မုဆိုးမ

 မုဆိုးမ

အခန်း (၁)

မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ ရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ဖျော်ထားတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးကို တစ်ငုံငုံ့သောက်လိုက်မိတယ်။ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ ကော်ဖီခွက်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာက ရိပ်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို "မုဆိုးမ" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နာမည်ဖြစ်လာခဲ့တာ အခုဆို သုံးနှစ်တောင် ရှိပြီ။ နေလင်း ဆုံးသွားကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ အရောင်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ။ အသက် ၂၈ နှစ်နဲ့ မုဆိုးမဖြစ်ရတာဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ အရက်စက်ဆုံး ပြက်လုံးတစ်ခုလို့ ကျွန်မ အမြဲတွေးခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ သနားစက္ခုနဲ့ ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာမှာ တီးတိုးအတင်းပြောကြတဲ့ အသံတွေကို ကျွန်မ ခါးစည်းခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်နေတဲ့ အလုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ဝမ်းနည်းမှုသက်သက်တင် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီထဲမှာ နာကျည်းမှုတွေလည်း ရောပြွမ်းနေခဲ့တာ။

အခန်း (၂)

နေလင်းနဲ့ ကျွန်မက တက္ကသိုလ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူက အရမ်းသဘောကောင်းပြီး ကျွန်မအပေါ် အရမ်းဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့သူ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ သူ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အလုပ်တွေ အရမ်းများလာတယ်၊ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်၊ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲ Password ခံထားတတ်လာတယ်။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီးပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ဖြေတတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်း စိမ်းသက်မှုတွေ ကြီးထွားလာခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို အလုပ်တွေပဲ ဖိလုပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မအပေါ် စိတ်ကုန်သွားပြီလားလို့ သံသယဝင်ခဲ့မိတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မ စိတ်တိုပြီး ရန်လုပ်ရင်လည်း သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်ပြီး ကြည့်နေတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အဲဒီလို ငြိမ်သက်နေတဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။

အခန်း (၃)

အချိုးအကွေ့ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ နေလင်း အိမ်ကို ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ရဲစခန်းက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ မြို့ပြင်လမ်းမှာ ကားမှောက်ပြီး သူ ဆုံးသွားပြီတဲ့။ အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားခဲ့ရပေမယ့်၊ ပိုပြီး နာကျင်ရတာက သူ့ကားထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်နဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ တွေ့ခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ။ အဲဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ နေလင်းဟာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဖက်ပြီး ရယ်မောနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်တွေက ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား? သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပဲ ကံကြမ္မာက သူ့ကို အရင်ခေါ်သွားတာလား? အဲဒီသံသယတွေက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေခဲ့တာ။ နေလင်းရဲ့ ဈာပနမှာ ကျွန်မ မငိုခဲ့ဘူး။ လူတွေက ကျွန်မကို စိတ်ခိုင်တယ်လို့ ထင်ကြပေမယ့် တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် ဒေါသနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက ပိုကြီးစိုးနေခဲ့လို့ပါ။

အခန်း (၄)

မုဆိုးမဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ဆောင်းပြီး ကျွန်မ နေလာခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ နေလင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ ပြန်မဖွင့်ကြည့်ဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို မုန်းလို့၊ မြင်ရင် ရင်နာလို့ ထိတောင် မထိခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ဘာစိတ်ကူးပေါက်လဲမသိ၊ အိပ်ခန်းထဲက ဒူးလေးတင်ထားတဲ့ သေတ္တာအိုကြီးကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ ဖုန်တွေတက်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ စာအုပ်တွေကြားမှာ အပြာရောင် စာအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ဆေးရုံမှတ်တမ်းအချို့နဲ့ ပေးစာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။ စာကို ဖတ်ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၅)

စာထဲမှာ နေလင်းက ဒီလိုရေးထားတယ်... "နှင်း၊ ဒီစာကို မင်းဖတ်နေရချိန်မှာ ကိုယ်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်မှာ ဦးနှောက်အမြှေးရောင် ကင်ဆာရှိနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ် ဘာလုပ်ရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။ မင်းကို ကိုယ်သေမယ့်ကိစ္စ ပြောပြီး မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကိုယ်မကြည့်ရက်ဘူး။ ကိုယ်မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း မင်း ကိုယ့်ကို လွမ်းပြီး ကျန်ရစ်နေမှာထက် မုန်းပြီး မေ့ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ကိုယ်တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ် မင်းနဲ့ ဝေးအောင် နေခဲ့တာ။ ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးက ကိုယ့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း သူနာပြုဆရာမပါ။ မင်း ကိုယ့်ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ထင်အောင် ကိုယ်သူ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး လုပ်ခဲ့တာ။ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ် နှင်း။ ကိုယ်မရှိတော့ရင်လည်း မင်းရဲ့ဘဝကို အကောင်းဆုံး ရှင်သန်ပေးပါ။"

အခန်း (၆)

စာကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး ပေါက်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ တဆတ်ဆတ် တုန်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြိုလဲကျသွားခဲ့တယ်။ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိုက်တာထက် ပိုနာကျင်စေတယ်။ သုံးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ သူ့ကို သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး မုန်းနေခဲ့တာ။ သူကတော့ ကျွန်မ ပိုပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ မေ့ပစ်နိုင်အောင် သူ့ရဲ့ သိက္ခာကိုတောင် အစတေးခံပြီး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲခဲ့တာတဲ့လား။ နေလင်းရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ။ မင်းရဲ့ အချစ်က ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့တာ မင်း သိရဲ့လား။ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အသံတွေကို ပြန်ကြားမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းထဲက နေလင်းရဲ့ နံပါတ်ဟောင်းလေးကို ကြည့်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ မက်ဆေ့ခ်ျ ရိုက်လိုက်မိတယ်။ ပို့လို့မရမှန်း သိပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ နောင်တတွေကို အဲဒီ စာလုံးတွေထဲမှာပဲ မြှုပ်နှံထားလိုက်ချင်တယ်။

အခန်း (၇)

အခုတော့ မိုးစဲသွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မျက်ဝန်းထဲက မိုးတွေကတော့ စဲဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အထီးကျန်ဆန်တဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အရင်က မုန်းလို့ လွမ်းခဲ့တာဆိုရင် အခုတော့ ချစ်လို့၊ နာကျင်လို့၊ နောင်တရလို့ လွမ်းနေရပြီ။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို "မုဆိုးမ" လို့ပဲ ဆက်ခေါ်နေကြဦးမှာပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီစကားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှန်တရားနဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရတဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ တခြားသူတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့ နာကျင်မှု သက်သာအောင် ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရခြင်းက နဂိုနာကျင်မှုထက် ဆယ်ဆမက ပိုပြီး ပြင်းထန်တတ်ပါတယ်။