အိမ်ဦးနတ်
အခန်း (၁) - ရိုးရှင်းသော အစပြုခြင်း
ကျွန်မ နိုးလာတော့ အိမ်ရှေ့ခန်းက ဘုရားသောက်တော်ရေလဲသံနဲ့ အမွှေးတိုင်နံ့သင်းသင်းလေးကို အရင်ဆုံးကြားရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် (၁၀) နှစ်တာအတွင်း နေ့တိုင်း ကြားနေကျ မိသားစုဂီတသံတစ်ခုပေါ့။
ကျွန်မနာမည် ‘နွယ်’ ပါ။ ကျွန်မအမျိုးသား ‘ကိုကို’ ကတော့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အားကိုးရဆုံး၊ အတည်ငြိမ်ဆုံးနဲ့ အချစ်ရဆုံး "အိမ်ဦးနတ်" တစ်ဦးပေါ့။ ကျွန်မတို့မှာ ၅ နှစ်အရွယ် သမီးလေး ‘ချူးချူး’ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ဘဝက ချမ်းသာကြွယ်ဝမနေပေမဲ့ တာဝန်သိတဲ့ ခင်ပွန်း၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးနဲ့အတူ လုံခြုံနွေးထွေးနေခဲ့တာပါ။
"နွယ်... ထတော့လေ၊ ကိုကို ကော်ဖီဖျော်ထားတယ်"
နူးညံ့တဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်မပါးကို ခပ်ဖွဖွနမ်းတဲ့ ကိုကို့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ ဒီလူဟာ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက တခြားသူတွေ အားကျရလောက်အောင်ကို သာယာဖြောင့်ဖြူးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီသာယာမှုတွေနောက်မှာ ကျွန်မ မမြင်နိုင်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
---
အခန်း (၂) - သံသယရဲ့ အရိပ်မည်း
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ကိုကို့ဆီမှာ အပြောင်းအလဲတချို့ကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ အရင်က အလုပ်ကပြန်လာရင် သမီးလေးနဲ့ ဆော့တယ်၊ ကျွန်မနဲ့ စကားပြောတယ်။ အခုတော့ ဖုန်းကို အမြဲလက်ကမချတော့ဘူး။ ရေချိုးခန်းထဲသွားရင်တောင် ဖုန်းကို ယူသွားတတ်လာတယ်။
"ကိုကို... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလာတာလား၊ စကားလည်း သိပ်မပြောဘူး"
ကျွန်မ မေးလိုက်ရင် သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အမြန်ပိတ်ပြီး ပြုံးပြတယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး နွယ်ရဲ့၊ အလုပ်က ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခု စနေလို့ပါ။ ကိုကို ခေါင်းနည်းနည်း နောက်နေလို့"
သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့လေသံကြောင့် ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေ ခဏတဖြုတ် ငြိမ်ကျသွားတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိန်းမသားအသိစိတ်ကတော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ အမြဲ သတိပေးနေခဲ့တယ်။ ညဘက် ကိုကို အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန် သူ ခေါင်းအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဖုန်းဆီက "တုန်" ခနဲ မြည်သံကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်ရတယ်။
---
အခန်း (၃) - ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကမ္ဘာပျက်
အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်တော့ ကိုကို ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းက အဆက်မပြတ် မြည်နေတာနဲ့ ကျွန်မ ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ Messenger မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာတိုလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲလိုက်သလိုပဲ။
"ကို... ဒီနေ့ သားလေး နေမကောင်းဘူး၊ မြန်မြန်လာခဲ့ဦးမလား"
သားလေး...? ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်လိုက်ရတာက အသက် ၂ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ချီထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ အသက်ရှူရတာ မွန်းကြပ်လာတယ်။ ကိုကို ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်သွားတယ်။
"နွယ်... ကိုကို ရှင်းပြပါရစေ..."
"ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ ကိုကို! သားလေးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ!"
