ခေါင်းစဉ် - နောက်မှသိရတဲ့ အမှန်တရား
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က မာနကြီးပြီး သံသယလွန်ကဲတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသလောက်၊ တခြားသူတွေအပေါ်မှာ အမြဲတမ်း စည်းတစ်ခုခြားပြီးမှ ဆက်ဆံတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိကတော့ အဲဒီစည်းကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးပေါ့။
ဘဝမှာ အောင်မြင်ချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် သီရိဟာ တစ်ခုတည်းသော အားဆေး၊ တစ်ခုတည်းသော ငြိမ်းချမ်းရာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေ၊ အလိုမကျမှုတွေ၊ စိတ်မလုံခြုံမှုတွေကို သူမက အပြုံးတစ်ခုတည်းနဲ့ ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ "သုတ... နင့်ကို ငါယုံတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတံတိုင်းတွေကို အရည်ပျော်ကျစေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဲဒီ 'သံသယများတတ်တဲ့ အားနည်းချက်' ကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာကျသွားစေလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီအချိန်က မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အခန်း(၂)
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ရိုးရှင်းပေမဲ့ နက်ရှိုင်းတယ်။ အလုပ်ကြိုးစားလွန်းလို့ ပင်ပန်းနေတဲ့ ညတွေဆို သူမက ဖုန်းထဲကနေ သီချင်းလေးတွေ ဆိုပြတတ်တယ်။ ကျွန်တော့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေး စတင်ဖို့ အရင်းအနှီးရှာနေချိန်တွေမှာ သူမရဲ့ စုဘူးလေးကို ဖောက်ပြီး "ငါ့ဘက်က နင့်အတွက် ရှယ်ယာပါတာနော်" လို့ ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ပေးခဲ့ဖူးတယ်။
"နင် အောင်မြင်လာမယ့် နေ့တစ်နေ့ကို ငါ အရှေ့ဆုံးကနေ ကြည့်ချင်တယ် သုတ"
အဲဒီစကားကို သူမ မကြာခဏ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်အောင်ထားမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော်ကလွဲပြီး တခြားဘာမှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့တာပါ။
### အခန်း (၃)
ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
စတင်သတိထားမိတာက သူမရဲ့ ဖုန်းတွေ ဝင်မလာတော့တာပဲ။ ကျွန်တော်ပို့တဲ့ message တွေက 'Seen' ပြပေမဲ့ reply ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ညဘက် ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း "အိပ်ချင်နေပြီ"၊ "ပင်ပန်းလို့" ဆိုတဲ့ စကားတိုတိုလေးတွေနဲ့သာ အဆုံးသတ်သွားတတ်တယ်။ သူမရဲ့ အသံတွေက အရင်လို မလန်းဆန်းတော့ဘဲ ခြောက်ကပ်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့တော့... သူမ အလုပ်ဆင်းမယ့်အချိန် သွားကြိုဖို့ ကျွန်တော် ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက သူမက ကျွန်တော့်ဆီ မလာဘဲ တန်ဖိုးကြီးကားတစ်စီးပေါ်ကို အလျင်စလို တက်သွားတာကိုပါ။ ကားမောင်းတဲ့သူက အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့်နဲ့ လူတစ်ယောက်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သံသယစိတ်တွေက မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လာတော့တယ်။
### အခန်း (၄) — Conflict Deepens
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်တော် သူမကို အတင်းချိန်းဆိုပြီး တွေ့ခဲ့တယ်။ သူမက အရင်ကထက် ပိန်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်နေသလို ဖြူဖျော့နေတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ စကားစခဲ့တယ်။
"ဟိုနေ့က ကားပေါ်က လူက ဘယ်သူလဲ သီရိ"
သူမက ကျွန်တော့်ကို မျက်လွှာချပြီး ကြည့်တယ်။ ဘာမှမဖြေဘူး။
"နင် ငါ့ကို ရှောင်နေတာ အဲဒီလူကြောင့်လား... ဟုတ်လားလို့!" ကျွန်တော့်အသံတွေက ထိန်းမရအောင် ကျယ်လောင်သွားတယ်။
သူမ သက်ပြင်းတိုတိုလေး တစ်ချက်ချလိုက်တယ်။
"အင်း..."
