အချစ်ဦး

 **အခန်း (၁) - မိုးစက်များနှင့် အစပြုခြင်း**

လူတိုင်းမှာ ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်လို့မရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုစီတော့ ရှိကြစမြဲပါ။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်ဟာ မိုးရေစက်တွေ၊ မြေကြီးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ စတင်ခဲ့တဲ့ 'အချစ်ဦး' ပါပဲ။ 

တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသူဘဝ၊ မိုးသည်းသည်းမည်းမည်းရွာနေတဲ့ တစ်နေ့မှာ ကားမှတ်တိုင်မှာ မိုးခိုနေတဲ့ ကျွန်မဆီကို သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က မင်းခန့်။ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်းပေမယ့် မေဂျာမတူတဲ့ သူ့ကို အရင်က ခပ်ရေးရေးလောက်ပဲ သိခဲ့တာပါ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မဆီကို ထီးလေးတစ်ချောင်း ကမ်းပေးရင်း "မိုးတိတ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး၊ ဒီထီး ယူသွားလိုက်ပါ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုံးက ကျွန်မရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ဂယက်ရိုက်သွားစေခဲ့ပါတယ်။

အချစ်ဦးဆိုတာ သိပ်ကို အပြစ်ကင်းပြီး ဖြူစင်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ထီးလေးတစ်ချောင်းကနေ အစပြုပြီး စာကြည့်တိုက်မှာ အတူတူစာလုပ်တာ၊ ကျောင်းရှေ့က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောကြတာတွေအထိ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူ့ကိုမြင်တိုင်း ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတတ်တဲ့ အဲဒီခံစားချက်ကို ကျွန်မ အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ။ သူဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ ပထမဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်၊ ပထမဆုံးသော အိမ်မက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၂) - ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်**

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်က ပိုပြီး ခိုင်မာလာခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ အဆောင်ရှေ့ထိ ဆေးလာပေးတတ်သလို၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါတိုင်းလည်း သူ့ပခုံးလေးကို အားပြုမှီခိုခွင့် ပေးခဲ့တယ်။

တစ်ညနေခင်း... ကျောင်းဝင်းထဲက ခရေပင်အောက်မှာ ထိုင်နေရင်း သူက ကျွန်မလက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောခဲ့တယ်။

"သဇင်... ကိုယ်တို့ ကျောင်းပြီးရင် အလုပ်ကြိုးစားကြမယ်နော်။ ပြီးရင် ကိုယ် သဇင့်ကို လက်ထပ်မယ်။ ကိုယ်တို့ အမြဲတမ်း အတူတူရှိသွားကြမယ်။"

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အမှန်တရားတွေပဲ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝကြီးတစ်ခုလုံးကို ပုံအပ်လိုက်ချင်လောက်အောင် သတ္တိတွေ ပေးစွမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ သေသေချာချာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်တိုင်းမှာ သူပါဝင်နေမယ်လို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ တွေးခဲ့မိတာပါ။

**အခန်း (၃) - ပြောင်းလဲသွားသော လေနုအေး**

ဒါပေမယ့် ပုံပြင်တိုင်းမှာ လှပတဲ့ အဆုံးသတ်တွေ မရှိတတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျောင်းပြီးလို့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အလုပ်ခွင် အသီးသီး ဝင်ကြတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သာမန် ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး၊ မင်းခန့်ကတော့ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကောင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်သစ်၊ မိတ်ဆွေသစ်တွေနဲ့ သူဟာ တဖြည်းဖြည်း အလှမ်းဝေးလာခဲ့တယ်။ အရင်လို နေ့တိုင်း ဖုန်းမဆက်နိုင်တော့ဘူး။ တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း တွေ့နေကျ အချိန်လေးတွေကလည်း "ကို အလုပ်များနေတယ် သဇင်၊ ဒီတစ်ပတ်တော့ မတွေ့ကြရအောင်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ အစားထိုးလာခဲ့တယ်။

အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ဖုန်းထဲမှာ ခဏခဏ ဝင်လာတတ်တဲ့ Message တွေပါ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ အတူရှိနေချိန်မှာတောင် ဖုန်းဝင်လာရင် သူ ရှောင်ထွက်ပြီး ဖုန်းပြောတတ်တယ်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ "အိမ့်" ဆိုတဲ့ နာမည်လေးက ကျွန်မရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို စတင် မွေးဖွားပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်သေးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လိမ်ညာပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲလို့ ဖြေသိမ့်ခဲ့မိတယ်။

**အခန်း (၄) - နှလုံးသားထဲက အက်ကွဲသံများ**

သံသယဆိုတာ မျိုးစေ့ချလိုက်တာနဲ့ တားဆီးလို့မရအောင် ရှင်သန်ကြီးထွားလာတတ်တဲ့ အရာပါ။ လျစ်လျူရှုခံရမှုတွေ များလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေလည်း နည်းလာခဲ့တယ်။ 

တစ်ည... သူနဲ့ ကြိုချိန်းထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးမှာ ကျွန်မ နှစ်နာရီတိတိ ထိုင်စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ ရောက်မလာခဲ့ပါဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်တူတူ တည်ဆောက်ရတာဖြစ်ပေမယ့်၊ နာကျင်ရတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ခံစားနေရသလို ဖြစ်နေတယ်။

