အခန်း (၁)
ကျွန်မနာမည် နီလာပါ။ အေးချမ်းတဲ့ မိသားစုလေးမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဘဝကို လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ရိုးရှင်းပါတယ်။ အလုပ်လုပ်တယ်၊ အိမ်ပြန်တယ်၊ စာအုပ်ဖတ်တယ်။ အချစ်ဆိုတာကို မယုံကြည်တာ မဟုတ်ပေမယ့်၊ တကယ့်စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ဆိုတာ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့သူပါ။ ဒါပေမယ့်... ကိုမင်းသုတ နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခံယူချက်တွေ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။
သူက တည်ငြိမ်တယ်၊ စကားပြောရင် မျက်လုံးထဲကို စိုက်ကြည့်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ နေ့ရက်တွေထဲကို သူက နေရောင်ခြည်လို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ခွင်မှာ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို တိုင်ပင်ဖော်လုပ်ပေးသလို၊ ကျွန်မ ငိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း သူ့ပခုံးတစ်ဖက်ကို အသင့်ပေးထားတတ်တဲ့ သူပါ။ လုံခြုံမှုဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို သူ့ဆီကနေ ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချစ်သူတွေအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းသုတဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး အတူသောက်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောကြတယ်။ "နီလာ့ကို ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားဘူး။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး အတူတူ တည်ဆောက်ကြမယ်နော်" ဆိုတဲ့ သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ သံစဉ်တစ်ခုလို အမြဲတမ်း စီးဆင်းနေခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး အဆင်မပြေဖြစ်တဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေကို ပုံအောပြီး ကူညီခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မက်တွေကို ခေါက်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းအတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင် လှေကားထစ်လေး တစ်ခုအဖြစ် ပေးဆပ်ခဲ့ပါတယ်။ ချစ်တဲ့သူအတွက် ပေးဆပ်ရတာဟာ ပင်ပန်းမှုမရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ရူးရူးမိုက်မိုက် ယုံကြည်ခဲ့မိတာကိုး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူနေထိုင်ဖို့ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခု ငှားပြီး ဘဝကို မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်နဲ့ စတင်ခဲ့ကြပါတယ်။
အခန်း (၃)
ဒါပေမယ့် သာယာလှပါတယ်ဆိုတဲ့ အိမ်မက်လေးက ကြာကြာမခံခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူနေပြီး တစ်နှစ်လောက် အကြာမှာတော့ ကိုမင်းသုတရဲ့ အပြုအမူတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။ သူ အပြင်သွားတာတွေ များလာတယ်၊ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း Password ခံထားပြီး ကျွန်မ အနားလာရင် ဖုန်းချသွားတတ်တယ်။
ကျွန်မက မသင်္ကာလို့ မေးတဲ့အခါတိုင်း "နီလာက သံသယတွေ အရမ်းများတာပဲ။ ကိုယ်က အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေတာကို နားမလည်ပေးဘူးလား" ဆိုပြီး ဒေါသတကြီး ပြန်အော်တတ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို အမှားလုပ်ထားတဲ့ တရားခံတစ်ယောက်လို ခံစားရစေပါတယ်။ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးလာပြီး၊ သူပြောသမျှ အကုန်မှန်တယ်လို့ ထင်လာတဲ့အထိ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှု (Gaslighting) တွေအောက်မှာ ပိတ်လှောင်ခံလာရပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အမှောင်ခန်းထဲကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိနေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၄)
တစ်ရက်... သူ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်နေတုန်း သူ့ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ မက်ဆေ့ချ် ဝင်လာတဲ့ အသံကြောင့် မျက်နှာပြင် လင်းသွားတဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ "ဖေဖေ... သမီးလေး ဖျားနေလို့ ဆေးရုံသွားပြမလို့၊ ဖေဖေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်လေးနဲ့အတူ ကလေးငယ်လေးကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံလေးပါ။
ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာပြီး အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ သူများ ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတဲ့ အပြစ်ထက်၊ ကျွန်မ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးသွပ်သွားစေမတတ်ပါပဲ။ သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ ရပ်နေတာကို သူ တွေ့သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ မျှော်လင့်နေခဲ့တာက သူ ကျွန်မကို တောင်းပန်မယ်၊ ရှင်းပြမယ်ဆိုတာမျိုးပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့မျက်နှာက အရမ်းကို အေးစက်ခက်ထန်သွားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၅)
"မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းပါတယ်။ ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒါ ငါ့မိန်းမနဲ့ ငါ့သမီးပဲ" တဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေပြီး အသံထွက်အောင်တောင် မငိုနိုင်တော့ဘူး။ "ဒါဆို... နီလာ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ ကိုမင်းသုတရယ်။ နီလာ့မှာ ဘဝတစ်ခုလုံး သူ့အတွက်ပဲ ပုံအပ်ထားခဲ့တာလေ" လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။
သူက ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်ပြီး "ငါက မင်းကို အတင်းအကျပ် ခေါ်လာတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းသဘောနဲ့မင်း ငါ့ဆီ ရောက်လာတာလေ။ ငါ့မှာ မိသားစုရှိတယ်၊ ငါ ဘယ်တော့မှ သူတို့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ မင်း ဆက်နေချင်ရင် နေ၊ မနေချင်ရင် ဆင်းသွားလို့ရတယ်" လို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြောချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်နေခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ အင်္ကျီလဲပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေဟာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်တဲ့၊ ဘယ်သူမှ ကယ်တင်ပေးလို့ မရတဲ့ အမှောင်ထဲက အော်သံတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၆)
အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်မ အဝတ်အစား အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန်မြှုပ်နှံထားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေရင်း ပါးပြင်ပေါ်ကို ကျလာတဲ့ မိုးရေတွေလား၊ မျက်ရည်တွေလားတောင် ကျွန်မ မခွဲခြားနိုင်တော့ပါဘူး။
ကျွန်မ ငွေတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်၊ အချိန်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဆိုးဆုံးကတော့ လူတစ်ယောက်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တတ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပါပဲ။ ဇာတ်လမ်းတွေထဲကလို ကလဲ့စားချေဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် သူ ပြန်လာပြီး ဒူးထောက်တောင်းပန်ဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့ဘဝမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ လမ်းဘေး တစ်နေရာမှာ ထိုင်ချပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူကတော့ သူ့မိသားစုနဲ့ သူ နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ရှိနေခဲ့ပြီး ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အသုံးချခံ ဗီလိန်တစ်ယောက်လို အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၇)
အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပေမယ့် ဒီအဖြစ်အပျက်က ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာကတော့ အခုထိ နာကျင်နေဆဲပါ။ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့... ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ကိုယ့်ရဲ့ အလင်းရောင်ကို တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သွားပြီး အပ်မထားဖို့ပါပဲ။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးခံရလောက်တဲ့အထိ မျက်ကန်းမဖြစ်သင့်ပါဘူး။ 'ချစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးတိုင်းမှာ တာဝန်ယူမှု မပါတတ်သလို၊ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတိုင်းကလည်း ရိုးသားမှု မရှိတတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားဖို့ မေ့လျော့ပြီး သူများအတွက်ချည်းပဲ အသက်ရှူပေးနေမယ်ဆိုရင်၊ တစ်နေ့ သူ ထွက်သွားတဲ့အခါ ကိုယ်ဟာ လေဟာနယ်ထဲမှာ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်တောက်ပြီး သေဆုံးရပါလိမ့်မယ်။ အမှောင်ထဲကနေ ကယ်တင်မယ့်သူကို မျှော်လင့်နေမယ့်အစား၊ ကိုယ်တိုင် ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ဖြစ်အောင် ထွန်းညှိပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ကသာ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေအတွက် အရေးအကြီးဆုံး လက်နက်ဆိုတာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်းပြီး ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရပါပြီ။