နောင်တရသော ကိုယ်ဝန်သည်
အခန်း (၁)
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မှိုနံ့လိုလို၊ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်အစားနံ့လိုလို အနံ့အသက်တွေက စွဲကပ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ကြည့်မိသည်။ လေးလထဲ ရောက်လာပြီဖြစ်တဲ့ ဒီဗိုက်ကလေးက အခုတော့ ကျွန်မအတွက် ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားနေရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အရင်ကတော့ ဒီဗိုက်ကလေးထဲမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ဒါဟာ နောင်တတွေ စုပြုံနေတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးကို ကျွန်မ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဘာသံမှ ထွက်မလာဘူး။ စာတိုတစ်စောင်တောင် ရောက်မလာခဲ့တာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီ။
အခန်း (၂)
ကိုရဲနဲ့ စတွေ့တုန်းက ကျွန်မဟာ ဘဏ်ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ပေါ့။ ကိုရဲကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်။ သူ့ရဲ့ စကားချိုချိုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ ပျော်ဝင်ခဲ့တယ်။ “သန္တာ့ကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံခဲ့မိတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေက တားခဲ့ကြသေးတယ်။ “သူ့အကြောင်း နင် သေချာမသိသေးဘူးနော်” တဲ့။ အချစ်မှာ မျက်စိမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမှန်တရားပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝရော၊ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးလေးတွေကိုပါ သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ အနာဂတ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ကြတာပေါ့။ အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်မယ်၊ ကလေးယူမယ်၊ အေးအေးဆေးဆေး နေမယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ အရာအားလုံးက ပန်းခင်းလမ်းလို့ ထင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီလို့ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ စတာပဲ။ ကိုရဲရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မ ထင်သလို ဝမ်းသာသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူ ဖုန်းတွေ သိပ်မကိုင်တော့ဘူး။ အလုပ်များတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အိမ်ကိုလည်း မလာတော့ဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာ အဆင်မပြေမှုတွေ စလာတယ်။ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် မူးဝေတာ၊ ပျို့အန်တာတွေဖြစ်ပြီး အလုပ်မှာ အမှားအမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မန်နေဂျာက ကျွန်မကို အလုပ်က ထွက်ဖို့ ပြောလာခဲ့တယ်။ “အလုပ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်ရင် တခြားသူကို အခွင့်အရေးပေးလိုက်ပါ” တဲ့။ ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးသော ပြိုလဲမှုက အလုပ်ပြုတ်သွားတာကနေ စခဲ့တာပဲ။
အခန်း (၄)
မိဘတွေကို အသိပေးတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဘဝမှာ အရှက်ရဆုံးနေ့ပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းခဲ့တယ်။ “ငါ့မျက်နှာကို ရွှံ့နဲ့လူးတဲ့ သမီးမျိုး ငါ့မှာမရှိဘူး” တဲ့။ အမေကတော့ ဘေးကနေ ငိုနေရုံအပြင် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ အထုပ်လေးဆွဲပြီး ကိုရဲဆီ သွားခဲ့ပေမယ့် သူက အိမ်မှာမရှိဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ ကိုရဲဆီကို စာတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပို့ခဲ့တယ်။ “ကိုရဲ ... သန္တာ တကယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ။ ဖုန်းလေးတော့ ပြန်ဖြေပါဦး” လို့ ပို့တဲ့စာတွေအောက်မှာ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေး တက်လာပေမယ့် ဘာစာပြန်မှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။
အခန်း (၅)
ပိုက်ဆံကလည်း ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ တစ်နေ့ကို ထမင်းတစ်နပ်ပဲ စားရတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက လှုပ်လာတိုင်း ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ “မေမေ တောင်းပန်ပါတယ် သားလေးရယ် ... မင်းကို ဒီလိုဘဝထဲ ခေါ်လာမိလို့” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်။ ကိုရဲကို စောင့်နေဆဲပဲ။ သူ တစ်နေ့တော့ ပြန်လာမှာပါ၊ သူ့ကလေးကို သူ ပစ်မထားပါဘူးဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်သေးသေးလေးနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ အခန်းရှေ့ကို လူစိမ်းနှစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ကိုရဲရဲ့ ကြွေးမြီတွေအတွက် ကျွန်မကို လာရှာတာတဲ့။ ကိုရဲက ကျွန်မရဲ့ မှတ်ပုံတင်မိတ္တူကို သုံးပြီး ငွေတိုးချေးသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘဝက အခုတော့ အချစ်တင်မကဘူး၊ အကြွေးတွေကြားမှာပါ နစ်မွန်းသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆)
အဆိုးဆုံးကတော့ ဒီနေ့ပဲ။ ကျွန်မ ကိုရဲကို လိုက်ရှာရင်းနဲ့ သူရှိနေတတ်တဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက ကိုရဲ။ သူက တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို တွဲထားတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးမှာလည်း ဗိုက်ကလေးနဲ့။ ကျွန်မ အနားကို သွားဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ခနဲ ရပ်သွားတယ်။ ကိုရဲက အဲဒီအမျိုးသမီးကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ အကြည့်တွေပဲ။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့ကို ရောက်သွားတော့ သူက ကျွန်မကို မသိသလို ကြည့်တယ်။ “ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ ... ကျွန်တော့်ကို လူမှားနေပြီ ထင်တယ်” တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာပဲ။ သူက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက လူလိမ်တစ်ယောက်။ သူက ကျွန်မကိုရော၊ အခု သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးကိုရော လိမ်ညာနေတာ။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေပြီ။
အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်မ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပြန်ရောက်နေပြီ။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက တချက်တချက် ကန်နေတယ်။ ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ မိဘမရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူဆိုတာလည်း လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အရာအားလုံးက ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ထူးခြားသွားတယ်။ အရင်ကလို ငိုမနေတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့ပြီ။ အယုံလွယ်ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိသလို၊ ဒီကလေးလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လည်း ရင်လေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီကလေးအတွက်က ကျွန်မပဲ ရှိတာလေ။ ကျွန်မ ဘဝပျက်သွားခဲ့ပြီ ဆိုပေမယ့် ဒီအပျက်အစီးတွေကြားကနေပဲ ကျွန်မ ပြန်ထရမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ ကိုရဲရဲ့ သားကောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ နောင်တတွေကို ရင်းပြီး ဘဝသစ်ကို စရမယ့် မိခင်တစ်ယောက်ပဲ။
သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်မှုဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်ဆောင်ကို မထိုက်တန်တဲ့သူဆီ ပေးမိတဲ့အခါ ပြန်ရမယ့် အကျိုးဆက်က ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံး ကျိုးပျက်သွားရလောက်အောင် ပြင်းထန်တတ်ပါတယ်။