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်စကားတွေ ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်မ နားထဲမှာ ဘာမှမကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ၁၀ နှစ်တာ သစ္စာတရားတွေ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ အိမ်ဦးနတ်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေဟာ ဖုန်မှုန့်တွေလို လွင့်စင်ကုန်ပြီ။ သူ ကျွန်မကို ချစ်တယ်လို့ ပြောနေတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ တခြားမိသားစုတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေခဲ့တာပဲ။
---
အခန်း (၄) - နာကျင်ခြင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး
နောက်ပိုင်းရက်တွေက ငရဲလိုပါပဲ။ ကိုကိုက ကျွန်မကို မခွဲနိုင်ဘူးလို့ ပြောသလို၊ ဟိုဘက်က ကလေးကိုလည်း ပစ်မထားနိုင်ဘူးလို့ ဆိုတယ်။ သူက နှစ်ဖက်လုံးကို တာဝန်ယူချင်တာတဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလားတောင် မသိတော့ဘူး။
"နွယ်ရယ်... ကိုကို မှားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နွယ်က ကိုကို့ရဲ့ တရားဝင်ဇနီး၊ အိမ်ဦးနတ်မပဲလေ။ ကိုကို ဘာမှ အပြောင်းအလဲ မလုပ်ပါဘူး"
အပြောင်းအလဲ မလုပ်ဘူး ဟုတ်လား? ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘဲ စဉ်းစားတယ်။ သမီးလေး ချူးချူးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ "ဖေဖေ... ဖေဖေ" နဲ့ တွယ်ကပ်နေတုန်း။ ကျွန်မ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်တိုင်း တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်းတွေ၊ တခြားကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အဖေအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေက မျက်စိထဲ ယှက်ပြေးနေတယ်။ ကျွန်မ တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အက်ကြောင်းထပ်နေတဲ့ ဖန်အိုးတစ်လုံးလို ပြန်ဆက်လို့မရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
---
အခန်း (၅) - အဆုံးအဖြတ်
တစ်ညမှာတော့ ကိုကို ဖုန်းပြောနေတာကို ကျွန်မ အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရတယ်။
"အေးပါ... မနက်ဖြန် သားလေး မွေးနေ့ကို ကိုယ်လာခဲ့မယ်။ နွယ်တို့ဆီမှာကတော့ အလုပ်ကိစ္စလို့ အကြောင်းပြလိုက်မယ်"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားတယ်။ ဒီလူဟာ လိမ်ညာခြင်းအတတ်မှာ ပါရမီရှင်ပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ တောင်းပန်ပြနေပေမဲ့ ကွယ်ရာမှာတော့ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။
မနက်လင်းတော့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးလိုက်တယ်။ ကိုကို နိုးလာတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ ကွာရှင်းစာချုပ်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"နွယ်... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကိုကို တောင်းပန်နေတာပဲလေ"
"ကိုကို့ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကိုတော့ ကျွန်မ အတူတူ ထမ်းပိုးမသွားနိုင်တော့ဘူး။ ကိုကိုက ကျွန်မအတွက် အိမ်ဦးနတ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ အခုတော့ ကိုကိုက သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ"
---
အခန်း (၆) - နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်း
ကျွန်မ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကိုကိုက အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်လာပြီး တားနေပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကားပေါ်ကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ အေးချမ်းနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာတော့ အပျက်အစီးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။
ကျွန်မ ငိုနေမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ အားနည်းလို့ ငိုတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ယုံကြည်မှုတွေကို နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ ငိုတာပါ။ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့ "အိမ်ဦးနတ်" ဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲသွားခဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။
---
အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ
အခုဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ သမီးလေး သီးခြားဘဝသစ်တစ်ခုမှာ နေထိုင်နေတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုကိုကတော့ ခဏခဏ လာတွေ့ပြီး ပြန်ပေါင်းဖို့ တောင်းပန်တတ်ပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ဘူး။
ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးကွင်းပြင်ထားတာနဲ့ တူတူပါပဲ။ "အိမ်ဦးနတ်" ဆိုတာ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ အမိုးအကာ ဖြစ်ရမှာပါ။ အမိုးက ယိုယွင်းနေရင်တော့ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့သူတွေပဲ မိုးစိုခံရမှာပဲလေ။
အချစ်ဆိုတာ အနစ်နာခံခြင်းလို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ တန်ဖိုးကို ဖျက်ဆီးပြီး အနစ်နာခံရတဲ့ အချစ်မျိုးကတော့ အချစ်မဟုတ်ဘဲ နှိပ်စက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မ အခုတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ပြီး သမီးလေးအတွက် လုံခြုံတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်နေပါပြီ။
---
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
လူတစ်ယောက်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပြောအဆိုနဲ့ တာဝန်ကျေမှုတွေနောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှောင်ထုတွေ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။ သစ္စာတရားမရှိတဲ့ အချစ်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မြဲတယ်လို့ ထင်ရပါစေ၊ တစ်နေ့မှာတော့ ပြိုလဲသွားမှာ အမှန်ပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့က တခြားသူကို ချစ်တတ်ဖို့ထက် ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်။