အခန်း (၁) — အခြေတည်ခြင်း
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မဟာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီပြီး အပြင်က လမ်းမမီးတိုင်လေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ သား နှစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့တာ အခုဆို သားလေးတောင် ခုနစ်နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီ။ သားရဲ့မျက်နှာမှာ သူ့အဖေနဲ့ တူလွန်းတဲ့ မျက်ခုံးထူထူတွေ၊ ဖြောင့်စင်းတဲ့ နှာတံတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားမှာ မရှိတာကတော့ "ဖခင်" ဆိုတဲ့ တရားဝင် ရပိုင်ခွင့်တစ်ခုပဲ။
ကျွန်မနာမည်က သဇင်။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို "အငယ်အနှောင်း" လို့ ခေါ်ကြသလို၊ တချို့ကလည်း "အိမ်ထောင်ဖျက်မ" လို့ တံဆိပ်ကပ်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။ အမှန်တရားရဲ့ တစ်ဝက်က ခါးသီးလွန်းလို့ ကျွန်မ ငြိမ်ခံနေခဲ့တာပါ။ ကိုကို့ကို ကျွန်မ ချစ်ခဲ့မိတာက ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အပြစ်ပေါ့။
အခန်း (၂) — ဆက်နွယ်မှု
ကိုကိုနဲ့ ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်ကျော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာပါ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မက မိဘမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုကိုက နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေးခဲ့တယ်။ ကိုကို့မှာ ဇနီးရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ကျွန်မကို ပေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ "ကိုယ် မင်းကို တကယ်တန်ဖိုးထားတာပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကြားမှာ ကျွန်မ နစ်မွန်းသွားခဲ့တယ်။
သားလေး မင်းသန့်ကို ကိုယ်ဝန်ရှိလာတော့ ကိုကိုက မြို့ပြင်က ဒီအိမ်လေးကို ဝယ်ပေးပြီး ထားခဲ့တယ်။ ကိုကိုဟာ တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်လောက်ပဲ လာနိုင်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ။ သားလေးက ဖုန်းသံကြားတိုင်း "ဖေဖေလား" လို့ မေးတတ်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရင် ကိုကို့ဆီက ပို့ထားတဲ့ "ကိုယ် ဒီနေ့မလာနိုင်တော့ဘူး၊ အိမ်ကလူ သိသွားလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကိုပဲ တွေ့ရတတ်တယ်။ ဖတ်ပြီးသား (Seen) ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တဲ့ ညတွေက ကျွန်မအတွက် အလေ့အကျင့် ဖြစ်နေပါပြီ။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ကိုကို့ရဲ့ တရားဝင်ဇနီး ဒေါ်သီတာ ကျွန်မဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရန်တွေ့ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အေးစက်စက် မျက်နှာပေးနဲ့ သူပြောသွားတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကို လှုပ်ခါပစ်လိုက်တယ်။
"ကိုမင်းမင်းမှာ ကင်ဆာအဆင့် (၄) ရောက်နေပြီ။ သူ မသေခင် သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကို မိသားစု အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် စည်းကမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ ညည်းက ဒီကလေးနဲ့ အပြီးအပိုင် လမ်းခွဲပေးရမယ်"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲ တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားတယ်။ ကိုကို နေမကောင်းတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ရဘူး။ ကိုကိုက ကျွန်မကို စိုးရိမ်မှာစိုးလို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မက အသိပေးဖို့ မလိုလောက်တဲ့ လူတစ်ယောက်မို့လို့လား။
အခန်း (၄) — ပဋိပက္ခ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခြင်း
ကိုကို့ဆီ ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ မကိုင်ဘူး။ စာတွေ ပို့ထားပေမဲ့ Reply မပြန်ဘူး။ သားလေးကတော့ "မေမေ... ဖေဖေက သားကို ကစားစရာဝယ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ပျောက်နေတာ ကြာပြီနော်" လို့ ခဏခဏ မေးတယ်။ ကျွန်မ သားကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျရတယ်။
ဒေါ်သီတာက နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရောက်လာတယ်။ "စဉ်းစားပြီးပြီလား။ ညည်းသားကို အဖေမရှိတဲ့ အငယ်အနှောင်းသားအဖြစ် ဒီလို အိမ်စုတ်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ထားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ အမွေစားအမွေခံအဖြစ် ထားမှာလား။ ညည်းသာ ထွက်သွားပေးရင် ကလေးရဲ့ ရှေ့ရေးက ပန်းခင်းလမ်းပဲ"
ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ သားရဲ့ ရှေ့ရေး... ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးသလဲ။ ကျွန်မသာ သားကို ဖက်တွယ်ထားရင် သားဟာ လူတောမတိုးတဲ့ ဘဝနဲ့ပဲ ရှင်သန်ရတော့မယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ကိုကို့ဆီကနေ အသံဖိုင်လေးတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အားမရှိတဲ့ အသံနဲ့ "သဇင်... သားလေးကို သီတာ့လက်ထဲ အပ်လိုက်ပါ။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ့်သားကို သူတောင်းစားဘဝ မရောက်စေချင်ဘူး။ မင်းကိုလည်း ကိုယ် တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ" တဲ့။
အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ကိုကို့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့တာပဲ။ အခုတော့ အဲဒီယုံကြည်မှုက ကျွန်မကို အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။ သားလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မဟာ လူဆိုးမကြီး ဖြစ်ရတော့မယ်။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်
နောက်နေ့ မနက်မှာ ဒေါ်သီတာ ကားနဲ့ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ သားလေးကို အဝတ်အစား အသစ်လေးတွေ လဲပေးလိုက်တယ်။ သားက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "မေမေ... ဖေဖေဆီ သွားမှာလား" လို့ မေးတယ်။
ကျွန်မ သားရဲ့ လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး အေးစက်စက် မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"သား... မင်းကို ဒီအဒေါ်ကြီးက လာခေါ်တာ။ မေမေက မင်းကို မကျွေးနိုင်တော့ဘူး။ မင်းကို မေမေ မချစ်တော့ဘူး။ ဒီအဒေါ်ကြီးနဲ့ လိုက်သွားတော့"
သားလေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အရည်ကြည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ "မေမေ... ဘာလို့လဲ။ သား လိမ္မာပါ့မယ်။ သားကို မပစ်ပါနဲ့"
သားက ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သားကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"သွားစမ်းပါ! မင်းရှိနေလို့ ငါ့ဘဝက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာ။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူနောက် လိုက်သွားစမ်း!"
ဒေါ်သီတာက သားကို ချီပြီး ကားပေါ်တင်သွားတယ်။ သားလေးက ကားမှန်ကို ရိုက်ပြီး "မေမေ... မေမေ..." လို့ အော်ခေါ်နေတာကို ကျွန်မ အံကြိတ်ပြီး ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကားလေး ထွက်သွားတော့မှ ကျွန်မ မြေကြီးပေါ် ပုံရက်သားလဲပြီး အသံကုန် အော်ငိုမိတော့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ သားကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အမွေ၊ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ စွန့်လွှတ်မှုပါပဲ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ သတင်းစာထဲမှာ လူငယ်ထူးချွန်ဆု ရရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ "မင်းသန့်" ပါပဲ။ သူဟာ အခုဆိုရင် ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်သား ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်မ သူ့ကို သွားမတွေ့ပါဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကျွန်မဟာ သူ့ကို ပစ်ခတ်ခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ရှိနေပါစေတော့။ သူ မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေဖို့အတွက် ကျွန်မကတော့ ငရဲကျတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ရှင်သန်သွားပါ့မယ်။
အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူးလို့ လူတွေ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် အနစ်နာခံမှု ဆိုတာကတော့ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားပြီး ချစ်ရသူကို ကောင်းကင်ဘုံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာမျိုးပါ။ ကျွန်မဟာ အငယ်အနှောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကိုတော့ အခါးသီးဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ ကျေပွန်ခဲ့ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုရဲ့ ရလဒ်ဟာ တစ်သက်စာ နောင်တဖြစ်စေနိုင်သလို၊ အမှန်ကန်ဆုံး စွန့်လွှတ်မှုဟာလည်း အချစ်ရဆုံးသူကို ဆုံးရှုံးရခြင်းနဲ့ အဆုံးသတ်တတ်ပါတယ်။