**အိမ်သူမယား**
အခန်း (၁) - အိမ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်
မီးဖိုချောင်ထဲက ဆီသတ်သံတရှဲရှဲနဲ့ ဟင်းအိုးဆူသံဟာ ကျွန်မရဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းကို နှိုးစက်ပေးတဲ့ အသံတွေပေါ့။ ကျွန်မနာမည် "နှင်း" ပါ။ အသက် ၃၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ကိုသက်အတွက် မနက်စာပြင်တာ၊ အဝတ်အစား မီးပူတိုက်တာနဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကြားမှာပဲ ကုန်ဆုံးတတ်ပါတယ်။
"နှင်း... ကိုယ့်အင်္ကျီအပြာလေး ဘယ်နားမှာလဲ"
ကိုသက်ရဲ့ အော်မေးသံကြားရင် ကျွန်မ လက်ထဲက အလုပ်ကို ပစ်ချပြီး ပြေးသွားရတယ်။ သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာဆိုတော့ အမြဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိမှ ဖြစ်တာလေ။ ကျွန်မကတော့ အိမ်မှာပဲနေတဲ့ "အိမ်သူမယား" တစ်ယောက်မို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ဖို့ထက် သူ့ကို ပြင်ဆင်ပေးရတာကိုပဲ ပျော်ရွှင်မှုလို့ မှတ်ယူခဲ့တာပါ။
"ဒီမှာလေ ကိုကို... နှင်း အသင့်ထုတ်ထားပေးသားပဲ"
သူ့အင်္ကျီကော်လာကို ပြင်ပေးရင်း ကျွန်မ ပြုံးပြမိတယ်။ သူက ကျွန်မပါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆွဲပြီး "နှင်းသာမရှိရင် ကိုယ်တော့ ဒုက္ခပဲ" လို့ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းသမျှကို ဆေးဖျန်းလိုက်သလို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့တာပေါ့။
---
အခန်း (၂) - ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ အက်ကြောင်း
အိမ်ထောင်သက် ၇ နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ကလေးမရသေးတာကလွဲရင် အရာရာဟာ ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုသက်က အလုပ်တွေ အရမ်းများလာတယ်။ ညဘက်တွေ နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်သလို၊ ပြန်လာရင်လည်း ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေကို မြည်းတောင်မကြည့်ဘဲ "ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ကျောခိုင်းသွားတတ်လာတယ်။
"ကိုကို... ဒီနေ့ နှင်း ကိုကိုကြိုက်တဲ့ ငါးသလောက်ဥဟင်း ချက်ထားတယ်လေ"
"မစားတော့ဘူးနှင်း... အပြင်မှာ ဧည့်ခံပွဲရှိလို့ စားလာခဲ့ပြီ။ နောက်ဆို ကိုယ့်ကို မစောင့်နဲ့တော့"
အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်စောင့်နေခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ တိတ်ဆိတ်လာပြီး ဖုန်းပွတ်သံတွေကပဲ ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေပြီဆိုတာ သိပေမဲ့ "အိမ်သူမယား" ပီပီ သည်းခံခြင်းနဲ့ပဲ အရာရာကို ဖုံးဖိထားခဲ့မိတယ်။
---
အခန်း (၃) - မမျှော်လင့်တဲ့ ဖုန်းကောလ်
တစ်ရက်တော့ ကိုသက် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီကို ဖုန်းတစ်ကောလ် ဝင်လာတယ်။ နာမည်က "Office - Staff" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ပေါ်လာတဲ့ ပရိုဖိုင်ပုံလေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံ။ ကျွန်မ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်မိတယ်။
"ကိုသက်... အခုထိ အိမ်မရောက်သေးဘူးလား။ စောစောက ပြောတော့ နှင်းဆီကို ခဏသွားကြည့်ဦးမယ်ဆို..."
ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ စူးရှရှအသံကြောင့် ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ 'နှင်းဆီ' ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ? ကိုသက်က ကျွန်မဆီကို "ခဏလာကြည့်တာ" တဲ့လား? အိမ်ဟာ ကျွန်မအတွက် တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖြစ်နေချိန်မှာ သူ့အတွက်တော့ အိမ်ဟာ "ခဏလာကြည့်ရတဲ့ နေရာ" ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။
ကိုသက် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခြေအနေကပဲ ကျွန်မကို သတ်နေသလို ခံစားရတယ်။
---
အခန်း (၄) - အမှန်တရားရဲ့ အရသာ
"သူက ကိုယ့်ထက် အသက် ၁၀ နှစ်ငယ်တဲ့ ကောင်မလေးပါ။ နှင်းနဲ့ မတူဘူး... သူက တက်ကြွတယ်၊ ဗဟုသုတရှိတယ်၊ ကိုယ့်အလုပ်တွေကို ကူညီပေးနိုင်တယ်"
ကိုသက်ရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မက အိမ်မှာ ဟင်းနံ့တထောင်းထောင်းနဲ့ နေရတဲ့ မိန်းမ၊ သူကတော့ ရုံးခန်းထဲမှာ စမတ်ကျကျနဲ့ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေတဲ့ မိန်းမ။
"ဒါဆို နှင်းက ဘာလဲ ကိုကို... နှင်းက ကိုကို့အတွက် ထမင်းချက်ပေးရုံ၊ အဝတ်လျှော်ပေးရုံ သက်သက်ပဲလား"
"နှင်းကို ကိုယ် တာဝန်ယူမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဘဝက ဒီအိမ်ထဲမှာတင် ပိတ်မိနေသလို ခံစားရလို့ပါ"
တာဝန်ယူမှာပါတဲ့...။ အချစ် မပါတော့တဲ့ တာဝန်ယူမှုဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ကျွန်မ အဲ့ဒီနေ့က သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ "အိမ်သူမယား" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က သူ့အတွက်တော့ ငြီးငွေ့စရာ အနှောင်အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
---
အခန်း (၅) - အလဲအကွဲ နှလုံးသား
အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကိုသက် အိမ်ပြန်မလာတော့တာ ရက်ဆက်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အရူးတစ်ယောက်လို လှည့်ပတ်နေမိတယ်။ ဟင်းချက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ မီးပူတိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့သလို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတယ်။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုနေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့အတွက် ဒီလောက်ထိ ပေးဆပ်ခဲ့တာလဲ? ကျွန်မကို တန်ဖိုးမထားတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ အိမ်မက်တွေကို စတေးခဲ့တာလား။
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ငိုခြင်းပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်တယ်။
---
အခန်း (၆) - နှုတ်ဆက်ခြင်း
မနက်လင်းတော့ ကျွန်မ အိတ်တစ်လုံးထဲမှာ ကိုယ့်အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကိုသက် ဝယ်ပေးထားတဲ့ ရွှေတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အားလုံးကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စာတိုလေးတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။
"ကိုကို... အိမ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်အတွက် နားခိုရာဖြစ်သလို၊ နောက်တစ်ယောက်အတွက်တော့ လောင်စာတိုက် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ နှင်းကို တာဝန်ယူပေးမယ်ဆိုတဲ့ စကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းက တာဝန်ယူခံရမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တန်ဖိုးထားခံရမယ့် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာပါ။ ကိုကို့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို နှင်း ပေးလိုက်ပါပြီ။"
ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်လှည့်မကြည့်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းထားရတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လွတ်လပ်မှုရဲ့ လေနုအေးကို စတင်ခံစားလိုက်ရတယ်။
---
အခန်း (၇) - ဘဝသစ်
အခုဆိုရင် ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် မုန့်တိုက်လေးတစ်ခု ဖွင့်ထားတာ ၂ နှစ်ရှိပြီ။ အရင်က ကိုသက်အတွက်ပဲ ချက်ပြုတ်ခဲ့တဲ့ လက်ရာတွေက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ရပ်တည်မှု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုသက်ကတော့ ဟိုအမျိုးသမီးနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ရပြီလို့ ကြားတယ်။ သူ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဆက်တတ်ပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကိုင်ဖြစ်တော့ဘူး။
"အိမ်သူမယား" ဆိုတာ တစ်ပါးသူရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ ရှင်သန်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်သွားတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်သလို၊ ကိုယ့်ပျော်ရွှင်မှုကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။
---
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်မှု ဒါမှမဟုတ် တစ်ပါးသူအပေါ် ပေးဆပ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တတ်ဖို့နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သိရှိဖို့က အရေးကြီးဆုံးပါ။ အချစ်ဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုမရှိရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ အိမ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်အတူတူ တည်ဆောက်ရတာဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ထဲ ပေးဆပ်နေရရင်တော့ အဲ့ဒါဟာ အိမ်မဟုတ်ဘဲ အကျဉ်းထောင်သာ ဖြစ်ပါတယ်။