အခန်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် "မြတ်နိုး" တစ်ယောက်တည်း ရထားဘူတာရုံ၏ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အစိုးရဆေးရုံမှ ထုတ်ပေးလိုက်သော ဆေးစာရွက်လေးတစ်ရွက်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသော "Positive" ဆိုသည့် စာလုံးမှာ သူမအတွက်တော့ သေမိန့်တစ်ခုလိုပင်။ သူမသည် အသက် ၂၀ မျှသာ ရှိသေးပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝတွင် အနာဂတ်များစွာ ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအနာဂတ်များသည် ယခုတော့ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သူမ၏ ချစ်သူ "လင်းထက်" ကို ဖုန်းခေါ်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် စက်ပိတ်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက အချစ်သည် လှပခဲ့သော်လည်း တာဝန်ယူမှု ရှေ့မှောက်တွင်တော့ ဖယောင်းတိုင်မီးလို တုန်ရီနေခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသည် ဝမ်းဗိုက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုင်ကြည့်ရင်း "မင်းက ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ရောက်လာရတာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးနေမိသည်။
အခန်း (၂)
သုံးရက်အကြာတွင် လင်းထက်နှင့် တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိမ်းသက်နေသည်။ "ငါ့အိမ်က သိရင် ငါ့ကို အမွေဖြတ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါ နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ဗီဇာကျနေပြီ မြတ်နိုး" ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ မြတ်နိုး၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားသော "အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်" ဆိုသည့် စကားသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
"ဒါဆို... ငါ တစ်ယောက်တည်းလား?" မြတ်နိုး၏ မေးခွန်းကို လင်းထက်က ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ "ဒါက ငါ တတ်နိုင်သလောက် စုထားတာ၊ ဒီကိစ္စကို ရှင်းလိုက်ပါ၊ ငါတို့အတွက်လည်း အဆင်ပြေအောင်လို့ပါ" ဟု ပြောကာ သူသည် ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မြတ်နိုး၏ လက်ထဲက ငွေထုပ်သည် သံပူခဲကြီးတစ်ခုလို သူမ၏ လက်ဖဝါးကို လောင်မြိုက်နေတော့သည်။
အခန်း (၃)
ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ဘဲ ငိုကြွေးပြီးနောက် မြတ်နိုးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမတွင် မိဘလည်း မရှိ၊ အားကိုးရာလည်း မရှိ။ ဤကလေးကို မွေးဖွားလာလျှင်လည်း လောကကြီး၏ ကဲ့ရဲ့မှုကိုသာ ခံရပေလိမ့်မည်။ သူမသည် အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် လျှို့ဝှက်ဆေးခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
ထိုညက လသည် တိမ်ဖုံးနေပြီး မှောင်မည်းနေသည်။ မြတ်နိုးသည် သူမ၏ အခန်းလေးထဲတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းကို ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲကို မခေါ်လာချင်လို့ပါ" ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစကားသည် သူမကိုယ်သူမ ဆင်ခြေပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေခဲ့သည်။
အခန်း (၄)
မြို့ပြင်က လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုရှိ တိုက်ခန်းဟောင်းလေး။ ထိုနေရာတွင် မြတ်နိုးသည် အထီးကျန်စွာ ရောက်နေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်ဟု မိမိကိုယ်မိမိ ခေါ်ဆိုသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို စားပွဲပေါ် တက်ခိုင်းသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အေးစက်ပြီး သွေးနံ့များ လှိုင်နေသလို ခံစားရသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားသော်လည်း နားထဲတွင် ကိရိယာများ ထိခတ်သံကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ နာကျင်မှုက ဗိုက်ထဲမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုနာကျင်မှုသည် သူမ၏ အပြစ်သားစိတ်ကို ပိုမို ကြီးထွားစေသည်။ "ကလေးလေး... မေမေ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့" ဟု စိတ်ထဲက အော်ဟစ်နေမိသည်။
အခန်း (၅)
အားလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် မြတ်နိုးသည် လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ပြားချပ်သွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုကို ထည့်ထားသလို လေးလံနေသည်။ သူမကို ပြုစုမည့်သူ မရှိ၊ အားပေးမည့်သူ မရှိ။ သူမသည် ယိုင်တိုင်တိုင် ခြေလှမ်းများဖြင့် ထိုအိမ်ကြီးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
လမ်းဘေးက အမှိုက်ပုံးနား ဖြတ်အသွားတွင် သူမ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလို ခံစားရကာ ရပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်လေး ဝတ်ထားသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူမကို လက်လှမ်းပြနေသလိုပင်။ မြတ်နိုးသည် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ချကာ အသံတိတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်ပါတော့သည်။
အခန်း (၆)
လအနည်းငယ် ကြာသော်လည်း မြတ်နိုးသည် ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်မရောက်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူမသည် ကျောင်းပြန်တက်သော်လည်း စာသင်ခန်းထဲတွင် ကလေးငိုသံများကို ခဏခဏ ကြားနေရတတ်သည်။ သူငယ်ချင်းများ၏ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံများသည် သူမအတွက်တော့ ဆူးခက်များသာ ဖြစ်နေသည်။
လင်းထက်သည် နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။ သူသည် အသစ်သော ဘဝတစ်ခုတွင် ပျော်ရွှင်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မြတ်နိုးကတော့ ထိုညက သွေးစက်များကြားတွင် အသက်မဲ့စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အိမ်မက်ထဲတွင် ညတိုင်း ကလေးငယ်တစ်ယောက်က "မေမေ... သမီးကို ဘာလို့ သတ်တာလဲ" ဟု မေးနေတတ်သည်။
အခန်း (၇)
တစ်နေ့တွင် မြတ်နိုးသည် ကလေးပစ္စည်းဆိုင်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဆိုင်ပြတင်းပေါက်တွင် ပြထားသော အဖြူရောင် ကလေးဖိနပ်လေးတစ်စုံ။ ထိုဖိနပ်လေးသည် သူမ၏ ကလေးလေးသာ ရှိနေလျှင် စီးပေးချင်ခဲ့သော ပုံစံလေးပင်။
မြတ်နိုးသည် ထိုဖိနပ်လေးကို ဝယ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်က "လက်ဆောင်ပေးဖို့လား ညီမ" ဟု မေးသောအခါ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်သောအခါ ထိုဖိနပ်လေးကို ဘုရားစင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူမ တစ်ညလုံး ငိုနေမိသည်။ ထိုဖိနပ်လေးသည် သူမအတွက်တော့ အသက်မဲ့သော ဂူဗိမာန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အခန်း (၈)
တစ်နှစ်အကြာတွင် မြတ်နိုးသည် သူမ၏ ရွာသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ရွာက မောင်လေးဖြစ်သူ၏ ဇနီးက ကိုယ်ဝန်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ "အမေလည်း မြေးချီရတော့မယ်" ဟု ပြောနေသော အမေဖြစ်သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း မြတ်နိုး ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေသည်။
သူမသည် မောင်လေး၏ မိန်းမ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ် ကလေးငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြတ်နိုးသည် အပြင်သို့ အပြေးထွက်ကာ ရေတွင်းနားတွင် အန်ထုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်၏ အသက်ကို သတ်ခဲ့သော လက်များဖြင့် အခြားကလေးတစ်ယောက်ကို ထိတွေ့မိခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်မိမိ ရွံရှာမိသွားသည်။
အခန်း (၉)
မြတ်နိုးသည် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဒဏ်ရာသည် အထဲကနေ ပုပ်အက်လာသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုရန် ကမ်းလှမ်းချက်များကို အမြဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ "ငါ့လို လူသတ်သမားက မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး" ဟု သူမကိုယ်သူမ သတ်မှတ်ထားသည်။
သူမသည် ညတိုင်း ဘုရားရှိခိုးသော်လည်း သူမ၏ ဆုတောင်းများက ဘုရားထံ မရောက်နိုင်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏ လက်များတွင် စွန်းထင်ခဲ့သော သွေးစက်များကို မည်သည့်ရေနှင့် ဆေးကြောရမည်နည်း။
အခန်း (၁၀)
ငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မြတ်နိုးသည် မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် လင်းထက်နှင့် ပြန်ဆုံသည်။ သူသည် ဇနီးနှင့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူသည် မြတ်နိုးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကျော်သွားခဲ့သည်။
မြတ်နိုးသည် ထိုနေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်လို ရပ်နေမိသည်။ သူကတော့ မေ့ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူကတော့ ပျော်ရွှင်နေပြီ။ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုညက အမှောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေတုန်း။ ထိုနေ့ကစပြီး မြတ်နိုးသည် လူသားချင်း ဆက်ဆံရေးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။
အခန်း (၁၁)
မြတ်နိုးသည် ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းလာသည်။ စိတ်သောကများကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြုံလှီလာသည်။ ဆေးရုံတက်နေရစဉ် ဘေးကုတင်က ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူမကို လာနှုတ်ဆက်သည်။ "အန်တီ... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" ဟု ကလေးမလေးက မေးသောအခါ မြတ်နိုးသည် ထိုကလေးမလေးကို တင်းတင်းဖက်ကာ ငိုချလိုက်သည်။
"မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်... မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသော မြတ်နိုးကို ကြည့်ပြီး သူနာပြုများက စိတ်ဝေဒနာရှင်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ သို့သော် မြတ်နိုးကတော့ သူမ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုကလေးလေးကို မြင်ယောင်နေခဲ့သည်။
အခန်း (၁၂)
မြတ်နိုး ကွယ်လွန်သွားသောအခါ သူမ၏ အခန်းလေးထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ဖုန်တက်နေသော အဖြူရောင် ကလေးဖိနပ်လေးတစ်စုံနှင့် စာတိုလေးတစ်စောင်သာ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အမှားက ငါ့ကို တစ်သက်လုံး အကျဉ်းချထားခဲ့တယ်။ တစ်ခဏတာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့မိတယ်။ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိရင် မေမေ့ကို ပြန်လာခဲ့ပါ... မေမေ မင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားပါ့မယ်။"
ဤဇာတ်လမ်းသည် ဖတ်ရှုသူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ နောင်တနှင့် ဝေဒနာကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားရစေရန် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။