အခန်း (၁)
ကျွန်မနဲ့ ကိုသူရ လက်ထပ်ခဲ့တုန်းက ကျွန်မတို့မှာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့ပါဘူး။ မြို့စွန်က သွပ်မိုး ထရံကာ အိမ်ငှားလေးထဲမှာ ဘဝကို သုညကနေ အတူတူ စတင်ခဲ့ကြတာပါ။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ကျွန်မက ဈေးသွား၊ ထမင်းဟင်းချက်၊ ကိုသူရ အလုပ်သွားဖို့ အင်္ကျီတွေကို သေချာ မီးပူတိုက်ပေးခဲ့တယ်။ ညနေ သူပြန်လာချိန်မှာ ပင်ပန်းသမျှ ပြေပျောက်သွားအောင် အိမ်ရှေ့ကနေ အပြုံးနဲ့ အမြဲ ဆီးကြိုခဲ့ပါတယ်။
"မိန်းမ... ကိုယ် အခု ဆင်းရဲနေပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ကားကြီးကြီး၊ တိုက်ကြီးကြီးနဲ့ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစားမှာပါ။ ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား" လို့ သူပြောတိုင်း၊
"ကို့အနားမှာ ရှိနေရရင် ဘာမှမလိုပါဘူးရှင်" လို့ ကျွန်မ ပြန်ဖြေခဲ့ဖူးတယ်။ တကယ်လည်း ကျွန်မ သူ့ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တာပါ။ သူစီးပွားရေး အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး အရင်းအနှီး လိုအပ်တုန်းကလည်း ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေပေးထားတဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို ချွတ်ပြီး မတွန့်မဆုတ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ နားလည်မှုနဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတွေကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
---
အခန်း (၂)
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုသူရရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီလေးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး၊ အရင်က မြို့စွန်အိမ်လေးကနေ မြို့လယ်က ခြံဝန်းကျယ်ကြီးနဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးဆီ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝကို ပိုပြီး ပြည့်စုံသွားစေတာက သမီးလေး "ဖူးဖူး" လူ့လောကထဲ ရောက်လာခြင်းပါပဲ။
သမီးလေးကို ပွေ့ချီရင်း ကိုသူရ မျက်ရည်ဝဲပြီး ကျွန်မ နဖူးကို နမ်းခဲ့တဲ့ အချိန်လေးကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အားလပ်ရက်တွေဆိုရင် သုံးယောက်သား ကစားကွင်းသွား၊ ညစာ အတူတူစားပြီး ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုဘဝလေးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုသူရကလည်း အိမ်ကို အချိန်မှန်ပြန်တယ်၊ သမီးလေးကို အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်တွေ ဖတ်ပြတယ်။ ဒီလို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အေးချမ်းမှုလေးက တစ်သက်လုံး တည်တံ့နေတော့မယ်လို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်ခဲ့မိတာပါ။
---
အခန်း (၃)
ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်မ ထင်ထားသလို မရိုးရှင်းခဲ့ဘူး။ လက်ထပ်သက်တမ်း ၁၀ နှစ် ပြည့်ခါနီးမှာတော့ အရာရာက စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ကိုသူရ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ "အလုပ်ကိစ္စတွေ များနေလို့၊ ဖောက်သည်တွေနဲ့ ညစာစားရလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ညစာစားပွဲလေးကို တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားစေတယ်။
တစ်ည... သူရေချိုးနေချိန် သူ့ဖုန်းလေး လင်းလာတာနဲ့ ကျွန်မ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ကို... အိမ်ရောက်ပြီလား။ လွမ်းနေပြီနော်" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးခွဲခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက အလုပ်ကိစ္စပါလို့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ငြင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုက ဘယ်တော့မှ မမှားခဲ့ပါဘူး။ သူဝတ်လာတဲ့ အင်္ကျီတွေဆီက ကျွန်မ မသုံးဖူးတဲ့ ရေမွှေးနံ့စိမ်းစိမ်းတွေ၊ ကားထဲက ရှာတွေ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီခွက်လေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို တစစီ ရိုက်ချိုးပစ်နေခဲ့ပါပြီ။
