*အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က ကိုယ့်မာနကို ကိုယ်အရမ်းချစ်တဲ့သူပါ။ ပြီးတော့ ဒေါသကြီးတယ်။ အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အောင်မြင်ချင်တဲ့ လောဘကလွဲရင် ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ 'မေ' ကတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ပြောင်းပြန်ပါပဲ။ သူက အေးချမ်းတယ်၊ သည်းခံနိုင်စွမ်းမြင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က အခြေအနေတစ်ခုကို မြင်တာနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ အပေါ်ယံ ကောက်ချက်ချတတ်တဲ့ အကျင့်ပါပဲ။ အဲဒီအကျင့်ကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့တာကို အခုချိန်ထိ နောင်တရနေတုန်းပါပဲ။
**အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ညနေခင်းတွေက ရိုးရှင်းပါတယ်။ အလုပ်ဆင်းချိန် လမ်းထိပ်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးမှာ ထိုင်၊ ကျွန်တော်က အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောပြတိုင်း သူက ပြုံးပြီး နားထောင်ပေးတတ်တယ်။
"ကိုယ့်ဒေါသကို နည်းနည်းလျှော့ပါ၊ ပြီးတော့ အရာရာကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့" လို့ သူ အမြဲသတိပေးတတ်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ရယ်ပြီး လွှတ်ချခဲ့တာချည်းပါပဲ။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက သူ့မျက်လုံးထဲက နက်ရှိုင်းတဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ညဘက် ဖုန်းထဲမှာ message ပို့ရင်တောင် "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့နော်၊ ဂရုစိုက်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားကို အမြဲထည့်ရေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အသေးအဖွဲ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရနေကျ လေလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
**အခန်း (၃) — Turning Point**
ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ စတာပါပဲ။ ကျွန်တော့် ဌာနမှူးရဲ့ တူဖြစ်သူနဲ့ အလုပ်ကိစ္စ စကားများရာကနေ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ကို ထိုးကြိတ်မိခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ရုံတင်မကဘူး၊ ရဲစခန်းမှာ အမှုဖွင့်ပြီး ထောင်ချမယ်ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ မေ က ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ Message တွေက Seen ပြပေမဲ့ Reply ပြန်မလာတော့ဘူး။ တစ်ညနေမှာတော့ မေ့ကို ဌာနမှူးရဲ့ ကားပေါ် တက်သွားတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတယ်။ ရင်ထဲမှာ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုကျပြီး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သွားခဲ့တယ်။
**အခန်း (၄)
နောက်နေ့ မနက်မှာ မေ့ကို ကျွန်တော် လမ်းပိတ်ဆို့ပြီး မေးခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာက ဘာခံစားချက်မှ မရှိသလို တည်ငြိမ်နေတယ်။
"နင်… မင်း တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလူနောက် ပါသွားတာလား…"
ကျွန်တော့်အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် အသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
"အင်း… နင့်မှာ ငါ့ကိုပေးနိုင်မယ့် အနာဂတ်မှ မရှိတာ။ ငါလည်း ဘဝကို သက်တောင့်သက်သာ နေချင်ပြီ။"
"မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား မေ…" လို့ ကျွန်တော် နာကျင်စွာနဲ့ ထပ်မေးတော့ သူက မျက်နှာလွှဲသွားပြီး "ငါ့ကို ထပ်မရှာပါနဲ့တော့" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေသွားခဲ့တယ်။
**အခန်း (၅) — Emotional Collapse**
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ အချစ်ဆိုတဲ့အရာကို အယုံအကြည်မဲ့သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ကြောင့် ဘဝကို အရှုံးမပေးချင်တဲ့ ကျွန်တော့်မာနက ပိုကြီးခဲ့တယ်။ သူမရှိလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ နယ်ကနေ ရန်ကုန်ကို ပြောင်း၊ အလုပ်တွေကို အရူးအမူး လုပ်ခဲ့တယ်။ အမှုဖွင့်ခံရမယ့် ကိစ္စကလည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အသံတိတ်သွားခဲ့တယ်။
ငါးနှစ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော် မျှော်မှန်းထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရခဲ့တယ်။ နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာ ရာထူးရခဲ့ပြီး ဘဝက ပြည့်စုံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက မပျက်စီးခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ဟာတာတာ ခံစားချက်ကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်မသွားခဲ့ဘူး။ ညဘက်တွေဆို သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် မျက်နှာကို မြင်ယောင်ပြီး နာကျင်ရတုန်းပါပဲ။
**အခန်း (၆)
မထင်မှတ်ထားတဲ့ တစ်နေ့မှာ အရင်ကုမ္ပဏီက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ရန်ကုန်မှာ ပြန်ဆုံခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတံတိုင်းတွေကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။
"မင်း အမှုမဖွင့်ခံရတာ မေ လိုက်တောင်းပန်ပေးခဲ့လို့ကွ။ ဌာနမှူးက မင်းကို ထောင်ချမယ်ဆိုပြီး တကယ်လုပ်နေတာ။ မေ က သူ အလုပ်ထွက်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပါ့မယ်ဆိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတာ။ မင်း ဒေါသကြီးတာ သိလို့ မင်းကို အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ တမင် ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာလေ။ သူ အခု နယ်မှာ သူ့အမေ နေမကောင်းတာကို ပြုစုရင်း ကျောင်းဆရာမ သွားလုပ်နေတယ်။"
စကားတွေ ဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တဲ့ သစ္စာဖောက်ဆိုတာ… တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဘဝ ရှေ့ဆက်လှမ်းနိုင်ဖို့ သူ့ဘဝကိုပါ ရင်းပြီး ကာကွယ်သွားခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မစဉ်းစားမဆင်ခြင် လုပ်တတ်တဲ့ ဒေါသက ကျွန်တော့် အချစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပဲ။
**အခန်း (၇)
ကျွန်တော် သူ့ကို နယ်မြို့လေးမှာ လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ မူလတန်းကျောင်းလေးတစ်ခုရှေ့မှာ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးနေတဲ့ သူ့ကို အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာလေးက အရင်ကထက် ပိုနွမ်းနယ်နေပေမဲ့ အေးချမ်းနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော် ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပေမဲ့ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အခုချိန်မှာ သူ့ဘဝထဲကို ပြန်ဝင်သွားရင် သူ့အတွက် နောက်ထပ် ဂယက်တွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ နားလည်လိုက်တယ်။ သူပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ အစားထိုးပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန်တွေက လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် နောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ တစ်ဖက်သတ် ထာဝရ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
"တချို့အမှန်တရားတွေက နောက်ကျမှ သိရတဲ့အခါ… နောင်တရခွင့်တောင် မရှိတော့လောက်အောင် နာကျင်ရတယ်။"