နောက်မယား

 အခန်း (၁)

မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုကို ရောက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဟာတာတာနဲ့ နာကျင်ရမြဲပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က ဒီလိုမိုးရာသီမျိုးမှာပဲ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားအယွင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့မိတာကိုး။ 

ကျွန်မနာမည် သုဇာပါ။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်၊ ရုံးလုပ်ငန်းခွင်မှာ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဘဝဟာ အေးချမ်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုသီဟ ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ကျွန်မဘဝထဲ ဝင်လာတဲ့နေ့ကစပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကိုသီဟက ကျွန်မထက် ၈ နှစ်လောက် ကြီးပါတယ်။ ရုံးမှာ အထက်လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်၊ သဘောကျစရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်တွေတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း ကူညီဖေးမတတ်တယ်။ 

အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ဆက်ဆံရေးက အစ်ကိုတစ်ယောက်၊ ညီမတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် နီးကပ်လာတဲ့အခါ၊ သူက ကျွန်မအပေါ် ဂရုစိုက်မှုတွေ ပိုလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားလေး လှုပ်ခတ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိသွားတဲ့အချိန်မှာ သူဟာ အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်ဆိုတာ သိခဲ့ပါတယ်။ သိသိကြီးနဲ့ကို ရှေ့ဆက်တိုးခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အတ္တပါပဲ။ 

"အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်ကိုမှ ချစ်မိရသလား" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် မေးခွန်းထုတ်၊ အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးခဲ့ပေမယ့် ကိုသီဟရဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ရုန်းထွက်မရအောင် ကျရှုံးခဲ့ရပါတယ်။

အခန်း (၂)

"ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးက အေးစက်နေတာ ကြာပါပြီ သုဇာရယ်... သားလေးတစ်ယောက်ရှိနေလို့သာ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံပြီး ပေါင်းသင်းနေရတာပါ။ ကိုယ့်ဘဝမှာ တကယ်လိုအပ်နေတာ သုဇာလို နားလည်မှုပေးနိုင်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပါ..."

ဒီစကားတွေဟာ ကိုသီဟ ကျွန်မကို ဖွင့်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေပါ။ အချစ်နဲ့ မျက်ကန်းဖြစ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖို့ ဒီစကားတွေဟာ သနားစရာကောင်းလွန်းသလို၊ ကိုယ်သာလျှင် သူ့ဘဝရဲ့ ကယ်တင်ရှင်လို့ ထင်မှတ်မှားစေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ စတင်ခဲ့တယ်။ သူက အိမ်ကို လိမ်ညာပြီး ကျွန်မဆီ လာတယ်။ ကျွန်မအတွက် အချိန်တွေပေးတယ်။ ကျွန်မ ဖျားနာတဲ့အခါ ညဘက်ကြီး ဆေးလာဝယ်ပေးတတ်တယ်။ 

အဲ့ဒီလို အချိုမြိန်ဆုံး အချိန်လေးတွေမှာ ကျွန်မဟာ လိပ်ပြာမလုံမှုတွေကို မေ့ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ဘက်က ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာပဲ၊ သူလည်း မပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပိတ်လှောင်ခံနေရတာပဲ လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးခဲ့တယ်။ သူ့အပေါ် သံယောဇဉ်တွေ နက်ရှိုင်းလာလေလေ၊ သူ့ကို တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ လောဘတွေက ကျွန်မရင်ထဲမှာ ကြီးထွားလာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သူ့မိန်းမဆီက ဖုန်းဝင်လာလို့ သူ ကမန်းကတန်း ပြန်သွားရတဲ့ အချိန်တွေဆို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး မျက်ရည်ကျရတဲ့ ညတွေလည်း မနည်းခဲ့ပါဘူး။

အခန်း (၃)

အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်ထားလို့ မရတော့ပါဘူး။ ကိုသီဟရဲ့ ဇနီးသည် သိသွားခဲ့တယ်။ ပြဿနာတွေ အကြီးအကျယ် တက်ခဲ့ကြတယ်။ ရုံးမှာရော၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာပါ ကျွန်မဟာ "သူများလင်ကို လုတဲ့မိန်းမ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ခံရပြီး အရှက်ကွဲခဲ့ရတယ်။ မိဘတွေကလည်း ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်ကနေ နှင်ချခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ အရာအားလုံးကို ကိုသီဟ တစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ စတေးခဲ့ရတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုသီဟက သူ့ဇနီးနဲ့ တရားဝင် ကွာရှင်းလိုက်ပြီး ကျွန်မကို လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အလိုချင်ဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရလိုက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်း ကျွန်မ ဖြစ်လာခဲ့တာက "နောက်မယား" ဆိုတဲ့ နာမည်တစ်ခုပါ။ မင်္ဂလာဆောင်လည်း မလုပ်နိုင်ဘဲ တရားရုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားရတဲ့ နေ့ကစလို့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ စတင်ခဲ့ရတယ်။

သူများတွေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ရွံရှာမှုတွေ ပါနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုသီဟ ငါ့အနားမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ငါ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဇနီးသည်တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် နေပြမယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်သေပြမယ် ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်မ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ သူ့အဝတ်အစားကအစ၊ စားသောက်ရေးအဆုံး အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သေချာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။