---
အခန်း (၄)
ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား တစ်စစီ ကွဲကြေနေချိန်မှာပဲ ကံကြမ္မာက နောက်ထပ် ရက်စက်တဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြန်တယ်။ အမြဲတမ်း ခေါင်းမူးပြီး မကြာခဏ သတိလစ်တတ်လာလို့ ဆေးခန်းသွားပြတဲ့အခါ... ဆရာဝန်ရဲ့ စကားက ကျွန်မကမ္ဘာကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေတယ်။
"လူနာမှာ အစာအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပါပြီ။ ကုသဖို့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ။ အလွန်ဆုံး နေရရင် သုံးလလောက်ပါပဲ" တဲ့။
ဆေးရုံကနေ အိမ်ကို အပြန်လမ်း တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို ငိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သေရမှာကို မကြောက်ပေမဲ့ သမီးလေး ဖူးဖူးကို ထားခဲ့ရမှာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ သိပ်ချစ်ရတဲ့ ယောကျ်ားက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေတာကို တွေးမိတိုင်း ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရတယ်။
အိမ်ရောက်တော့ ကိုသူရကို ဖက်ပြီး ငိုချချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ ကိုသူရက ကျွန်မကို မြင်မြင်ချင်း စကားတစ်ခွန်း စပြောခဲ့တယ်။
"မိန်းမ... ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်။ ကိုယ် တခြားတစ်ယောက်ကို တကယ် ချစ်မိနေပြီ။ မင်းလိုချင်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ကို ပေးခဲ့ပါ့မယ်။"
ကျွန်မရဲ့ ရောဂါအကြောင်း ပြောပြဖို့ ဟန်ပြင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ယင်သွားပြီး အသံတွေပါ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျဆင်းဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်ရည်တွေကို အတင်းမြိုချပြီး ကျွန်မရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သိက္ခာကို အတင်းပြန်ဆက်ထားလိုက်ရတယ်။
---
အခန်း (၅)
ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ မျက်နှာ၊ ကျွန်မအတွက် အရာရာဖြစ်ခဲ့တဲ့ ယောကျ်ား... အခုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို စိမ်းကားနေလိုက်တာ။
"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ့မယ်။ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ကျွန်မ ဘာမှမလိုချင်ဘူး။ အားလုံး သမီးလေး နာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့ပါ။"
သူက အံ့သြသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ နောက်ဆုံး ဆန္ဒတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်မထိုးခင် တစ်လတိတိ... အရင်ကလို ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ ညစာစားပေးပါ။ အလုပ်ကနေ ညနေ ၆ နာရီတိတိ အိမ်ပြန်လာပေးပါ။ ညဘက် သမီးလေးကို ပုံပြင်ဖတ်ပြပေးပါ။ အဲဒီတစ်လအတွင်းမှာ ဟိုဘက်ကို လုံးဝ ဖုန်းမဆက်ရဘူး။ တစ်လပြည့်တဲ့နေ့ ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးပြီး အပြီးတိုင် ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။"
သူက ခဏတဖြုတ် စဉ်းစားပြီးနောက် "ရတယ်လေ... တစ်လလောက်တော့ ကိုယ် သည်းခံပေးနိုင်ပါတယ်" လို့ လွယ်လွယ်လေး ဖြေခဲ့တယ်။ သူ့အတွက်ကတော့ လွတ်မြောက်ဖို့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု၊ ကျွန်မအတွက်ကတော့ အသက်ငွေ့ငွေ့လေးနဲ့ ဖမ်းဆုပ်ထားချင်တဲ့ နောက်ဆုံး မိသားစု အချိန်လေး ဆိုတာ သူ ဘယ်လိုမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
---
အခန်း (၆)
