အခန်း (၁) အေးစက်ခြင်း၏ နိဒါန်း
အိမ်ဆိုတာ နွေးထွေးမှုရှိရမယ့် နေရာလို့ လူတွေ ပြောကြပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီအိမ်ကြီးဟာ ရေခဲတိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မနာမည် မေနှင်း။ အသက် ၃၂ နှစ်။ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား ကိုမင်းက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အကြီးတန်းမန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ သူက စကားနည်းတယ်၊ အလုပ်ပဲ သိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အလေးမထားဘူး။ မနက်ထွက်သွားရင် ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာတတ်တဲ့ သူ့ကို စောင့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ဖုန်တက်နေတဲ့ မှန်တင်ခုံပေါ်က အလှပြင်ပစ္စည်းတွေလိုပဲ အသုံးမကျဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံထက် ထမင်းစားပွဲက ဇွန်းနဲ့ပန်းကန် ထိသံက ပိုကျယ်လောင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အခန်း (၂) ခိုးယူမိသော အလင်းရောင်
ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို သုတ ဆိုတဲ့ လူငယ်လေး ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မတို့ရုံးကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လေး။ သူ့ရဲ့ တက်ကြွမှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စုံအသစ်လေးကို သတိထားမိပြီး ချီးမွမ်းတတ်တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားကို ရေလောင်းပေးသလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဆီက တစ်ခါမှ မရခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို သူ့ဆီက ရလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ "မမ ဒီနေ့ အရမ်းလှတယ်" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်လေးတစ်ခုက ကျွန်မကို တစ်နေ့ကုန် ပြုံးနေစေခဲ့တယ်။ အမှားမှန်း သိပေမယ့် အဲဒီအမှားက ပေးတဲ့ ချိုမြိန်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ မူးယစ်ဆေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၃) လမ်းမှားသို့ ခြေတစ်လှမ်း
ပထမဆုံးအကြိမ် သုတနဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ချိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ချွတ်ပြီး လက်ကိုင်အိတ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့စဉ်က ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သုတရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ထိတွေ့မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသိတရားတွေ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ လိမ်လည်ခြင်း အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူခဲ့တယ်။ ကိုမင်းကို အလုပ်ကိစ္စကြောင့် နောက်ကျမယ်လို့ ဖုန်းဆက်ရတာ၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ အပြင်သွားမယ်လို့ လိမ်ပြောရတာတွေက ကြာလာတော့ ဝတ္တရားတစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) ကျိုးပျက်ခြင်း၏ အစ
ဘဝဆိုတာ ပေးဆပ်မှုနဲ့ ရယူမှုပဲလို့ ဆိုကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ အလုပ်မှာ ငွေစာရင်း မှားယွင်းမှုတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လာလို့ ကျွန်မကို အလုပ်ကနေ နားဖို့ အကြောင်းကြားစာ ရခဲ့တယ်။ အလုပ်ပြုတ်သွားတာထက် ကျွန်မကို ပိုနာကျင်စေတာက သုတရဲ့ ပြောင်းလဲမှုပဲ။ ကျွန်မဆီက ငွေကြေးတွေ တောင်းလာတယ်၊ ကျွန်မ မပေးနိုင်တဲ့အခါ သူ ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့ရတယ်။ ကိုမင်းကတော့ ဘာမှမသိသလို ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ထိုးဖောက်မတတ် အေးစက်နေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅) အားလုံး ပျက်စီးခြင်း
တစ်နေ့ ညနေမှာတော့ အရာအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းထဲမှာ သုတနဲ့ ကိုမင်း အတူတူ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားတယ်။ သုတက ကျွန်မဆီက ငွေညှစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ကိုမင်းဆီကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ပို့ပြီး ပိုက်ဆံတောင်းခဲ့တာတဲ့။ ကိုမင်းက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး တစ်ချက်ပဲ ပြုံးတယ်။ အဲဒီအပြုံးက သေနတ်တစ်ချက် ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "မေ... မင်း ပျော်နေတယ် ထင်လို့ ငါ လွှတ်ထားပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရွေးချယ်လိုက်တဲ့လူက တန်ဖိုးမရှိတဲ့ကောင် ဖြစ်နေတာ ငါ စိတ်မကောင်းဘူး" လို့ သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောခဲ့တယ်။
အခန်း (၆) မမျှော်လင့်သော အမှန်တရား
ကိုမင်းက အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ထုတ်ပေးတယ်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ဆေးစစ်ချက်။ ငါ့မှာ ကင်ဆာ အဆင့် (၄) ရောက်နေပြီ။ ငါ မင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့တာ ငါ့ရောဂါကြောင့် မင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့။ ငါ မရှိတော့တဲ့အချိန် မင်းကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိပြီအထင်နဲ့ ငါ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ သုတကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ပိုက်ဆံအထုပ်ကို ယူပြီး အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ လူက ကျွန်မကို ရောင်းစားသွားခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မ မုန်းပါတယ်ဆိုတဲ့ လူကတော့ ကျွန်မအတွက် ငရဲကို အပြုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၇) အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
ကိုမင်း ဆုံးသွားတာ ၃ လရှိပြီ။ အိမ်ကြီးကတော့ အရင်အတိုင်း ခြောက်ကပ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကထက် ပိုဆိုးတာက ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုကလည်း စွန့်ပစ်သွားပြီ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း "လင်ငယ်နေတဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ သုတကတော့ ကျွန်မဆီက ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေ ယူပြီး ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ တစ်ခါက လှပခဲ့တဲ့ မျက်နှာက အခုတော့ နောင်တတွေနဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ။
ကျွန်မ ဘဝမှာ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ အလုပ်၊ မိသားစု၊ သိက္ခာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသား။ ကျွန်မ ရှာဖွေခဲ့တဲ့ အချစ်သစ်ဆိုတာ ပူလောင်တဲ့ မီးလျှံမှန်း သိခဲ့ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ- တခါတရံမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ့်လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ရွှေသီးကို တန်ဖိုးမထားဘဲ၊ အဝေးက မြင်နေရတဲ့ တလက်လက် မှန်ကွဲစတွေကို စိန်အမှတ်နဲ့ လှမ်းဖမ်းမိတတ်ကြတယ်။ အမှားကို သိတဲ့အချိန်မှာ ပြင်ဆင်ဖို့ လမ်းကြောင်းဆိုတာ မရှိတော့တာမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်ပါသေးတယ်။