အခန်း (၁)
သမီးလေး ဗိုက်ထဲရောက်စကတည်းက ကျွန်မဟာ ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုဘဝလေးကိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနဲ့ လူကလည်း နားချင်နေချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းထဲက မသိသင့်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပါပဲ။ "ငါ့သမီးလေး မျက်နှာငယ်ရတော့မှာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးအတွက်ဆိုပြီး ကျွန်မ အရာအားလုံးကို မျိုသိပ်၊ သူမှားသမျှကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
စစ်ဘေးရှောင်ရတဲ့အချိန်မှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်မိသားစုကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး ကာကွယ်ကြချိန်၊ သူကတော့ "အလုပ်သွားလုပ်မယ်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိကို ပစ်ထားခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ပဲ ပြောတယ်။ ပိုက်ဆံလည်း မပို့၊ လူလည်း ပေါ်မလာ။ ဒုက္ခသည်စခန်းရဲ့ အေးစက်စက်ညတွေမှာ သမီးလေးကို ပွေ့ချီရင်း "သမီးဖေဖေ ပြန်လာမှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာအားပေးခဲ့ရတာ ညပေါင်းများစွာပါပဲ။
အခန်း (၃)
တစ်နေ့မှာ သူဖုန်းဆက်လာတယ်။ "စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အရင်းအနှီးလိုလို့၊ အဆင်ပြေရင် အမြတ်တွေအများကြီးရမှာ" တဲ့။ ကလေးတစ်ဖက်နဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်မမှာ ပိုလျှံတဲ့ငွေ ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်မိသေးတယ်။ အမေက သမီးအတွက်ဆိုပြီး အမှတ်တရ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို ရင်နာနာနဲ့ ချွတ်ပြီး ရောင်းလိုက်မိတယ်။ အဲဒီရွှေကြိုးလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးအားကိုးရာဆိုတာ သူ သိခဲ့ရဲ့လား။
အခန်း (၄)
ဆွဲကြိုးရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပို့ပေးပြီး မကြာဘူး၊ "ရှုံးသွားပြီ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြန်ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာတော့ သမီးလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖိုးတောင် မကျန်တော့တဲ့အထိ ဘဝက အောက်ခြေကို ထိုးဆင်းသွားခဲ့ရတယ်။ စီးပွားရေးရှုံးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာမှာ ဖြုန်းလိုက်တာလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ရဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အမေ့ကို အားနာစိတ်နဲ့ နောင်တတွေက တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
နယ်မြေတွေ ပြန်ငြိမ်လို့ အိမ်ပြန်ရပြီဆိုတော့ သူ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဝမ်းသာရမလိုလိုနဲ့ မကြာပါဘူး၊ အိမ်ရှေ့ကို လူစိမ်းတွေ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရောက်လာကြတယ်။ "ဟိုလူ့ဆီက ဘယ်လောက်ချေးထားတာ၊ ဒီလူ့ဆီက ဘယ်လောက်ယူထားတာ" နဲ့ အကြွေးရှင်တွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတော့တာပဲ။ သူကတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ ကျွန်မမှာသာ ရှိစုမဲ့စုလေးတွေနဲ့ အကြွေးရှင်တွေကို တောင်းပန်ပြီး လိုက်ဆပ်ပေးခဲ့ရတာ စားရရုံတမယ်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။
အခန်း (၆)
အကြွေးလေးတွေ ကြေကာနီးလို့ "အဆင်ပြေတော့မယ်" လို့ တွေးတုန်းရှိသေး၊ သူဟာ ကျွဲဂိမ်း (အွန်လိုင်းလောင်းကစား) ထဲမှာ နစ်မွန်းနေပြန်ပြီ။ ရလာတဲ့ လစာရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံပဲ အိမ်ကို ပေးတယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ ဂိမ်းထဲမှာ အငွေ့ပျံကုန်ပြီ။ အိမ်မှာ သမီးလေးက မုန့်စားချင်တယ်လို့ ပူဆာတိုင်း ကျွန်မမှာ မျက်ရည်ကျရတယ်။ "ငါ ဘယ်လိုလူနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက နေ့တိုင်း ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
