မယားငယ် နေဝင်ချိန်

 မယားငယ် နေဝင်ချိန်

အခန်း (၁) အခြေတည်ခြင်း

မှန်ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က နေဝင်ရိုးရီဆည်းဆာဟာ သွေးရောင်လွှမ်းနေတယ်။ ဒီအချိန်ဆို ကျွန်မရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လစ်ဟာနေသလိုပဲ။ အခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း နံရံက နာရီသံကို နားထောင်နေမိတယ်။ စက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့အသံက ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို တိုက်စားနေသလိုပဲ။ ကျွန်မနာမည်က သု။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို "မယားငယ်" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားပေါ်မှာ တက်တူးထိုးထားသလိုမျိုး ဘယ်လိုမှ ဖျက်လို့မရတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။

ကျွန်မ ဒီတိုက်ခန်းမှာ နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ဦးသန့်ဇော်က ကျွန်မအတွက် အကောင်းဆုံးတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းထဲမှာ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်တာဆိုလို့ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်ပဲ ရှိတယ်။ ကျန်တာ အားလုံးက ခေတ္တငှားရမ်းထားတဲ့ အရာတွေပါ။ ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူဆီက ဘာစာမှ မလာဘူး။ ဖတ်ပြီးသား (Seen) ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ "အလုပ်များနေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုတောင် သူ မပို့နိုင်တော့ဘူးလား။

အခန်း (၂) နွယ်ယှက်ခြင်း

ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက သူက ကျွန်မအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအတွက် သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ငြင်းဆန်ရခက်တဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက အိမ်ထောင်ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ "ချစ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့တယ်။ သူက သူ့ဇနီးနဲ့ အဆင်မပြေဘူး၊ ကျွန်မကသာ သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်ပါဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။

ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ လူရှေ့မှာ လက်တွဲလို့မရဘူး။ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ သွားလို့မရဘူး။ ကျွန်မက အမှောင်ထဲမှာ ပွင့်တဲ့ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲ၊ သူ လာမှ လန်းဆန်းရပြီး သူ ပြန်သွားရင် ညှိုးနွမ်းကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတာက သူဝယ်ပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ ဒီတိုက်ခန်းလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို မဖုံးဖိနိုင်ခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ သူ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ငွေစာရင်းအချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ စပ်စုမိတာက ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဆေးရုံမှတ်တမ်းက သူ့ဇနီး ဒေါ်ခင်ခင်ရဲ့ နာမည်နဲ့။ သူမမှာ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာတဲ့။

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကနေ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာက "သူ့မိန်းမက ရက်စက်တယ်၊ သူ့ကို နားမလည်ဘူး" ဆိုတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှတ်တမ်းတွေအရ သူမက သေလုမျောပါး ခံစားနေရတာပဲ။ နောက်ထပ် တွေ့လိုက်ရတဲ့ ငွေစာရင်းက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေတယ်။ ကျွန်မ အခုနေနေတဲ့ တိုက်ခန်းလခနဲ့ ကျွန်မကို လစဉ်ပေးနေတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေက ဦးသန့်ဇော်ရဲ့ အကောင့်က မဟုတ်ဘဲ ဒေါ်ခင်ခင်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိက အကောင့်ကနေ တိုက်ရိုက် လွှဲထားတာ။

အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မိန်းမကြီးက သူ့ယောက်ျားရဲ့ မယားငယ်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး အခန်းငှားပေးထားရတာလဲ။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ အဲဒီည သူရောက်လာတော့ ကျွန်မ မေးမိတယ်။ သူက ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်တယ်။

"ခင်ခင်က မင်းကို ငှားထားတာ မဟုတ်ပါဘူး သု... သူက ငါ့ကို အနားကနေ ထွက်သွားစေချင်လို့ မင်းကို သုံးခဲ့တာ"

သူ့စကားက ကျွန်မကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေတယ်။ သူက ဆက်ပြောတယ်။ "သူ ကင်ဆာဖြစ်နေတာ သိတဲ့နေ့ကစပြီး ငါ့ကို သူ့အနားမှာ မနေစေချင်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အားနည်းနေတဲ့ ပုံစံကို ငါ့ကို မမြင်စေချင်ဘူးတဲ့။ အဲဒါကြောင့် ငါ့အတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ သူ ကိုယ်တိုင် မင်းကို ရွေးခဲ့တာ။ မင်းကို ပေးနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကလည်း သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ ပေးနေတာပဲ။"

