## လင်ငယ်နေသူ၏ နောင်တ
**Plot Type: (7) Redemption Story (နောက်ကျမှနားလည်)**
---
### အခန်း (၁) — Setup
ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းတော်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ သေသပ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး၊ ရာထူးဂုဏ်ရှိတဲ့ ခင်ပွန်း၊ ပြီးတော့ ငွေကြေးပြည့်စုံမှု။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ "ပြည့်စုံမှု" တွေကြားထဲမှာ ကျွန်မကတော့ ရေငတ်နေတဲ့ သဲကန္တာရထဲက လူတစ်ယောက်လို အဖော်မဲ့နေခဲ့တာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုကိုက အလုပ်ပဲ သိတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာရင် နဖူးကို နမ်းမယ်၊ ပြီးရင် Laptop ရှေ့ ထိုင်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ ဘယ်လိုကုန်လွန်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က "အထီးကျန်ခြင်း" ကို မခံစားနိုင်တာပဲ။ အဲ့ဒီ အားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်မကို ငရဲတွင်းဆီ တွန်းပို့ခဲ့တာ။
### အခန်း (၂) — Connection
"မိုး" နဲ့ စတွေ့တာက Gym မှာပါ။ သူက ကျွန်မထက် ငါးနှစ်လောက် ငယ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကိုကို့ဆီက ကျွန်မ မရဖူးတဲ့ "တောင့်တမှု" တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ ဖုန်းနံပါတ်ချင်း လဲကြတယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ကြတယ်။ အစကတော့ သူငယ်ချင်းလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညဘက် ကိုကို အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ စောင်ခြုံထဲကနေ မိုးဆီကို ပို့တဲ့ "ဘာလုပ်နေလဲ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှုရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ မိုးက ကျွန်မကို နားထောင်ပေးတယ်၊ ကျွန်မ လှကြောင်း ချီးမွမ်းတယ်၊ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ပေးတယ်။
### အခန်း (၃) — Turning Point
တစ်ညမှာတော့ ကိုကို နယ်ကို ခရီးထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညက မိုး ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ရှက်ရွံ့နေခဲ့ပေမဲ့ မိုးရဲ့ အထိအတွေ့တွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ကိုကို့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ" ဆိုတဲ့ အသိက ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ နေ့ခင်းဘက်မှာ အိမ်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်၊ ညဘက်မှာတော့ တိတ်တိတ်ပုန်း ချစ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မိုးက ကျွန်မအတွက်တော့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြေတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလေပြေက မုန်တိုင်းဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
### အခန်း (၄) — Conflict Deepens
မိုးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ သူက ကျွန်မဆီကနေ ပိုက်ဆံတွေ ပိုတောင်းလာတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို ပိုထိန်းချုပ်လာတယ်။ "မင်း ယောက်ျားကို ငါ အကုန်ပြောပြလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျီစယ်သလိုလိုနဲ့ သူ စပြောလာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားခဲ့တယ်။ ကိုကိုကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ ကျွန်မအတွက်ဆိုပြီး သူ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးပါတဲ့ အိမ်အသစ်တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ကိုကို့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဆူးခက်တွေလို စူးရှလာတယ်။ ကျွန်မ မိုးကို လမ်းခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မိုးက ကျွန်မတို့ရဲ့ တွဲရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေကို ပြပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။
### အခန်း (၅) — Emotional Collapse
ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ ကိုကို့ရှေ့မှာ ပြုံးနေရပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကိုကို့ Laptop ထဲမှာ ဖိုင်တစ်ခုကို ရှာရင်း ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတာက... ကိုကို့ရဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်း။ "Pancreatic Cancer Stage 4" တဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကိုကိုက သူ သေခါနီးအချိန်အထိ ကျွန်မကို စိတ်မညစ်စေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ သူ အလုပ်တွေ အတင်းလုပ်နေတာက သူ မရှိတော့ရင် ကျွန်မ ဘဝအတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့စေချင်လို့။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသတ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့တယ်။ ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ...။
### အခန်း (၆) — Breaking Point
မိုးက ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သိန်း ၅၀၀ ထပ်တောင်းတယ်။ မပေးရင် ကိုကို့ဆီ ပုံတွေ ပို့မယ်တဲ့။ ကျွန်မ တောင်းပန်ခဲ့တယ်၊ ကိုကို နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ရယ်တယ်။ "အဲ့ဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့၊ သူ မြန်မြန်သေရင် မင်း အမွေတွေ အကုန်ရမှာပဲ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကိုကို့ဆီ သွားခဲ့တယ်၊ ဒူးထောက်ပြီး အကုန်ပြောပြခဲ့တယ်။ ကိုကိုက ဘာမှမပြောဘူး။ ငြိမ်သက်နေတယ်။ ခဏကြာမှ သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး "ငါ သိပြီးသားပါ... မင်း နောက်ဆုံးအချိန်မှာတော့ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ" တဲ့။
### အခန်း (၇) — Ending + Lesson
ကိုကိုက မိုးကို ရဲနဲ့ ဖမ်းခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုက ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့သလို၊ မောင်းလည်း မထုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူနေကြပေမဲ့ ကိုကိုက ကျွန်မကို "လူတစ်ယောက်" လို မမြင်တော့ဘူး။ သူ သေဆုံးသွားတဲ့အထိ ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသွားခဲ့ဘူး။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအိမ်ကြီးက အခုတော့ ကျွန်မအတွက် လှောင်အိမ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မမှာ ငွေတွေရှိတယ်၊ အိမ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ချစ်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။
> **အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ "အချိန်" ဆိုတာက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှာ အမြဲရှိမနေတတ်ဘူး။ ခွင့်လွှတ်မှုဆိုတာ တောင်းပန်တိုင်း ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါလား။**