းပြီး ကျန်ရစ်မှာကို မလိုလားဘူး။ သူ့ကို မုန်းမုန်းတီးတီးနဲ့ မေ့ပစ်နိုင်အောင် "ဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း" ဆိုတဲ့ ပြဇာတ်ကို ကပြသွားခဲ့တာ။ သူ ဖောက်ပြန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ကျွန်မကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ သူ့ကိုယ်သူ အမုန်းခံသွားခဲ့တာ။
ကျွန်မ သူ့ရုပ်အလောင်းကို ဖက်ပြီး အော်ငိုမိပေမဲ့ သူ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေက အခုတော့ နောင်တတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ပေးခဲ့သင့်တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို နားလည်ပေးခဲ့သင့်တာ။ အခုတော့... နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူတိုင်းမှာ အမြဲရှိနေမယ့် အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတလေမှာ အမှန်တရားဟာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတတ်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိုးဆုံးလူသားအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ဖို့အထိ သတ္တိရှိတတ်ကြပေမဲ့၊ အဲဒီအနစ်နာခံမှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကတော့ တစ်ဖက်လူအတွက် တစ်သက်စာ နောင်တအဆိပ်ခွက် ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ အချစ်ထက် ယုံကြည်မှုက ပိုအရေးကြီးကြောင်း ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတလေ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပဲ။ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။