သည်းခံခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားတဲ့နေ့က ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် စကားများကြတယ်။ "ရှင် ဒီလိုပဲ လုပ်နေတော့မှာလား၊ သမီးမျက်နှာကိုရော မကြည့်ဘူးလား" လို့ မေးမိတော့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ။ စိတ်တိုတိုနဲ့ပဲ "ဒီအိမ်က ထွက်သွားတော့၊ ရှင့်ကို မမြင်ချင်တော့ဘူး" လို့ နှင်ထုတ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တကယ်ကြီး ထွက်သွားစေချင်တာထက် သူ့ကို နောင်တရစေချင်တာပါ။
အခန်း (၈)
အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီးကတည်းက သူ ပျောက်သွားတာ ဒီနေ့အထိပဲ။ မိဘအိမ်လည်း မရှိ၊ သူငယ်ချင်းအိမ်တွေလည်း မရှိ။ လိုက်စုံစမ်းလေလေ၊ သူ့ရဲ့ မကောင်းသတင်းတွေ ပိုကြားရလေလေပါပဲ။ သူ မရှိတော့မှ သိလိုက်ရတာက သူဟာ သူများဆိုင်ကယ်တွေကိုတောင် ယူပြီး ပေါင်နှံထားခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ပိုပြီး အမှောင်ဖုံးသွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၉)
အကြွေးရှင်တွေတင်မကဘူး၊ ဆိုင်ကယ်ပိုင်ရှင်တွေပါ အိမ်ကို ရောက်လာကြတယ်။ "တိုင်တန်းမယ်၊ အမှုဖွင့်မယ်" နဲ့ ခြိမ်းခြောက်ကြတယ်။ ကျွန်မမှာ သူလုပ်သမျှကို ဘာမှမသိဘဲနဲ့ တောင်းပန်စကားတွေပဲ ပြောနေရတယ်။ "သူ မရှိဘူး၊ ကျွန်မလည်း မသိဘူး" လို့ ပြောလေလေ၊ လူတွေက ကျွန်မကိုပဲ လာဖိအားပေးလေလေပဲ။ အပြစ်မရှိဘဲ အပြစ်သားလို ခံစားနေရတာဟာ ဘယ်လောက် နာကျင်ဖို့ကောင်းလဲ။
အခန်း (၁၀)
ဒီကြားထဲ ၂ နှစ်အရွယ် သမီးလေးကလည်း ဖေဖေရှိစဉ်က ချော့တာကို သတိရပြီး ညတိုင်း "ဖေဖေ... ဖေဖေ" လို့ ခေါ်ပြီး ငိုနေတတ်တယ်။ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးလေးရဲ့ ငိုသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ "သမီးလေးရယ်... သမီးဖေဖေက သမီးတို့ကို ပစ်သွားပြီ" လို့ ပြောဖို့လည်း ခွန်အားမရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ ဟိုးအောက်ဆုံးထိ ထိုးကျသွားခဲ့ရပြီ။
အခန်း (၁၁)
နာကျင်နေရုံနဲ့ ဘာမှမထူးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိလာတယ်။ သမီးလေးအတွက် ကျွန်မ အားတင်းရမယ်။ အလုပ်တစ်ခု အမြန်ဆုံးရဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဘာအလုပ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးလေးကို ဗိုက်ဝအောင် ထားနိုင်ဖို့၊ သူများမျက်နှာ မငယ်စေဖို့ ကျွန်မ ရုန်းကန်ရမယ်။ ဒီလို ယောကျ်ားမျိုးနဲ့ ဆုံခဲ့ရတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ ကံဆိုးမှုဆိုရင်၊ သမီးလေးကို ရရှိခဲ့တာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းမှုပါပဲ။
အခန်း (၁၂)
ကျွန်မရဲ့ ဒီရင်ဖွင့်သံဟာ တခြားသော အမျိုးသမီးတွေအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ပါစေ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ချစ်တာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ကို စဉ်းစားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်မလို စိတ်နာစရာတွေ မကြုံရပါစေနဲ့။ အမျိုးသမီးများအားလုံး ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိတဲ့၊ တာဝန်ယူမှုရှိတဲ့ အမျိုးသားများနဲ့ပဲ ဆုံတွေ့နိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်း ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာဗရပွနဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးကို ဒီမှာပဲ ခေတ္တရပ်နားပါရစေ။