ပထမ အပတ်မှာ သူတော်တော်လေး စိတ်မရှည်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခပ်မြန်မြန် စားပြီး ထသွားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ရယ်မောသံတွေ၊ အရင်က သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းလေးတွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ပြန်ချက်ကျွေးတဲ့အခါ ဒုတိယအပတ်ကစပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးလေးတွေ ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ညဘက် သမီးလေးကို ပုံပြင်ဖတ်ပြရင်း သုံးယောက်သား အတူတူ အိပ်ရာဝင်တဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်မအတွက် နာကျင်မှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ရောယှက်နေတဲ့ ကာလတွေပါ။ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ လူက အရိုးပေါ် အရေတင် ပိန်ချုံးလာလို့ မနက်တိုင်း မိတ်ကပ်ထူထူ လိမ်းပြီး ကြိတ်မှိတ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်လွန်းလို့ ညဘက် ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေပန်းဖွင့်ပြီး အသံမထွက်အောင် ရှိုက်ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတွေက မရေမတွက်နိုင်တော့ပါဘူး။
(၂၉) ရက်မြောက်နေ့ ည... သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ကိုသူရက ကျွန်မရဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ လက်ကလေးကို လှမ်းကိုင်လာတယ်။
"မိန်းမ... ကိုယ် အခုတလော သတိထားမိတယ်။ မင်း တော်တော် ပိန်သွားတယ်။ ပြီးတော့... ကိုယ် မှားသွားတယ် မိန်းမရယ်။ ဒီတစ်လအတွင်းမှာ ကိုယ်တကယ် ချစ်တာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ကိုယ် သဘောပေါက်သွားပြီ။ ငါတို့... ကွာရှင်းမယ့် ကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြရအောင်နော်။"
ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပိုးပေါက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ကြားချင်ခဲ့ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို နောက်ဆုံးအချိန်ကျမှ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီညက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ အိပ်စက်ခွင့် ရခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့... အဲဒီအိပ်စက်ခြင်းက ကျွန်မအတွက် ထာဝရ နိုးထခွင့် မရတော့တဲ့ အိပ်စက်ခြင်း ဆိုတာ ကိုသူရ သိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ မိုးလင်းနေခဲ့ပါပြီ။
---
အခန်း (၇)
ကျွန်မရဲ့ နာရေးမှာ ကိုသူရ အရူးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေရယ်၊ ကျွန်မ ရေးခဲ့တဲ့ ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေးရယ်က သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဆွဲဆုတ်နေမှာ သေချာပါတယ်။ ဒိုင်ယာရီရဲ့ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာမှာ ကျွန်မ ဒီလို ရေးထားခဲ့တယ်။
"ကို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့ချင်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေးမှာ ကို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ရယူသွားချင်လို့ 'တစ်လ' ဆိုတဲ့ အချိန်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ အချိန်တွေ နောက်ကျသွားပေမဲ့ ကို့ကို အမြဲတမ်း ချစ်နေခဲ့တယ် ဆိုတာ ယုံပေးပါ။ သမီးလေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ။"
သူဟာ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ အရာရာကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ချင်ပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ နောင်တက သူ့ကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။
[ဘဝသင်ခန်းစာ]
လူတွေဟာ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ရတနာကို အလွယ်တကူ ရရှိထားတဲ့အခါ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြပါဘူး။ တဒင်္ဂ သာယာမှုတွေ၊ လှည့်စားမှုတွေနောက်ကို လိုက်ရင်း လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြစရာ သံယောဇဉ်စစ်စစ်ကို လျစ်လျူရှုတတ်ကြတယ်။ အရာရာကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မမီတော့တဲ့ တစ်နေ့... ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့ အချိန်ကျမှသာ ရင်ကွဲမတတ် နောင်တရတတ်ကြပါတယ်။ ချစ်ရသူတွေ အနားမှာ ရှိနေခိုက်လေးမှာ အချိန်ပေးပါ၊ နားလည်မှုပေးပါ၊ တန်ဖိုးထားပါ။ အချိန်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်မလှည့်တတ်လို့ပါပဲ။