## အခန်း (၁) — Setup
ကျွန်တော်က အရာရာကို ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့သူပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ရတဲ့သူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာကြောင့်၊ ကျွန်တော့်ဘဝထဲ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းကို အစွန်းရောက်တဲ့အထိ တွယ်တာတတ်တဲ့ အားနည်းချက် ကျွန်တော့်မှာရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ကျောခိုင်းမသွားမယ့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ချင်တာပဲ။
သီရိက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဲဒီကွက်လပ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့သူပါ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေ၊ သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မလုံခြုံမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်က ကြီးမားလွန်းတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကလည်း အရိပ်လို အမြဲကပ်ပါလာခဲ့တယ်။ သူမ ဖုန်းမကိုင်တဲ့ မိနစ်ပိုင်းလေးတွေ၊ သူမ မျက်နှာမကောင်းတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတွေတိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲက နတ်ဆိုးက အမြဲတမ်း နိုးထလာတတ်တယ်။ "သူ ငါ့ကို ထားသွားတော့မလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တာကိုတော့ သီရိ သိခဲ့မည်မထင်ပါ။
---
## အခန်း (၂) — Connection
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေက သိပ်ကို လှပခဲ့ပါတယ်။ မနက်ခင်းတိုင်း သူမ ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးလေးရယ်၊ ညနေဘက် အလုပ်ဆင်းချိန် ကားပေါ်မှာ တူတူနားထောင်ဖြစ်တဲ့ သီချင်းလေးတွေရယ်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာတွေပါ။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး သီရိ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ရယ်မောနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် ငေးငိုင်သွားတတ်တာမျိုး၊ အရင်ကလောက် စကားမများတော့တာမျိုးတွေ ပိုဖြစ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေတတ်တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သီရိ" လို့ မေးတိုင်း၊ သူမက ခေါင်းခါပြပြီး ပြုံးတယ်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကိုကိုရယ်... အလုပ်တွေ ပင်ပန်းလို့ပါ။ ကိုကိုသာမရှိရင် သီရိ ဘယ်လိုနေရမလဲ မသိတော့ပါဘူး"
အဲဒီစကားကို ကြားတိုင်း ကျွန်တော် ကျေနပ်ခဲ့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ရဲ့ မလုံခြုံမှုတွေကို ခေတ္တခဏတော့ ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာကို အလုပ်ဖိစီးမှုလို့ပဲ ကျွန်တော် လွယ်လွယ်တွေးခဲ့မိတယ်။
---
## အခန်း (၃) — Turning Point
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အခြေအနေတွေက ဆိုးရွားလာတယ်။ သူမဆီက စာပြန်တာတွေ နောက်ကျလာတယ်။ ညဘက် ဉာဏ်ပို့ထားတဲ့ စာတွေက 'Seen' ပြပြီး Reply ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း 'Busy' ဖြစ်နေတတ်တယ်။
"ဘာတွေ အဲ့လောက် အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ သီရိ... ဖုန်းတစ်ချက်လေးတောင် ပြန်ဆက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးလား"
ကားပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းပြီး ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။ သီရိက ကားမှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေတယ်။
"သီရိ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေးပဲ ပြောတယ်။
"တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးရောလား... မင်း ဖုန်းတွေ ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ... ညည မအိပ်ဘဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံတွေက ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို လှည့်မကြည့်ဘူး။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက လက်ကိုင်အိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
---
## အခန်း (၄) — Conflict Deepens
အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာပါပဲ။ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ထိုင်နေရင်း၊ သူမရဲ့ ဖုန်းစခရင်လင်းလာချိန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ "Dr. Lin" ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
"ဒါ ဘယ်သူလဲ?" ဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်ရင်း ကျွန်တော် အော်မေးလိုက်တယ်။
သီရိက ဖုန်းကို ပြန်လုယူတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်နေတယ်။
"ကိုကို... သီရိ ပင်ပန်းနေပြီ။ ကိုကို့ရဲ့ သံသယတွေ၊ ချုပ်ချယ်မှုတွေကြားမှာ သီရိ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။"
"မင်း... မင်း ဖောက်ပြန်နေတာမလား! ဒါကြောင့် ငါ့ကို ရှောင်နေတာမလား!" ကျွန်တော် ရူးမတတ် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
သီရိ မျက်လွှာချသွားတယ်။ သူမ ငြင်းဆန်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် သူမဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။
"ဟုတ်တယ်... သီရိမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင် ကိုကို။"
"နင်… မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား…"
သီရိက ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ထိုင်ခုံကနေ ထသွားတယ်။ ကျွန်တော် လိုက်မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒေါသ၊ နာကျင်မှု၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှု... ဒီခံစားချက်တွေက ကျွန်တော့်ကို ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အေးခဲသွားစေခဲ့တယ်။
---
## အခန်း (၅) — Emotional Collapse
သီရိ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက ငရဲပါပဲ။ သူမကို နေရာတိုင်းမှာ Block လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ အလုပ်တွေကနေ ခွင့်ယူပြီး အခန်းထဲမှာပဲ အရက်နဲ့ အဖော်ပြုခဲ့တယ်။
ညစဉ်ညတိုင်း သူမရဲ့ ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ငိုတယ်။ ပြီးရင် ဒေါသထွက်တယ်။ ငါ့လောက် ချစ်တဲ့သူကို ဘယ်လိုများ ရက်ရက်စက်စက် သစ္စာဖောက်နိုင်ရတာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ဟန်ဆောင်ကောင်းခဲ့သလဲ။ အချစ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်လည်း အရမ်းမုန်းမိတယ်။
"ငါ မင်းကို မုန်းတယ် သီရိ... မင်း ငါ့ကို နာကျင်စေသလို မင်းလည်း တစ်နေ့ နာကျင်ရပါစေ" လို့ ညတိုင်း ကျိန်ဆဲရင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေကြားမှာ ကျွန်တော် ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်က ကျူးလွန်ခံရသူ၊ သူမက သစ္စာဖောက်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ရင်း နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။
---
## အခန်း (၆) — Breaking Point
ရှစ်လတိတိ ကြာပြီးနောက်...