နောက်ရက်တွေမှာလည်း သူ့ဆီက အေးစက်စက် တုံ့ပြန်မှုတွေကိုပဲ ရခဲ့တယ်။ "သဇင်က ကလေးဆန်လွန်းတယ်၊ ကိုယ် ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေလဲ နားမလည်ပေးဘူး" တဲ့။ အရင်က ကျွန်မရဲ့ အရာရာကို အပြစ်မမြင်ဘဲ ချစ်ပေးခဲ့တဲ့သူက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံလေးကိုတောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို သဘောထားလာခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်မ နာကျင်စွာ နားလည်လိုက်ရပါတယ်။

**အခန်း (၅) - အဆုံးသတ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းများ**

ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အနာကျင်ရဆုံးနေ့က သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ပါ။ သူ့ကို surprise လုပ်ချင်လို့ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ကိတ်မုန့်လေးကို ကိုယ်တိုင်ဖုတ်ပြီး သူ့ရုံးအောက်ကနေ သွားစောင့်နေခဲ့တယ်။ 

ညနေ ရုံးဆင်းချိန်... ရုံးပေါက်ဝကနေ ထွက်လာတဲ့ သူ့ကို မြင်တော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ လှမ်းခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းတွေ အေးခဲသွားခဲ့တယ်။ သူ့ဘေးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့လက်မောင်းကို ချိတ်ထားပြီး၊ သူကလည်း အဲဒီမိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး အချိုသာဆုံး ပြုံးရယ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကုမ္ပဏီရှေ့က ကားတစ်စီးပေါ်ကို အတူတူ တက်သွားကြတယ်။ ကားတံခါး ဖွင့်ပေးရင်း အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ကြင်နာယုယမှုတွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။ 

ကျွန်မလက်ထဲက ကိတ်မုန့်ဘူးလေး ပြုတ်ကျသွားတာတောင် ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက အက်ကွဲသွားတဲ့ အသံကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ကြားနေရသလိုပဲ။ ဘာစကားမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ငိုတောင် မငိုနိုင်လောက်အောင် ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ လှည့်ပြန်ခဲ့တယ်။ ရပ်နေတဲ့နေရာမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ အရာအားလုံးကို ထားရစ်ခဲ့လိုက်ပါတော့တယ်။

**အခန်း (၆) - ကျောခိုင်းခြင်း**

နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ သူ့ကို ချိန်းတွေ့ခဲ့တယ်။ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းဖို့ပေါ့။ သူ ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တွေ့ရတယ်။ 

"ကို တောင်းပန်ပါတယ် သဇင်။ ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ကိုယ့် ရှေ့ရေးအတွက်၊ ကိုယ့် ရည်မှန်းချက်တွေအတွက် အိမ့်က ပိုပြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ သဇင့်ကို ကိုယ် သံယောဇဉ် ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့်..."

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်မ ရယ်လိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေကြားက ရယ်လိုက်မိတာပါ။ သူက ကျွန်မကို မချစ်တော့လို့ ထားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အတ္တနဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မကို 'စတေး' လိုက်တာပဲ။ 

"ရပါတယ်။ ဘာမှ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ရှင် ရွေးချယ်တဲ့ လမ်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

ကျွန်မ ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်တယ်။ သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေပေမယ့် ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့တော့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တချို့လူတွေအတွက်တော့ အချစ်ဆိုတာ အသုံးချစရာ လှေကားထစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ အဲဒီနေ့က အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရတယ်။

**အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ**

အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်ခဲ့ပါပြီ။ အခုဆို ကျွန်မလည်း ရင့်ကျက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူ့အကြောင်း တွေးမိရင် အရင်လို ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မနေတော့ပါဘူး။ အမာရွတ်တစ်ခုလို ကျန်ရစ်နေပေမယ့် အဲဒီအမာရွတ်က သွေးမထွက်တော့ဘူးလေ။

တစ်ခါတလေ ပြန်တွေးကြည့်မိတယ်။ အချစ်ဦးဆိုတာ လှပတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချစ်ဦးကပဲ ကျွန်မကို အများကြီး သင်ပေးခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ချစ်ရမလဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ပြန်ချစ်ရမလဲဆိုတာကိုပါ သင်ပေးခဲ့တယ်။ အရှုံးတွေ၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကြားထဲကနေ ဘယ်လို ပြန်ထရမလဲဆိုတဲ့ ခွန်အားကို အဲဒီ 'အချစ်ဦး' ဆီကနေ ကျွန်မ ရခဲ့ပါတယ်။

အချစ်ဦးဆိုတာ အမြဲတမ်း ပေါင်းဖက်ရဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လို ချစ်ရမလဲ၊ ဘယ်လို နာကျင်ရမလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်လို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြန်ရပ်တည်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပေးသွားတဲ့ ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး၊ ဒါပေမယ့် အနာကျင်ရဆုံး ဆရာတစ်ယောက်ပါပဲ။