"နင်... မင်း တကယ်အဲလို လုပ်နိုင်တာလား... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့လား" ကျွန်တော့် စိတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေက စကားလုံးတွေအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။
"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ သုတ။ ငါ... ရှေ့ဆက်ပြီး မတွေးချင်တော့ဘူး။ ငါတို့ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရအောင်။"
သူမရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ မျက်ရည်တစ်ပေါက်မှ မကျဘူး။ ကျွန်တော်က သူမပခုံးကို ဆွဲကိုင်ပြီး လှုပ်ရမ်းခဲ့ပေမဲ့ သူမက ရုန်းထွက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျောခိုင်းသွားတဲ့ သူမရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။
### အခန်း (၅) — Emotional Collapse
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ငရဲကျသလို ဖြစ်သွားတယ်။ သူမကို မုန်းတီးတဲ့စိတ်၊ သစ္စာဖောက်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် အရက်ကိုပဲ ဖက်တွယ်ထားခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ အချိန်တွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်လာတဲ့ ညတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီအမုန်းတရားတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို တွန်းအားဖြစ်စေခဲ့တယ်။ "သူမ နောင်တရစေရမယ်... ငါ အောင်မြင်လာတဲ့အခါ သူမ ငိုပြီး ပြန်လာစေရမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အလုပ်ကို ရူးသွပ်စွာ လုပ်ခဲ့တယ်။ ၃ နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက မျှော်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး အောင်မြင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အပေါက်အပြဲကြီးကတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ ဖာထေးလို့ မရခဲ့ဘူး။
### အခန်း (၆) — Breaking Point
တစ်နေ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တက္ကသိုလ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။
"သုတ... မင်း သီရိ ညီမလေးဆီ သွားတွေ့လိုက်ပါဦး။ သူ မင်းကို ပေးစရာရှိတယ်လို့ ပြောလို့။"
ကျွန်တော် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ငွေလိုလို့ ပြန်ဆက်သွယ်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ သူမ ညီမလေးနဲ့ ချိန်းထားတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်ကို ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ဝတ်စားပြီး မာနတခွဲသားနဲ့ ရောက်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ညီမလေးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို ငိုယိုပြီး ကြည့်နေခဲ့တယ်။ စားပွဲပေါ်ကို စာအုပ်ဟောင်းလေး တစ်အုပ်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်း ဖိုင်တွဲတစ်ခု ချပေးတယ်။
"မမ ဆုံးသွားတာ ၂ နှစ်ရှိပြီ ကိုသုတ..."
ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ဘာ... ဘာပြောတယ်..."
"မမမှာ နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန်ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဆရာဝန်တွေက ခွဲစိတ်ရင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း နည်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကိုသုတ အလုပ်တွေ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ အချိန်လေ... မမက သူ့ရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်တွေကြောင့် ကိုသုတရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပျက်စီးသွားမှာကို အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ။ ဟိုတလောက ကားပေါ်က လူဆိုတာ မမကို ကုပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်ပါ။ ကိုသုတ သူ့ကို မုန်းသွားအောင် တမင်တကာ လုပ်ဇာတ်ခင်းခဲ့တာ..."
စာအုပ်လေးကို တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ချစ်ရတဲ့ သုတ... ငါ့ကို မုန်းလိုက်ပါ။ ငါ့ကို မုန်းတဲ့ ခွန်အားနဲ့ နင့်အိမ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပါ။ ငါ နင့်ကို အရမ်းချစ်လို့ နင့်ကို ချန်ထားခဲ့တာပါ..."
စာရွက်ပေါ်မှာ မျက်ရည်ကွက်တွေ စွန်းထင်းနေခဲ့တယ်။ အရာအားလုံးက ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့တာနဲ့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူမက သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့် အနာဂတ်အတွက် သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို စတေးသွားခဲ့တာ။
### အခန်း (၇) — Ending + Lesson
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အရိုးပြာအိုးလေး ထားတဲ့နေရာကို ရောက်သွားတယ်။
လောကကြီးမှာ အရာအားလုံးကို ရရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးရှေ့မှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ဒူးထောက်ပြီး အသံထွက်အောင် ရှိုက်ငိုနေမိတယ်။ ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက အဆုတ်တစ်ခုလုံးကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလို မွန်းကျပ်နာကျင်နေတယ်။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ပြချင်ခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို သူမ ဘယ်တော့မှ မြင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယနဲ့ မာနတွေက သူမရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို နားလည်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘူး။ သူမ အထီးကျန်စွာနဲ့ နာကျင်စွာ ထွက်ခွာသွားရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်က သူမကို ကျိန်ဆဲနေခဲ့မိတာကို တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်လွှတ်လို့ မရတော့ဘူး။
> **"တချို့အမှန်တရားတွေက သိရတဲ့အချိန်မှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် နာကျင်ရတယ်... မုန်းတီးနေရတဲ့ အချိန်တွေက သေချာနားလည်ပြီး ချစ်ခွင့်ရခဲ့တဲ့ အချိန်တွေထက် ပိုသက်သာခဲ့မှန်း နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။"**