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ စိမ်းနေတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
"ဟယ်လို... ဉာဏ်လား။ အစ်မ သီရိရဲ့ အစ်မပါ။"
ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက ဒေါသတွေ ပြန်ပွက်ထလာတယ်။ ဖုန်းချပစ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် တစ်ဖက်က စကားကြောင့် ကျွန်တော့် လက်တွေ တောင့်တင်းသွားတယ်။
"သီရိ... မနေ့ညက ဆုံးသွားပြီ ဉာဏ်။"
ဖုန်းကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ဘူး။ ဆေးရုံကို ဘယ်လိုရောက်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ ရင်ခွဲရုံရှေ့မှာ သီရိရဲ့ အစ်မက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အထဲမှာ ဆေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ စာတစ်စောင်။
*စတုတ္ထအဆင့် ဦးနှောက်ကင်ဆာ။*
စာရွက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားတယ်။ Dr. Lin ဆိုတာ သူမရဲ့ ကင်ဆာဆရာဝန်။ သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက သိခဲ့တာ။
စာလေးက လက်ရေးတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ရေးထားတယ်။
>"ချစ်ရတဲ့ ကိုကို...
>ဒီစာကို ကိုကိုဖတ်ရချိန်မှာ သီရိ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သီရိ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုကိုက ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ဆုံးရှုံးရမှာ သိပ်ကြောက်တတ်တဲ့သူဆိုတာ သီရိ သိတယ်။ သီရိ ရှေ့ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က... သီရိ တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားတာကို ကိုကို့ကို မမြင်စေချင်ခဲ့ဘူး။ ကိုကို့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သီရိ မခံစားနိုင်ဘူး။
>ဒါကြောင့် ကိုကို့ကို သီရိကို မုန်းသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ။ သေကွဲကွဲရတာထက်၊ သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်ပြီး မုန်းတီးနေတာက ကိုကို့အတွက် ပိုရှင်သန်ရ လွယ်ကူမယ်လို့ သီရိ ထင်ခဲ့တယ်။ သီရိကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ သီရိ ကိုကို့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာတော့ ယုံပေးပါ။"
စာရွက်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေ ပေါက်ကနဲ ကျလာတယ်။
"နင်... တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် ရူးမိုက်ရသလား သီရိရယ်..."
ဆေးရုံရဲ့ လူပြတ်တဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ အသံကုန်ဟစ်အော်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို အထီးကျန်စွာနဲ့ နာကျင်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရတယ်။
---
## အခန်း (၇) — Ending + Lesson
မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းတွေကြားက မြေပုံလေးရှေ့မှာ ကျွန်တော် ရပ်နေတယ်။
ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း ဘာခံစားချက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ အေးစက်လို့။ သူမက ကျွန်တော့်ကို နာကျင်မှုသက်သာအောင် စတေးခံပြီး ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မသိခဲ့တာက... အဲဒီ ကာကွယ်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး သေရာမပါတဲ့ နောင်တတွေနဲ့ အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျစေခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။
သူမကို အပြစ်တင်မုန်းတီးနေခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေအတွက် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ သူမ လက်ကို ကိုင်ထားပေးမယ့်အစား၊ သူမကို ကျိန်ဆဲနေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သွေးထွက်အောင် ကိုက်ထားမိတယ်။
တချို့လူတွေကို ချစ်တာနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး... သူတို့အတွက် ကိုယ်ပေးဆပ်လိုက်တဲ့ အရာက သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ပိုပြီး နာကျင်သွားစေမလားဆိုတာကို သိတတ်ဖို့လိုတယ်။ အကြီးမားဆုံးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံပြီး တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ပေးလိုက်တာလို့ ထင်ခဲ့ရင်... အဲဒီ ရူးမိုက်တဲ့ အတွေးကပဲ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ဘဝကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါတယ်။