အခန်း (၁)
"မေ" ရဲ့ ဘဝဟာ တစ်ချိန်က ပန်းခင်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ကိုယ်ဝန် (၃) လရှိတဲ့အချိန်မှာ အမျိုးသားဖြစ်သူက မထင်မှတ်ဘဲ ယာဉ်မတော်တဆမှုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ အားကိုးရာမဲ့သွားတဲ့ မေဟာ မျက်ရည်တွေကြားမှာ လမ်းပျောက်နေခဲ့တယ်။ ယောက္ခမတွေကလည်း "နိမိတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမ" လို့ စွပ်စွဲပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်တဲ့အခါ မေဟာ ဗိုက်ထဲက ရင်သွေးလေးကို ပွေ့ပိုက်ပြီး လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၂)
အိမ်ငှားခမရှိလို့ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဇရပ်တစ်ခုမှာ ခိုကပ်နေရတဲ့ မေဟာ စားဝတ်နေရေးအတွက် လမ်းဘေးမှာ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဗိုက်လေးတကားကားနဲ့ မနက်အစောကြီး ထပြီး ဈေးဝယ်၊ မီးဖိုချောင်ဝင်ရတာဟာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ဦးအတွက်တော့ ငရဲကျသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး လှုပ်တာကို ခံစားမိတိုင်း "မေမေ အားတင်းထားမယ်နော်" လို့ သူမ ကိုယ်သူမ အမြဲပြောနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
တစ်ရက်မှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာလို့ မုန့်ဟင်းခါးအိုး မရောင်းရဘဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ မေဟာ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ကျန်တဲ့ဟင်းရည်တွေကို သောက်ရင်း ငိုနေမိတယ်။ "ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ရုန်းကန်နေရတာလဲ၊ ကလေးကိုရော ကောင်းကောင်းကျွေးနိုင်ပါ့မလား" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက သူမကို ညှဉ်းပန်းနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အနားက ခွေးမလေးတစ်ကောင်က သူ့သားသမီးတွေကို နို့တိုက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တိရစ္ဆာန်တောင် သူ့သားသမီးအတွက် ရုန်းကန်သေးတာပဲဆိုတဲ့ အသိက မေကို ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
မေ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို မြင်တွေ့နေရတဲ့ ဈေးနားက "ဒေါ်လေးမြ" ဆိုတဲ့ အဖွားအိုတစ်ယောက်က မေ့ကို သနားသွားတယ်။ "သမီးရယ်... ဗိုက်ကြီးသည် ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အပင်ပန်းမခံပါနဲ့၊ ငါ့အိမ်မှာ လာနေပြီး မုန့်ရောင်းပါ" လို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။ မေဟာ လောကကြီးမှာ လူကောင်းတွေ ရှိသေးပါလားဆိုပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည် ကျခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅)
ကိုယ်ဝန် (၆) လရောက်တဲ့အခါ မေ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က သိသိသာသာ နွမ်းနယ်လာတယ်။ အသားအရေတွေ ခြောက်ကပ်ပြီး လက်တွေကလည်း အလုပ်လုပ်လွန်းလို့ ကြမ်းတမ်းနေပြီ။ တစ်ခါတလေ ဈေးဝယ်သူတွေက "ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကြီးကလည်း ကြည့်မကောင်းလိုက်တာ" လို့ ပြောတာ ကြားရပေမဲ့ မေ မမှုတော့ဘူး။ သူမအတွက်တော့ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ထက် ဗိုက်ထဲက ကလေး ကျန်းမာဖို့က ပိုအရေးကြီးနေပြီလေ။
အခန်း (၆)
တစ်ရက်မှာ မေ ဆေးခန်းသွားပြတော့ ဆရာဝန်က "အမွှာလေးတွေပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ မေဟာ အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားသလို တစ်ဖက်ကလည်း စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်လာတယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်က နှစ်ဆဖြစ်လာမှာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မေဟာ စိတ်ပျက်မသွားဘဲ "ဘုရားပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ၊ ပိုကြိုးစားရမှာပေါ့" လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၇)
(၈) လထဲ ရောက်လာတဲ့အထိ မေဟာ အနားမယူသေးဘူး။ ဗိုက်က အရမ်းကြီးနေလို့ လမ်းလျှောက်ရတာ မောနေပေမဲ့ မုန့်ဟင်းခါးအိုးကိုတော့ မစွန့်လွှတ်ဘူး။ သူမရဲ့ စေတနာကြောင့် မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးကလည်း နာမည်ကြီးလာပြီး ဖောက်သည်တွေ များလာတယ်။ မေဟာ ကလေးတွေအတွက် လိုအပ်မယ့် အဝတ်အစားလေးတွေကို တစ်စုံချင်း စုဆောင်းနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၈)
မွေးခါနီး ရက်ပိုင်းအလိုမှာ မေ အပြင်းအထန် ဖျားပါတော့တယ်။ အလုပ်လုပ်လို့ မရတော့ဘဲ အိပ်ရာထဲ လဲနေရတယ်။ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကလည်း ဆေးဖိုးနဲ့ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ "ငါ မွေးခန်းထဲ ရောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတုန်းမှာပဲ သူမရဲ့ ဖောက်သည်တွေက မေ့ကို လာကြည့်ကြပြီး အလှူငွေတွေ ဝိုင်းကူကြတယ်။ ဒါဟာ မေ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ စေတနာရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။
အခန်း (၉)
ညသန်းခေါင်ယံမှာ မေ ဗိုက်စနာလာတယ်။ ဒေါ်လေးမြက ဆေးရုံကို အမြန်ပို့ပေးတယ်။ မွေးခန်းထဲမှာ မေဟာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပေမဲ့ "သားလေးတွေအတွက်" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နာကျင်မှုတွေဟာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငိုသံလေး နှစ်သံက မွေးခန်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်လာတယ်။
အခန်း (၁၀)
ကလေးလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ မေဟာ သူမ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို မေ့သွားခဲ့တယ်။ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးတွေကို ကြည့်ပြီး "မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းတို့ကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မထားနိုင်ခဲ့လို့" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးလေးတွေက သူမရဲ့ နို့ကို စို့နေတဲ့ပုံစံလေးက "မေမေက အတော်ဆုံးပါ" လို့ ပြန်ပြောနေသယောင်။
အခန်း (၁၁)
ကလေးတွေ မွေးပြီး (၃) လအကြာမှာ မေဟာ ဆိုင်လေးကို ပြန်ဖွင့်တယ်။ အခုတော့ သူမဆိုင်လေးက "အမွှာမေမေ မုန့်ဟင်းခါး" ဆိုပြီး နာမည်ကြီးနေပြီ။ သူမရဲ့ ဇွဲနဲ့ သစ္စာတရားကို သိတဲ့သူတွေက ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြတယ်။ မေဟာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဘေးမှာ ပုခက်လွှဲရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရောင်းချနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၁၂)
နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ မေဟာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေပါပြီ။ သားလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ကျောင်းတက်နေပြီလေ။ တစ်ချိန်က သူမကို နှင်ချခဲ့တဲ့ ယောက္ခမတွေက နောင်တရပြီး ပြန်လာတောင်းပန်ကြပေမဲ့ မေဟာ ရန်ငြိုးမထားဘဲ ခွင့်လွှတ်လိုက်တယ်။ "ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်ဆိုတာ အားနွဲ့သူမဟုတ်ဘူး၊ ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ခွန်အားရှိသူတွေပါ" ဆိုတာကို မေဟာ သူမရဲ့ ဘဝနဲ့ သက်သေပြခဲ့ပါတယ်။
ပြီးပါပြီ။