ဟန်ဆောင်ကောင်းသူ

 ဟန်ဆောင်ကောင်းသူ

အခန်း (၁)

မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်က အေးစက်နေပြီ။ အခန်းထဲက တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီအချိန်ဆိုရင် မေသူ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတတ်တယ်။ သူမရဲ့ ရယ်သံလေးတွေ၊ သူမဆီကရတဲ့ သင်းပျံ့ပျံ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးတွေက အိမ်လေးထဲမှာ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ အရာအားလုံးက ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သိချင်နေခဲ့တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက သူမ ပြုံးပြခဲ့တာတွေဟာ တကယ်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမဟာ တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းသူတစ်ယောက်လားဆိုတာပါပဲ။

အခန်း (၂)

ကျွန်တော်နဲ့ မေသူဟာ ငါးနှစ်ကြာ လက်တွဲခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သူမဟာ အလင်းရောင်ပဲ။ ကျွန်တော်က သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၊ သူမကတော့ ပန်းချီဆရာမလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးက တည်ငြိမ်လွန်းလို့ လူတိုင်းက အားကျခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခဲ့တာ။ မေသူဟာ နူးညံ့တယ်၊ ဂရုစိုက်တတ်တယ်။ ကျွန်တော် နေမကောင်းဖြစ်ရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုတတ်သူမျိုး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဘာလို့များ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။

အခန်း (၃)

အပြောင်းအလဲက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ တဖြည်းဖြည်းချင်း အက်ကြောင်းထလာတာ။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် Seen ဖြစ်ပေမယ့် စာပြန်မလာတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ များလာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် မေးမိတိုင်း သူမက "ပင်ပန်းလို့ပါ မင်းသန့်ရယ်" လို့ပဲ အမြဲဖြေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမဆီကနေ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ တန်ဖိုးကြီး ရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတဲ့နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက သံသယမီးက စပြီး တောက်လောင်ခဲ့တော့တယ်။

အခန်း (၄)

တစ်ညမှာတော့ အရာအားလုံး ပေါက်ကွဲကုန်တယ်။ မေသူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ "မေ... ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ၊ မင်းမှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေပြီလား" လို့ ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။ မေသူက ကျွန်တော့်ကို ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ် မင်းသန့်၊ ကျွန်မ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာ ကြာပြီ။ ရှင်နဲ့ နေရတာ ကျွန်မ ငြီးငွေ့လှပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ဒီလို သာမန်ဘဝမျိုးကို ကျွန်မ မလိုချင်တော့ဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်၊ ဒူးထောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမကတော့ အထုပ်အပိုးတွေကို အသင့်ပြင်ပြီးသား။

အခန်း (၅)

နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူမ နောက်ကို လိုက်ကြည့်မိတယ်။ သူမဟာ တကယ်ပဲ ငွေကြေးချမ်းသာတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကားပေါ်ကို ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ တက်သွားတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့တဲ့ အကြောင်းပြချက်က "ပိုက်ဆံ" နဲ့ "ဂုဏ်ပကာသန" ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေဟာ နာကြည်းမှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အစိမ်းလိုက် သေအောင် မုန်းမိခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အချစ်တွေကို အသုံးချပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းခဲ့သူလို့ပဲ ကျွန်တော် သတ်မှတ်လိုက်တော့တယ်။

အခန်း (၆)

သုံးနှစ်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ မေသူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆီကပါ။ "မင်းသန့်... မေသူ ဆုံးပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ နာကြည်းမှုတွေကြားကနေ ဝမ်းနည်းမှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိ တိုးဝင်လာတယ်။ သူမရဲ့ ဈာပနကို ကျွန်တော် မသွားချင်ပေမယ့် ခြေထောက်တွေက အလိုလို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ သူမ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်တော် ရခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ အမှန်တရားတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။

အခန်း (၇)

စာထဲမှာ ရေးထားတာက... "မင်းသန့်၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ အသေအလဲ မုန်းအောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့ရတာ ခက်ခဲလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ကုလို့မရတဲ့ ကင်ဆာရောဂါရှိနေတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ အသိမပေးရက်ခဲ့ဘူး။ ရှင့်ရှေ့မှာ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း သေသွားမှာကို ရှင့်ကို မမြင်စေချင်ဘူး။ ရှင်က အရမ်းစိတ်နုတဲ့သူမို့လို့ ရှင့်ကို ကျွန်မက သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ အမှတ်ရစေချင်ခဲ့တာ။ ဒါမှ ရှင် ကျွန်မကို မုန်းပြီး အသစ်တစ်ယောက်နဲ့ ဘဝကို ရှေ့ဆက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ။ ကျွန်မကို မုန်းလိုက်ပါ မင်းသန့်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာကိုတော့ တစ်ချိန်မှာ ယုံကြည်ပေးပါ" တဲ့။

ကျွန်တော် စာကို ဖတ်ပြီး လူကြားထဲမှာတင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့ အမုန်းတွေဟာ အခုတော့ နောင်တတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လူဆိုးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေနောက်မှာ တုံးအစွာနဲ့ လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ဟန်ဆောင်ကောင်းသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဟန်ဆောင်မှုဟာ ကျွန်တော့်အတွက် စတေးခဲ့တဲ့ အချစ်စစ်တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အမုန်းတရားဆိုတာ ချစ်လွန်းလို့ ဖန်တီးထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။