အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
မီးဖိုချောင်ထဲက ဟင်းအိုးဆူသံနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ သက်ပြင်းချသံက ထပ်တူကျနေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းကနေ ကြားနေရတဲ့ တုတ်ကောက်သံ တောက်တောက် တောက်တောက်က ကျွန်မရဲ့ နားထင်တွေကို အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရစေတယ်။ အဲဒီအသံဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမိန့်ပေးသံပဲ။ ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ ဒီအိမ်ကို ချွေးမအဖြစ် ရောက်လာခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီငါးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မဟာ ဇနီးတစ်ယောက်ထက် အစေခံတစ်ယောက်လို၊ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို နေခဲ့ရတယ်။
ဒေါ်ခင်သန်း... ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမ။ လူတွေရှေ့မှာတော့ ဘုရားတရားနဲ့ ပုတီးစိပ်နေတတ်ပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မအတွက် ငရဲသခင်မပဲ။ နင်က ငါ့သားကို ပြုစားထားတာ၊ နင့်မိဘတွေက ဆင်းရဲလို့ ငါ့သားကို တွယ်ကပ်ခိုင်းလိုက်တာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို နေ့တိုင်း ဓားနဲ့မွှန်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားကတော့ အဲဒီစကားတွေကို ယုံကြည်ပြီး သူ့ကို ပြန်မုန်းမိတာပါပဲ။
အခန်း (၂) — နီးစပ်မှုနှင့် ဝေးကွာမှု
ကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မက ချစ်လို့ယူခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက်ပိုင်း ကျော်စွာဟာ ကြားညပ်နေတဲ့သူ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့အမေက ကျွန်မကို နှိပ်စက်တိုင်း သူဟာ ခေါင်းငုံ့နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုပြောရင်တောင် သူက စာပြန်လေ့မရှိဘူး။ စာကြည့်ပြီးရင်တောင် (Seen) ဖြစ်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမပြောဘူး။ အဲဒီ နှုတ်ဆိတ်မှုတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျည်းစေခဲ့တယ်။
ကျော်စွာ... ရှင်က ကျွန်မဘက်က တစ်ခါမှ မရပ်တည်ပေးခဲ့ဘူးနော် လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာက ကျွန်မအပေါ် စိတ်ပျက်နေပြီလားဆိုတဲ့ သံသယတွေက ကျွန်မကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ယောက္ခမကို ပိုပြီး ရန်သူလို သဘောထားလာမိတယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
တစ်ရက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေ နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံတက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ရွှေတွေကို ယောက္ခမက သိမ်းထားတယ်။ ကျွန်မ သွားတောင်းတော့ သူက စိမ်းစိမ်းကားကား ငြင်းခဲ့တယ်။
နင့်အဖေ သေခါနီးတာ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ ငါ့သားပိုက်ဆံတွေကို နင့်မိဘအိမ်ကို သယ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ လို့ သူက အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ သည်းခံမှုတွေက အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သေလောက်အောင် မုန်းသွားပြီ။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ့ကို ဆက်ဆံတာတွေ အေးစက်လာတယ်။ သူ ထမင်းတောင်းရင် မကြားချင်ယောင်ဆောင်တယ်။ သူ နေမကောင်းလို့ ညည်းညူရင် တီဗီအသံကို ပိုကျယ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျော်စွာကိုလည်း သူ့အမေရဲ့ မကောင်းကြောင်းတွေကို ပုံကြီးချဲ့ ပြောခဲ့တယ်။
ကျော်စွာကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ အရက်တွေပဲ သောက်နေတော့တယ်။ တစ်အိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်မှုတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပေမဲ့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုအောက်မှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားစေချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ မုန်းတီးမှုက ကျွန်မရဲ့ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်စွမ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကွယ်စေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို မိန်းမယုတ်လို့ ဆဲမိခဲ့တယ်။ သူကလည်း ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျော်စွာက အိမ်ထဲကို ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ဝင်လာတယ်။
တော်ကြပါတော့ဗျာ လို့ သူက အော်ပြောပြီး သူ့အမေကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မဘက်က ရပ်တည်ပေးတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အဆုံးစွန်သော စိတ်ပျက်မှုတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာသလိုလို ရှိပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။
အခန်း (၆) — အဆုံးမှတ်
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျော်စွာ အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော်စွာ မဟုတ်ဘူး။ ရဲစခန်းကပါ။ ကျော်စွာ ကားမှောက်ပြီး ဆုံးသွားပြီတဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ယောက္ခမကို လှည့်ကြည့်မိတော့ သူက ဘာမှမပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြိုလဲကျသွားတယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို တွဲဖို့တောင် စိတ်မကူးခဲ့ဘူး။ နင်ကြောင့်... နင်က ငါ့ယောက်ျားကို သတ်လိုက်တာ လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော်စွာရဲ့ နာရေးအပြီးမှာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျော်စွာရဲ့ အခန်းထဲက လျှို့ဝှက်သေတ္တာထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။
အဲဒီစာက ကျော်စွာ ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ "မိန်းမယုတ်" ယောက္ခမ ရေးထားတာ။
အခန်း (၇) — နောင်တနှင့် သင်ခန်းစာ
စာထဲမှာ ရေးထားတာက... နှင်း၊ နင့်အဖေ ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံကို ငါ ကျော်စွာ့ကို ပေးလိုက်ပြီ။ ငါ နင့်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံခဲ့တာက နင် ငါ့ကို မုန်းပြီး ဒီအိမ်က ထွက်သွားစေချင်လို့ပါ။ ကျော်စွာမှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ သူက လောင်းကစားမှာ ရှုံးပြီး အိမ်ကိုတောင် ပေါင်ထားတာ။ ငါက နင့်ကို အဲဒီအမှန်တရားတွေ မသိစေချင်ဘူး။ ကျော်စွာကို နင် အထင်သေးမှာ စိုးလို့ ငါကပဲ လူဆိုးလုပ်ခဲ့တာပါ။ နင့်ရွှေတွေကိုလည်း ငါ မရောင်းပါဘူး။ အကြွေးရှင်တွေ လာရင် သိမ်းသွားမှာစိုးလို့ ငါ ဖုံးထားပေးတာပါ။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူ စုပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး။ ကျွန်မ သူ့ကို သွားကြည့်တော့ သူက လေဖြတ်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်မရဲ့ မာနနဲ့ အချစ်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ကိုင်ပြီး "အမေ... ကျွန်မ မှားသွားတယ်" လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ပြန်မထူးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေမဲ့ သုံးရက်အကြာမှာ သူ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရလိုက်ဘူး။
နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတရားတွေက ကျွန်မကို ချစ်တဲ့သူနှစ်ယောက်လုံးကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း နောင်တတွေနဲ့အတူ ရှင်သန်နေရတယ်။
သင်ခန်းစာ- အမုန်းတရားက မျက်စိကို ကွယ်စေတတ်ပြီး အမှန်တရားကို မြင်တဲ့အချိန်မှာတော့ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့တာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ လုပ်ရပ်ထက် စေတနာကို အရင်မြင်အောင် ကြိုးစားပါ။