## မယားငယ်၏ သားသမီး
### အခန်း (၁) - မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာငယ်လေး
"မယားငယ်သား" ... ဒီစကားလုံးက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နာမည်ပြောင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်သူ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာဟာ တခြားကလေးတွေလို ရောင်စုံမခြယ်သနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖေက တစ်ပတ်မှာ နှစ်ရက်ပဲ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာတတ်တယ်။ အဲ့ဒီနှစ်ရက်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ပျော်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်သလို၊ အမေ့အတွက်တော့ မျက်ရည်တွေကြားက အပြုံးတွေနဲ့ ဧည့်ခံရတဲ့ နေ့ရက်တွေပေါ့။
အမေက အမြဲတမ်း အိမ်ရှေ့က ကုလားထိုင်လေးမှာ ထိုင်ပြီး လမ်းထိပ်ကို ငေးနေတတ်တယ်။ အဖေ့ကားသံကြားရင် အမေ့မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားတာကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နာကျင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါ။ "သား... အဖေလာပြီ၊ အဝတ်အစား သေသေချာချာလဲထားဦး" လို့ အမေပြောတိုင်း ကျွန်တော် သိနေခဲ့တယ်။ အဖေဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ခဏတာ လာလည်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
---
### အခန်း (၂) - ခိုးယူထားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု
ကျွန်တော် (၁၀) တန်းရောက်တဲ့နှစ်မှာ အဖေနဲ့ ပိုနီးစပ်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို စာသင်ပေးတယ်၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနွေးထွေးမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမြဲတမ်း အမည်းစက်တစ်ခု ပါနေတတ်တယ်။
တစ်ခါက အဖေနဲ့ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ထွက်တုန်း အဖေ့ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးနဲ့ သမီးကို အဝေးက မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဖေက ကျွန်တော့်လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လမ်းကို အလျင်အမြန် ကူးသွားခဲ့တယ်။ လမ်းမလယ်မှာ ယောက်ယက်ခတ်ပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ပုံရိပ်က တကယ့်ကို သနားစရာပဲ။
"သား... အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ၊ အခြေအနေက မကောင်းလို့ပါ" တဲ့။
အဲ့ဒီညက အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဘာမှမပြောဘဲ ထမင်းဝိုင်းမှာ အဖေ့ကို ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်... အမေ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်တောင် များနေတာလဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ရတာလား။
---
### အခန်း (၃) - အမှန်တရားရဲ့ ဓားချက်
ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်တက်တော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အရူးအမူး ချစ်မိခဲ့တယ်။ သူမနာမည်က 'နှင်း' တဲ့။ နှင်းက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ရောက်လာတဲ့ အလင်းရောင်လေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်က အရိပ်က ကျွန်တော့်နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတယ်။
"အောင်သူ... နင့်မိဘတွေအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါလား" လို့ နှင်းက မေးတိုင်း ကျွန်တော် လိမ်ညာခဲ့မိတယ်။ "အဖေက ခရီးသွားနေလို့၊ အမေနဲ့ပဲ နေတာ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်လည်ချောင်းထဲမှာ ဆူးတွေလို စူးနေခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ အမှန်တရားက ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။ နှင်းရဲ့ အမေနဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ 'ခိုးစားထားတဲ့ အသီးအနှံ' တစ်ခုဆိုတာကို နှင်း သိသွားတဲ့နေ့မှာ သူမ ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။
"နင်ဟာ လိမ်ညာသူတစ်ယောက်ပဲ။ နင့်အဖေက ငါ့အဒေါ်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူဆိုတာ ငါအခုမှ သိတော့တယ်။ နင်တို့ သားအမိတွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်" လို့ ပြောပြီး သူမ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ?
---
### အခန်း (၄) - အမေ့ရဲ့ မျက်ရည်
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မိတော့တယ်။
"အမေ... ဘာလို့လဲ? ဘာလို့ ဒီလိုဘဝမျိုးကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ? အမေကြောင့် ကျွန်တော့်ဘဝမှာ လူတောမတိုးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က မယားငယ်သားတဲ့... အဲ့ဒီစကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး သေအောင် သတ်နေတာ!"
အမေက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ငိုနေတယ်။ အမေ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ ပုခုံးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပိုနာကျင်ရတယ်။ အမေကလည်း တစ်ချိန်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချစ်က အခုတော့ အမေ့ကို အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို ချုပ်နှောင်ထားခဲ့ပြီ။
"အမေ တောင်းပန်ပါတယ် သားရယ်... အမေ မှားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားကိုတော့ အမေ အကောင်းဆုံး ပြုစုခဲ့တာပါ"
အမေ့ရဲ့ စကားသံတွေက ရှိုက်သံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ... ဒီအိမ်လေးဟာ အချစ်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတာမဟုတ်ဘဲ အမှားတွေနဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဆိုတာ။
---
### အခန်း (၅) - အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက်
အဖေ ရုတ်တရက် နှလုံးရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အသုဘအိမ်ကိုတောင် သွားခွင့်မရှိခဲ့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ တရားဝင်မိသားစုက ကျွန်တော်တို့ကို ကျိန်ဆဲပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။
"ဒီမှာလာပြီး ဟန်မဆောင်နဲ့... နင်တို့က ငါတို့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူတွေ" တဲ့။
အမေက အဝေးကနေပဲ လက်အုပ်ချီပြီး ကန်တော့နေခဲ့တယ်။ အဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာမှမရှိဘူး။ အဖေ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တဲ့ "သားကို အဖေ ကြည့်ရှုမှာပါ" ဆိုတဲ့ စကားတွေဟာ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ အဖေ့အတွက်တော့ 'လျှို့ဝှက်ချက်' တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ သုံးပြီး မလိုတဲ့အချိန်မှာ ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေလိုပါပဲ။
---
### အခန်း (၆) - အဆုံးသတ်မဲ့ ခရီး
အခုဆိုရင် အမေလည်း အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေရှာပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး အမေ့ကို ပြုစုနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာ သနားစရာ၊ ကဲ့ရဲ့စရာ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား "မယားငယ်သား" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ခွာရက်လို့မရတဲ့ အမာရွတ်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တကယ်တော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုလား? လူကြီးတွေရဲ့ ခဏတာ စိတ်အလိုလိုက်မှုကြောင့် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး အရောင်မဲ့သွားရတာ တရားသလား?
---
### သင်ခန်းစာ
ဘဝမှာ အချစ်ကို အကြောင်းပြပြီး တခြားသူရဲ့ ရင်ဘတ်ကို နင်းခြေဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ မမှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်က စတင်ခဲ့တဲ့ အချစ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်တိုင်သာမက ကိုယ်အချစ်ဆုံးသူတွေကိုပါ နာကျင်မှုတွေပဲ လက်ဆောင်ပေးသွားမှာပါ။ အမှားတစ်ခုရဲ့ ရလဒ်ကို အပြစ်မဲ့တဲ့ သားသမီးတွေက တစ်သက်လုံး ရင်းပြီး ပေးဆပ်နေရတတ်ပါတယ်။