အပျော်မယ်များရဲ့ ညများ

 **အပျော်မယ်များရဲ့ ညများ**

## အခန်း (၁) — Setup

ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းနဲ့ အရက်နံ့တွေ ရောထွေးနေတဲ့ လေထုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက မွန်းကျပ်နေတယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲ၊ မျက်တောင်တု ထူထူတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဒီမျက်နှာဟာ ကျွန်မရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ညဉ့်နက်တိုင်း ဒီမျက်နှာကြမ်းကြီးကို တပ်ပြီး စိမ်းသက်နေတဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ ဟန်ဆောင်ပြုံးရယ်ခဲ့ရတာ ကြာခဲ့ပြီ။

ကျွန်မက လူတွေကို အရမ်းယုံလွယ်၊ သံယောဇဉ် ကြီးလွန်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒီအားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်မကို အခုလို မှောင်မိုက်တဲ့ လမ်းပေါ်ကို တွန်းပို့ခဲ့တာပဲ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်က ဖောက်သည်တွေ လိုချင်တဲ့ အချိန်၊ လိုချင်တဲ့ အပြုအစုကို ပေးရတဲ့ အလုပ်။ နာမည်တပ်ရရင်တော့ တန်ဖိုးနည်းတဲ့ အပျော်မယ် တစ်ယောက်ပေါ့။ 

ဖုန်းစခရင်မ်လေး လင်းလာတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲ နွေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ 

"အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား ကိုယ့်ရဲ့ ကောင်မလေး... ကိုယ် စာမေးပွဲနီးနေလို့ စာကျက်နေတာ။ ဖုန်းမဆက်နိုင်တာ ခွင့်လွှတ်နော်။"

သီဟဆီက မက်ဆေ့ချ်လေး။ ကျွန်မ ညဘက်တွေမှာ ၂၄ နာရီ Call Center တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ သူထင်ထားတာပါ။ သီဟက ဆေးကျောင်းသား တစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ တောင်ပံခတ်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သိက္ခာကို အရင်းအနှီးပြုပြီး ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ သိခွင့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

## အခန်း (၂) — Connection

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ ကွေးတက်သွားတတ်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်းမလေး တစ်ယောက်ပါ။ သီဟက အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။

"မေ... ကိုယ် ဆရာဝန်ဖြစ်တဲ့ တစ်နေ့၊ မေ့ကို အဖြူရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံလေး ဝတ်ပေးပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ တင်မြှောက်မှာပါ"

သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို ကိုင်ရင်း ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီစကားလေး တစ်ခွန်းကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မ သူ့ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တယ်။ သူ့မိသားစုက စီးပွားရေး အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဆေးကျောင်းစရိတ်တွေ ဆက်မထောက်ပံ့နိုင်တော့တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကို တခြားလူတွေရှေ့မှာ ချပြရတိုင်း၊ ကျွန်မ မလိုလားတဲ့ အထိအတွေ့တွေကို ခံစားရတိုင်း သီဟရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်ပြီး တောင့်ခံခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ညစ်ပတ်သွားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကတော့ သီဟအတွက် အမြဲတမ်း ဖြူစင်နေခဲ့ပါတယ်။

## အခန်း (၃) — Turning Point

ပြဿနာတွေက သီဟ နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်တဲ့အချိန်မှာ စလာခဲ့တယ်။ ဆေးရုံဆင်းရမယ့် စရိတ်တွေ၊ အဆောင်ခတွေနဲ့ အခြား ကုန်ကျစရိတ်တွေက အရင်ကထက် နှစ်ဆလောက် ပိုများလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပုံမှန် ဝင်ငွေနဲ့ မလောက်တော့ဘူး။

အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ "မေ... ကိုယ် ကျောင်းထွက်ရတော့မယ် ထင်တယ်။ ပိုက်ဆံက ဆယ်သိန်းလောက် လိုနေတာ" ဆိုတဲ့ သီဟရဲ့ အသံတုန်တုန်လေးကို ဖုန်းထဲကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးသွားတာကို ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ငေးမကြည့်နိုင်ဘူး။

