နောက်မယား

 နောက်မယား

ကျွန်တော် ကားစက်ကို သတ်လိုက်ပေမဲ့ ကားပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းမရသေးဘဲ အမှောင်ထုထဲမှာ ခဏလောက် ငြိမ်သက်နေမိတယ်။ တိုက်ခန်းဆီက လှမ်းမြင်နေရတဲ့ မီးရောင်ဖျော့ဖျော့လေးက ကျွန်တော့်ကို ဆီးကြိုနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဝတ္တရားအရ စောင့်ကြိုနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ လက်ထဲက ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီက နွေးနွေး ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးရှိတယ်။ ညစာ ပြင်ထားတယ်၊ စောစောပြန်လာပါ တဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီးကတည်းက အကြောင်းမပြန်ခဲ့ဘူး။ စာကို ဖတ်ပြီးကြောင်းပြတဲ့ အမှတ်အသားလေး ပေါ်သွားမှာကိုတောင် ကျွန်တော် စက်ဆုပ်မိတာ ဘာကြောင့်လဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီလိုအချိန်မျိုးဆိုရင် ကျွန်တော် အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့မိမှာ။ အဲဒီတုန်းက အိမ်မှာ ချစ်စု ရှိတယ်။ ချစ်စုက နွေးနွေးလိုမျိုး ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်နဲ့ လှပနေတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ အမြဲတမ်း သင်းပျံ့နေတဲ့ သနပ်ခါးနံ့လေး ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းသမျှတွေကို အဲဒီ အနံ့လေးကပဲ ဆေးကြောပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီရိုးရှင်းမှုကို ရိုးအီတယ်လို့ အမည်တပ်ပြီး နောက်ထပ် အရောင်အသွေး အသစ်အဆန်းတွေကို မက်မောခဲ့မိတယ်။

နွေးနွေးနဲ့ စတွေ့ခဲ့တာက ကုမ္ပဏီပွဲတစ်ခုမှာပါ။ သွက်လက်ချက်ချာပြီး ခေတ်မီတဲ့ နွေးနွေးရဲ့ အလှအပက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကျိန်းစေခဲ့တယ်။ ချစ်စုဆီမှာ မရှိတဲ့ ညို့ဓာတ်တွေ၊ စကားပြောတတ်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အပျော်ပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ချစ်စုရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို လျစ်လျူရှုလာတယ်။ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာကို အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပြီး ငြင်းဆန်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ ချစ်စုက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဖုန်းတွေ အထပ်ထပ်ခေါ်ရင် ကျွန်တော်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်ခဲ့မိတယ်။ နင်က ငါ့ကို ချုပ်ချယ်နေတာလား ဆိုတဲ့ စကားမျိုးနဲ့ သူ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းခဲ့တာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပါ။

နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားက ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နွေးနွေးနဲ့ ခိုးတွဲနေတာကို ချစ်စု သိသွားတဲ့နေ့က သူ ငိုတောင်မငိုခဲ့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အက်ကြောင်းတွေကို ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက သတိမထားမိခဲ့တာ အဆိုးဆုံး အမှားပဲ။ ကျွန်တော်ကပဲ အရင် စကားစခဲ့တယ်။ ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်၊ ငါ နွေးနွေးကို တကယ်ချစ်သွားပြီ လို့။ ချစ်စုက ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။ ဘာပစ္စည်းမှလည်း မတောင်းဆိုခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက သူ ကျွန်တော့်ကို တကယ်မချစ်လို့ အခုလို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးတာလို့ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ နွေးနွေး တရားဝင် လက်ထပ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲကုန်တယ်။ နွေးနွေးက ကျွန်တော် ထင်သလို နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းထန်တယ်၊ ငွေကြေးကို မက်မောတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ အိမ်မှာ ချစ်စု ပြင်ပေးခဲ့တဲ့ အေးချမ်းမှုမျိုး နွေးနွေးဆီမှာ တစ်စက်ကလေးမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်း စကားများကြတယ်၊ ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ ကျွန်တော် နွေးနွေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း ချစ်စုရဲ့ အပြုံးတွေကိုပဲ သတိရနေမိတော့တယ်။

တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ချစ်စုရဲ့ အဒေါ်ဆီကပါ။ ချစ်စု ဆေးရုံမှာ ဆုံးပြီတဲ့။ ကျွန်တော် နားနဲ့မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ သူက ဘာလို့ ဆုံးရတာလဲ။ သူ နေကောင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့မိတဲ့အချိန်မှာတော့ အဖြူရောင် ပိတ်စအောက်က ငြိမ်သက်နေတဲ့ ချစ်စုကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။

အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ချစ်စုရဲ့ ဒိုင်ယာရီနဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်ရင်းနဲ့ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချစ်စုမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေခဲ့တာ ကျွန်တော် နွေးနွေးနဲ့ စတွဲကတည်းကပါ။ သူ ကျွန်တော့်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ခဲ့ဘူး။ သူ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိနေစေချင်လို့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ နွေးနွေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားထဲက ကိစ္စတွေကို မျက်ကွယ်ပြုပေးခဲ့တာ။ အဆိုးဆုံးကတော့ နွေးနွေးက အစကတည်းက ချစ်စုရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို သိနေခဲ့တာပဲ။

နွေးနွေးက ချစ်စုဆီကို လာပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်လွှတ်ပေးဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ချစ်စုကတော့ သူ့အမျိုးသား ပျော်ရွှင်ရရင် ပြီးရောဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ နွေးနွေးကို ငွေတွေပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်တော် နွေးနွေးကို မြင်ခဲ့တဲ့ အလှအပတွေက ချစ်စုရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဝယ်ယူခဲ့ရတာဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ချစ်စုဟာ သူ သေခါနီးအချိန်အထိ ကျွန်တော့်ကို အမုန်းမပွားစေချင်လို့ သူ အလွယ်တကူ ထွက်သွားပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ရက်စက်တဲ့ မိန်းမ၊ နှလုံးသားမရှိတဲ့ မိန်းမလို့ ထင်ပြီး အားရပါးရ မုန်းတီးပြခဲ့မိတယ်။

ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နွေးနွေးက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဖုန်းပွတ်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်က အရင်လို အချစ်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ရွံရှာမှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေမှန်း သူ သိပုံရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထဲဝင်ပြီး တံခါးပိတ်ထားလိုက်တယ်။

အခု ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတာက နောက်မယား။ ကျွန်တော့် နှလုံးသား တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားတာကတော့ မြေကြီးအောက်က လူသား။ ကျွန်တော် အမှားကို ပြင်ချင်ပေမဲ့ ချစ်စုက ပြန်ပြင်ခွင့် မပေးတော့ဘူး။ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်တော် မဖတ်ဘဲ ထားခဲ့တဲ့ ချစ်စုရဲ့ နောက်ဆုံး စာတိုလေးကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။

"ကိုကို... နေကောင်းအောင် နေနော်။ ထမင်းမှန်မှန်စားပါ။ နောက်မယားဆိုတာ ကိုကို့အတွက်တော့ အသစ်ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကိုကို့ကို ထားခဲ့ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော စိတ်ချရာမို့လို့ သူ့ကိုလည်း အလိုလိုက်ပေးပါဦး။"

ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ကို တောက်ခနဲ ကျလာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လောကမှာ အမိုက်မဲဆုံး လူသားပါ။ ကိုယ့်ကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့သူကို နှိပ်စက်ပြီး၊ ကိုယ့်ကို အသုံးချချင်တဲ့သူကို ရတနာလို တန်ဖိုးထားခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျနေရပြီ။ နောက်မယားဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို နေ့တိုင်း ဓားနဲ့မွှန်းနေတဲ့ စကားလုံး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အချိန်တွေ ပြန်လှည့်လို့ ရရင် နောက်မယားဆိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေထက် ချစ်စုရဲ့ သနပ်ခါးနံ့လေးကိုပဲ ရွေးချယ်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေတုန်းမှာ မသိဘဲ၊ သူ မရှိတော့မှ သိလာရခြင်းဟာ လောကမှာ အကြီးမားဆုံးသော ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့မှု ဖြစ်သလို၊ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် နောင်တလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အချစ်စစ်ဆိုတာ အသစ်အဆန်းတွေထဲမှာ မရှိဘဲ ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေပေးတဲ့ ရိုးရှင်းမှုတွေထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။