အခန်း (၄)

ကျွန်မတို့ အတူတူနေလာခဲ့တာ သုံးနှစ်လောက် ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အချစ်ဆိုတာ အချိန်တန်တော့လည်း အရောင်လွင့်သွားတတ်တဲ့ အရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစကတည်းက သူ့ဘက်မှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ မရှိခဲ့တာလား ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ပါဘူး။

ကိုသီဟက အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ တွေ့စရာရှိတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ များလာတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို Password တွေ ခဏခဏ ပြောင်းလာတာပါပဲ။ ဖုန်းဝင်လာရင် ကျွန်မရှေ့မှာ မကိုင်ဘဲ အဝေးကို ထွက်သွားတတ်တယ်။ 

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ ဒီအခြေအနေ၊ ဒီအမူအရာတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သူ့ဇနီးသည်ကို လိမ်ညာပြီး ကျွန်မဆီ လာခဲ့တုန်းက အမူအရာတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာကိုး။ ကျွန်မ စတင် သံသယဝင်လာတယ်။ ညဘက်တွေ သူအိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန် သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မျက်ရည်ကျရတဲ့ ညတွေ ပြန်စလာခဲ့တယ်။ "ငါ့ကိုတော့ သူ ဒီလို မလုပ်လောက်ပါဘူး" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာ နှစ်သိမ့်ခဲ့ပေမယ့် အမှန်တရားက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပါတယ်။

အခန်း (၅)

တစ်နေ့တော့ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက "ကိုကြီး ညကျရင် ဖုန်းဆက်မယ်မလား၊ လွမ်းနေပြီ" တဲ့။ 

ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားခဲ့တယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုမျိုး အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ သူ့ကို ဖုန်းပြပြီး ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျနေပေမယ့် သူကတော့ သိပ်ပြီး ထိတ်လန့်သွားတဲ့ ပုံမပေါ်ပါဘူး။ 

"မင်း ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ သုဇာ၊ ဖုန်းကို လိုက်စစ်ရအောင် မင်းက ဘာမို့လို့လဲ" လို့ သူက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်တယ်။ 

"ကျွန်မက ရှင့်မိန်းမလေ ကိုသီဟ... ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်မကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တာလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ငိုပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အသေသက်သက် သတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။

"မင်းလည်း ငါ့ဆီကို ဒီလိုပဲ ရောက်လာခဲ့တာလေ... အခုမှ လာပြီး သီလရှင် သွေးမထွက်စမ်းပါနဲ့။"

ကျွန်မ အရုပ်ကြိုးပြတ် ခွေကျသွားခဲ့တယ်။ မှန်ပါတယ်။ သူပြောတာ အရမ်းမှန်လွန်းလို့ ကျွန်မ ပြန်ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်းမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးဆီကနေ သူ့ကို လုယူခဲ့သလို၊ အခုလည်း တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်မဆီကနေ သူ့ကို လုယူသွားပါပြီ။ 

အခန်း (၆)

အဲ့ဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကိုသီဟက တားတောင် မတားခဲ့ပါဘူး။ သူ့အတွက် ကျွန်မဟာ အချိန်တန်ရင် လွှင့်ပစ်ခံရမယ့် အရုပ်တစ်ရုပ်ထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။ 

လမ်းမပေါ်မှာ မိုးရေတွေနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ ရောနှောစီးကျနေတယ်။ သွားစရာ နေရာလည်း မရှိ၊ ပြန်စရာ မိသားစုလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု အရာအားလုံးကို "အချစ်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ယုံကြည်စွာနဲ့ ပုံအောခဲ့မိတာ အခုတော့ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။ 

"နောက်မယား" ဆိုတဲ့ ဘဝကို ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက် ကံကြမ္မာက အလွန်ပဲ ရက်စက်စွာ လက်စားချေခဲ့ပါပြီ။ သူတစ်ပါးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ဝဋ်လည်တယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်စွာနဲ့ လက်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။

အခန်း (၇)

ဒီနေ့အထိ ကျွန်မ အဲ့ဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေရဆဲပါ။ ညဉ့်နက်တိုင်း လိပ်ပြာမလုံမှုတွေ၊ နောင်တတရားတွေက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေဆဲပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ လှပတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့်၊ မှားယွင်းတဲ့ နေရာ၊ မှားယွင်းတဲ့ အချိန်၊ မှားယွင်းတဲ့ လူဆီမှာ ပေးဆပ်မိရင်တော့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ဓားတစ်လက် ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။

ဒီဘဝပေး သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို နာကျင်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ ပူဆွေးသောကတွေ အပေါ်မှာ အုတ်မြစ်ချ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ခိုင်မြဲလေ့ မရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရလာခဲ့လဲ၊ အဲ့ဒီနည်းနဲ့ပဲ ပြန်ဆုံးရှုံးရတတ်တယ် ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်မဘဝနဲ့ ရင်းပြီး နားလည်ခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ထပ် ကျွန်မလို မိန်းကလေးတွေ၊ အချစ်ကို ကိုးကွယ်ပြီး အမှားကို အမှန်လို့ ထင်မှတ်နေတဲ့ သူတွေ ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်မိရင် အချိန်မီ ဆင်ခြင်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးရင်း.....။