"မပူပါနဲ့ ကိုကို... မေ အလုပ်ကနေ ကြိုထုတ်လို့ရအောင် သူဌေးကို ပြောကြည့်ပေးမယ်" 

ကျွန်မ လိမ်ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်မ တစ်ခါမှ လက်မခံခဲ့ဖူးတဲ့၊ ပိုက်ဆံပိုရပြီး ပိုကြမ်းတမ်းတဲ့ VIP ဖောက်သည်တွေကို စတင် လက်ခံခဲ့ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာလွန်းလို့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေပန်းကို ဖွင့်ချပြီး အသံကုန်ဟစ်ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတွေ မရေတွက်နိုင်အောင် များပြားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် သီဟရဲ့ "ကျေးဇူးပါ မေရယ်... မေက ကိုယ့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ယာယီ ဖြေသိမ့်ပေးခဲ့တယ်။

## အခန်း (၄) — Conflict Deepens

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အေးစက်စက် အခြေအနေ တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတယ်။ သီဟဆီက ဖုန်းဆက်တဲ့ အကြိမ်ရေတွေ နည်းလာတယ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကို 'Seen' ပြပြီး စာပြန်မလာတာတွေ များလာတယ်။

"ကိုကို အရမ်းအလုပ်များနေလို့လားဟင်... မေ ကိုကို့ကို လွမ်းလို့ပါ"

ကျွန်မ စာပို့လိုက်ပေမယ့် နှစ်နာရီလောက် ကြာမှ "အင်း... အလုပ်များတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်ကြောင်းသာ ပြန်လာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။ 

ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဖောက်သည်တွေ ပေးသွားတဲ့ အညိုအမည်း စွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မိတ်ကပ်တွေ ပိုထူလာသလို၊ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက နံရံကလည်း ပိုပြီး ထူထပ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ကို တွေ့ဖို့ ချိန်းတိုင်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး ရှောင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ လွှဲပေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေ ဝင်သွားတဲ့ နေ့မျိုးမှာသာ သူ စကားပိုပြောတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ တွေးနေတဲ့ အဆိုးဆုံး အတွေးတွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ငြင်းဆိုခဲ့တယ်။

"သူ စာမေးပွဲ နီးနေလို့ ဖိအားများနေတာပါ... မေ၊ နင့်ကိုယ်နင် သံသယ မများစမ်းပါနဲ့" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လိမ်ညာခဲ့တယ်။

## အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ဒီနေ့က သီဟရဲ့ မွေးနေ့။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံ၊ နာကျင်ခံပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးနဲ့ သူ့အတွက် အကြိုက်ဆုံး နာရီလေး တစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်။ သူ့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ဖို့ သူ့အဆောင်ကို မပြောဘဲ သွားခဲ့တယ်။

လှေကားထစ်တွေကို တက်နေရင်း ကျွန်မ ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေတယ်။ လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတဲ့ ကျွန်မချစ်ရတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ညစ်နွမ်းနေတဲ့ ဘဝကြီးကို ခဏတာ မေ့ပျောက်သွားမိတယ်။ 

သူ့အခန်းရှေ့ ရောက်တော့ တံခါးက ဟနေတယ်။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အခန်းထဲက ကြားလိုက်ရတဲ့ ရယ်သံလွင်လွင်လေး တစ်ခုကြောင့် ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ လေထဲမှာ တန့်သွားခဲ့တယ်။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။

"သီဟ... ရှင် အဲ့ဒီ ကောင်မလေးနဲ့ ဘယ်တော့ ပြတ်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ ရှင့်ကို တွဲခေါ်သွားရတာ ရှက်စရာကြီး"

ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားတဲ့အထိပါပဲ။

## အခန်း (၆) — Breaking Point

"ကလပ်တစ်ခုမှာ ဖာခံစားနေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို ရှင်က အခုထိ စကားပြောနေတုန်းပဲလား... ရှင် မရွံဘူးလား သီဟ"

အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ကို ဖြတ်ပြီး နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မွှန်းပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီထက် ပိုဆိုးတာက သီဟရဲ့ အဖြေပါပဲ။ 

"ကိုယ် သိတာပေါ့ နွယ်ရယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တည်းက သူ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ ကိုယ်သိတယ်။ သူ့ဆီက လာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ညစ်ပတ်နေပေမယ့် သုံးရတာတော့ အဆင်ပြေသားပဲလေ။ ကိုယ် ကျောင်းပြီးဖို့ နည်းနည်းလေး လိုတော့တာ၊ သူ့ဆီက ရစရာရှိတာလေး ရအောင်လို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ဆက်တွဲနေတာပါ။ ကိုယ် လက်ထပ်မှာက နွယ့်လို အသိုင်းအဝိုင်းရှိတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပါ... သူ့လို ဖာသည်မ တစ်ယောက်ကို ဆရာဝန် ကတော် အဖြစ် ဘယ်သူက တင်မြှောက်မှာလဲ"

ကွဲအက်သွားတဲ့ အသံ... မဟုတ်ဘူး... ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုရဲ့ အသံ။ 

သူ သိနေခဲ့တယ်။ အစကတည်းက သူ အကုန်သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ သူတစ်ပါးရဲ့ အောက်မှာ ငရဲကျနေသလို ခံစားနေရတဲ့ ညတိုင်း၊ သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရွံရှာဖွယ်ရာ ငွေတွေနဲ့ အခြား မိန်းမ တစ်ယောက်ကို အနာဂတ် တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင် မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှု၊ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတရား အားလုံးကို အမှိုက်တစ်စလို နင်းခြေသွားခဲ့တာ။ 

"နင်... မင်း တကယ် အဲ့လို လုပ်ရက်ခဲ့တာလား..." 

ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ အသံထွက်မလာတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာပေမယ့် ငိုသံတော့ မထွက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လက်ထဲက လက်ဆောင်ဗူးလေးကို တံခါးဝမှာ အသာလေး ချထားခဲ့လိုက်တယ်။ အခန်းထဲကို ဝင်ပြီး ရန်ဖြစ်ဖို့၊ ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်ဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။

## အခန်း (၇) — Ending + Lesson

အဆောင်အောက်ကို ပြန်ဆင်းလာတဲ့ အချိန်မှာ မိုးတွေ စရွာနေတယ်။ မိုးရေတွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်တွေကို ဆေးကြောသွားပေမယ့် ကျွန်မ ရင်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကိုတော့ ဆေးကြောပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သီဟရဲ့ နံပါတ်ကို Blacklist ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ Facebook, Viber အားလုံးကနေ Block လိုက်တယ်။ ဘာစကား တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဘက်က အေးစက်စက် တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ 

ညရဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ပြန်ဝင်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မဟာ အရင်က မေ မဟုတ်တော့ဘူး။ နာကျင်ဖို့၊ ဝမ်းနည်းဖို့၊ မျှော်လင့်ဖို့ ဆိုတဲ့ ခံစားချက်အားလုံး သေဆုံးသွားတဲ့၊ ဝိညာဉ်မရှိတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ထပ်ပြီး အချစ်ကို ယုံကြည်တော့မှာ မဟုတ်သလို၊ ဘယ်သူ့အတွက်မှလည်း ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီး ပေးဆပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

> "တချို့လူတွေအတွက် ကိုယ့်ဘဝကို ဖယောင်းတိုင်လို အလင်းရောင်ပေးပြီး အနစ်နာခံတာဟာ... သူတို့ရဲ့ အမှောင်ထုထဲက ရက်စက်မှုတွေကို ပိုပြီး မြင်သာသွားစေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ ချစ်တိုင်းလည်း ပေးဆပ်စရာ မလိုသလို၊ ပေးဆပ်တိုင်းလည်း တန်ဖိုးထားခံရမယ်လို့ မယုံကြည်ပါနဲ့။"