အမှားတစ်ခုရဲ့ဆိုကျိုး
အခန်း (၁)
မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလည်း နာကျင်မှုတွေက အတားအဆီးမဲ့ စီးဆင်းနေတယ်။ အခန်းထဲမှာ လင်းနေတဲ့ မီးချောင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ပိုပြီး ပေါ်လွင်စေသလိုပဲ။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "Seen" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူ ဖတ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ၊ အခုဆို တစ်ရက်တောင် ကျော်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အမှားကြီး မှားခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ လူဆိုတာမျိုးက ဆုံးရှုံးသွားမှ တန်ဖိုးကို သိတတ်ကြတာပဲလား။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေတယ်။ "နဒီ... ကိုယ့်ကို တစ်ခါလောက်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဆိုတဲ့ စာသားကို ရိုက်လိုက်၊ ပြန်ဖျက်လိုက်နဲ့ ညဉ့်နက်ခဲ့ရတာ ဘယ်နှခါမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
အခန်း (၂)
နဒီနဲ့ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူက အေးချမ်းတယ်၊ ဖြူစင်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတကြီး ဖြစ်တတ်တဲ့ စိတ်ကို သူကပဲ အမြဲ ငြိမ်းအေးအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ လှပတဲ့ အနာဂတ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ "ကိုဦး... ကျွန်မတို့ အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရင် အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ကြမယ်နော်၊ ခြံထဲမှာ စံပယ်ပန်းတွေ စိုက်မယ်" လို့ သူ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ အတ္တက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မတွေးခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက အလုပ်ခွင်မှာ စခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ ပရောဂျက်တစ်ခုမှာ ငွေကြေးစာရင်းဇယား အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ။ အလုပ်ပြုတ်ရုံတင်မကဘဲ ထောင်တောင် ကျနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ကြောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပျက်စီးသွားမှာကို ကျွန်တော် အရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်။
အဲဒီညက နဒီနဲ့ ကျွန်တော် တွေ့ဖြစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငိုယိုပြီး သူ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားကို သူ့အပေါ် လွှဲချဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားတွေက "နဒီသာ ဝန်ခံလိုက်ရင် နဒီက မိန်းကလေးမို့လို့ ကုမ္ပဏီက သိပ်မပြောလောက်ဘူး၊ ကိုယ်ကတော့ အကုန်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်" ဆိုတဲ့ လေသံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့တာပါ။
နဒီက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက နာကျင်မှုလား၊ စက်ဆုပ်မှုလား ကျွန်တော် မဝေခွဲနိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄)
နောက်တစ်နေ့မှာ နဒီက ကုမ္ပဏီကို သွားပြီး အရာအားလုံးကို သူလုပ်ခဲ့တာပါလို့ ဝန်ခံခဲ့တယ်။ သူ အလုပ်ပြုတ်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ မြေစာပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ရာထူးတိုးပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားသလိုပဲ။
ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ အိမ်ကို သွားရင်လည်း အိမ်သားတွေက မတွေ့ခိုင်းတော့ဘူး။ သူ အလုပ်ရှာရတာ အရမ်းခက်ခဲနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ သူ့မိဘတွေကလည်း သူ့ကို အပြစ်တင်နေကြတယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်ကြောင့်... ကျွန်တော့်ကြောင့် သူ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီ နှုတ်ဆိတ်ခြင်းက ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း သတ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲကြောင်းတွေက ပိုကြီးလာပြီး အသက်ရှူရတာတောင် ခက်လာတယ်။ ကျွန်တော် နဒီ့ဆီကို စာတိုတွေ အစောင်စောင် ပို့ခဲ့တယ်။
"နဒီ... ကိုယ် မှားသွားမှန်း သိပါတယ်"
"နဒီ... ကိုယ့်ကို စကားလေး တစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောပါ"
"ကိုယ့်ကို မုန်းနေပြီလား"
သူကတော့ seen ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ အဲဒီ နှုတ်ဆိတ်ခြင်းက စကားလုံးတွေထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အရက်တွေ သောက်ပြီး သူ့အိမ်ရှေ့မှာ သွားအော်ခဲ့တယ်။ "နဒီ... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်၊ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့။ ဒါပေမဲ့ ထွက်လာတာက နဒီ မဟုတ်ဘဲ သူ့အစ်ကို ဖြစ်နေတယ်။ သူ့အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ထိုးကြိတ်ပြီး "မင်းလို လူစားမျိုးက ငါ့ညီမနားမှာ မရှိသင့်ဘူး၊ ထွက်သွားတော့" လို့ ပြောခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ နဒီက အလုပ်ပြုတ်သွားရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ သူ ဝန်ခံလိုက်တဲ့ အမှားကြောင့် သူ့မှာ အရင်က ရှိထားတဲ့ ပညာသင်ဆုတစ်ခုလည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီ ပညာသင်ဆုက သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို လူချင်း တွေ့ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ပန်းခြံလေးတစ်ခုရဲ့ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ သူ ထိုင်နေတယ်။ သူ အရမ်း ပိန်သွားတယ်။ မျက်လုံးတွေကလည်း အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။
"နဒီ..." ကျွန်တော့် အသံက တုန်ယင်နေတယ်။
သူ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရင်ကလို ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ မရှိတော့ဘူး။
"ကိုဦး... ကျွန်မ ရှင့်ကို မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မ နာကျင်လွန်းလို့"
"နဒီ... ကိုယ် အရာအားလုံးကို ပြန်ပြင်ပါ့မယ်၊ ကိုယ် အမှန်တရားကို သွားပြောပါ့မယ်"
နဒီက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်တယ်။ "နောက်ကျသွားပြီ ကိုဦး။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တာက အလုပ်တစ်ခုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကိုပါ ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မ ရှင့်မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေကိုပဲ မြင်နေရတယ်"
အခန်း (၇)
နဒီ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ဘယ်ကို သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေတဲ့ ဘဝမှာ အထီးကျန်စွာနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီကို အမှန်တရား သွားပြောခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ ထူးမလာတော့ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပေမဲ့ နဒီ့အတွက်တော့ ဘာမှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် အခုလည်း အဲဒီ ပန်းခြံလေးကို သွားဖြစ်တုန်းပဲ။ စံပယ်ပန်းနံ့လေး ရတိုင်း နဒီ့ကို သတိရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတစ်ခုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတင်မကဘူး၊ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တစ်ခုကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်တာ။ နောင်တဆိုတာ အမျိုးမျိုး ရှိပေမဲ့ ချစ်ရသူကို ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ တွန်းပို့လိုက်ရတဲ့ နောင်တကတော့ အဆိုးဆုံးပါပဲ။
လမ်းခွဲရတာက မနာကျင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ကတော့ ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ အမှားတစ်ခုရဲ့ ဆိုကျိုးက ကျွန်တော့်ဘဝတစ်သက်စာအတွက် အထီးကျန်ခြင်းတွေပဲ ဖြစ်နေတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ချစ်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ အတ္တကို အရှေ့မှာ မထားပါနဲ့။ အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ် အမှားတစ်ခုကို ထပ်မလုပ်ပါနဲ့။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီ အမှားရဲ့ ဆိုကျိုးက သင် တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် နောင်တတွေ ဖြစ်လာနိုင်လို့ပါ။