ကျွန်မ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ရွေးချယ်ခံရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လူနာတစ်ယောက်ရဲ့ သနားကရုဏာနဲ့ စီစဉ်မှုအောက်က "အရုပ်" တစ်ရုပ် ဖြစ်နေခဲ့တာလား။

အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘူး။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ အရမ်း ရွံစရာကောင်းနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မက သူတစ်ပါးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် အခကြေးငွေယူပြီး ခိုင်းစေခံရတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။ ဒေါ်ခင်ခင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်မ မမီနိုင်ဘူး။ သူမက ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေမှာလဲ။ သူ့ယောက်ျား တခြားမိန်းမဆီ သွားနေတာကို သိသိကြီးနဲ့ သူမကိုယ်တိုင် ငွေပေးပြီး လွှတ်ပေးခဲ့တာလေ။

ကျွန်မ ဒေါ်ခင်ခင်ဆီကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမကို တောင်းပန်ချင်တယ်။ ကျွန်မ ရထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ပေးချင်တယ်။ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားက နောက်ကျနေပြီဆိုတာ သိပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမရဲ့ ခြေဖဝါးနားမှာ ဒူးထောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုချင်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု

သူတို့အိမ်ကို ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အဖြူရောင် အလံတွေ၊ ပန်းခြင်းတွေ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက လည်ပောင်းမှာ လာတစ်နေသလိုပဲ။ အသက်ရှူရတာ အရမ်းခက်ခဲလာတယ်။ အိမ်ထဲကို ကျွန်မ ဝင်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူး။

ဦးသန့်ဇော် အပြင်ကို ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး ဖောင်းအစ်နေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူက အံ့သြသွားပုံမရဘူး။ သူ ကျွန်မဆီ လျှောက်လာပြီး စာအိတ်အသေးလေး တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။

"ခင်ခင် ဆုံးပြီ... မနေ့ညကပဲ။ ဒါက သူ မင်းအတွက် နောက်ဆုံး ချန်ထားခဲ့တဲ့စာ"

ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တယ်။ စာသားက တိုတိုလေးပါ။

"သု... ညီမလေးကို အစ်မ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ညီမလေးကို အသုံးချခဲ့မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ အစ်မ မရှိတော့တဲ့နောက် သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ သူက အထီးကျန်တတ်တဲ့လူမို့ပါ"

ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ အနိုင်ရမှု မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးရွားဆုံး ရှုံးနိမ့်မှုပဲ။ ကျွန်မ သူတစ်ပါးကို နာကျင်စေခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ကျွန်မက နာကျင်နေတဲ့သူရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံနေခဲ့ရတာပါ။

အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

နေဝင်သွားပြီ။ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်အတိ ကျသွားပြီ။ ဦးသန့်ဇော်က ကျွန်မကို ကြည့်နေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ မရှိတော့ဘူး။ သူ့နှလုံးသားက ခင်ခင်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးနောက်ကို ပါသွားပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီနေရာမှာ ပိုလျှံနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။

ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ချွတ်လိုက်တယ်။ ဒီတိုက်ခန်းကနေ ကျွန်မ ဘာမှ မယူဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေရင်း ကျွန်မ နားလည်လိုက်တာတစ်ခု ရှိတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မတည်မြဲဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ သူတစ်ပါးရဲ့ "အပို" အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ဘဝဟာ နေဝင်ချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ ဘာအနှစ်သာရမှ မရှိဘူး။

ကျွန်မ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ လုယူခြင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံက လွတ်လပ်သွားခဲ့တယ်။

နောင်တဆိုတာ ရှေ့က သွားလေ့မရှိဘူး။ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အချိန်က ကျွန်မတို့ကို စောင့်မနေခဲ့ဘူး။

သင်ခန်းစာ - သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်သော အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံခြင်းသည် မိမိကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်ကို ထာဝရ ကွယ်ပျောက်စေတတ်သည်။