မယားနှစ်ယောက်ယူတဲ့အမှား
အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ ရေစက်တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပေါင်းစပ်ပြီး အောက်ကို စီးကျနေတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ အပ်ကျသံတောင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ တည်ခင်းထားတဲ့ ဟင်းအိုးတွေက အငွေ့တောင် မထွက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရှေ့ တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ်ကတော့ ပန်းကန်ထဲက ထမင်းတွေကို တစ်လုပ်ချင်း စိတ်မပါလက်ပါ နယ်ဖတ်နေရှာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်တောင်ရှည်ကြီးတွေက စိုစွတ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ သူ ငိုထားပြန်ပြီ။ ဖုန်းထဲမှာ တုန်ခါလာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်သံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဆူးနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ နွေနွေ့ဆီက ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို မကြည့်ရဲဘူး။ ယဉ်ယဉ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မမော့ကြည့်ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ငရဲခန်းရဲ့ အစပဲ။
အခန်း (၂) — ဆက်နွယ်မှု
ကျွန်တော်နဲ့ ယဉ်ယဉ် လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ရိပ်သာတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူ့လောဘဆိုတာ တော်တော်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ထွက်ရင်း နွေနွေးနဲ့ ဆုံခဲ့မိတယ်။ နွေနွေးက ငယ်တယ်၊ လှတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတကြီး ရှိလှတယ်။ ယဉ်ယဉ်ပေးတဲ့ အေးချမ်းမှုထက် နွေနွေးပေးတဲ့ ရင်ခုန်သံနောက်ကို ကျွန်တော် မိုက်မိုက်ကန်းကန်း လိုက်ခဲ့မိတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မသိအောင် ဖုံးဖိထားနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက အမှားကြီး မှားခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ နွေနွေးကိုလည်း အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်အရ လက်ထပ်လိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာဟာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးထားလို့ မရတဲ့အရာမျိုးပဲ။ ယဉ်ယဉ် သိသွားတဲ့နေ့က သူ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ မဆဲခဲ့ဘူး။ အခန်းထဲမှာပဲ တိတ်တိတ်လေး ခွေယိုင်လဲသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပွေ့ချီဖို့ ကြိုးစားတော့ သူ ကျွန်တော့်လက်ကို ခါချခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအကြည့်... နာကျင်မှုတွေ၊ ရွံရှာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အဲ့ဒီအကြည့်ကို ကျွန်တော် သေတ္တိုင်အောင် မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း နွေနွေးက ကျွန်တော့်ကလေးကို လွယ်ထားရပြီလို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်ကို ပြေးရမလဲ။ ဘယ်သူ့လက်ကို ဆွဲရမလဲ။ လမ်းဆုံမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ကျွန်တော် ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
နှစ်အိမ်ထောင်ကို ထိန်းကျောင်းရတာဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတင်မကဘူး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပျက်စီးစေတယ်။ ယဉ်ယဉ်က တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် သူ အိပ်မပျော်ဘဲ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် ခိုးကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ နွေနွေ့ဆီ သွားရင်လည်း ယဉ်ယဉ်မျက်နှာက မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး။ နွေနွေးကလည်း သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုလို့ ဆိုပြီး နေ့တိုင်း ငိုယိုပူဆာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်မိတဲ့အခါတိုင်း၊ မက်ဆေ့ချ်တွေကို မြင်လျက်နဲ့ ပြန်မဖြေနိုင်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်ဆီမှာ မွန်းကျပ်မှုတွေက တောင်လိုပုံနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ မိန်းမနှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်လို့ အကြောင်းပြခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်နေတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
တစ်ရက်မှာတော့ ယဉ်ယဉ် ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ နှလုံးရောဂါအခံက ပိုဆိုးလာတာတဲ့။ ဆရာဝန်က ပြောတယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့်ပါတဲ့။ ကျွန်တော် ဆေးရုံကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သူ့လက်ကလေးကို ကိုင်ထားမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နွေနွေးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ သူ ဗိုက်နာနေလို့တဲ့၊ အခုပဲ ဆေးရုံလာခဲ့ပါတဲ့။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီဘက်မှာ အသက်လုနေတဲ့ ဇနီး၊ ဟိုဘက်မှာ ကျွန်တော့်သွေးသားကို လွယ်ထားတဲ့ ဇနီး။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သတ်သေချင်စိတ်ကလွဲလို့ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ယဉ်ယဉ်က မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်စေခဲ့တယ်။ "ကို... နွေနွေ့ဆီ သွားလိုက်ပါ၊ သူ ကို့ကို လိုအပ်နေမှာပါ" တဲ့။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော အခြေအနေ
အဲ့ဒီညမှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ်။ နွေနွေးက ကျွန်တော့်ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းဆီကို လွှဲပေးနေခဲ့တာ။ သူ ကျွန်တော့်ကို ယူခဲ့တာက ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့မိသားစု ကြွေးမြီတွေ ဆပ်ဖို့အတွက်ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ရူးမိုက်တဲ့ နွားတစ်ကောင်လို အသုံးချခံခဲ့ရတာ။ အဆိုးဆုံးကတော့ နွေနွေး လွယ်ထားတဲ့ ကလေးက ကျွန်တော့်သွေးသား မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့တာပဲ။ "ရှင်က အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ယုံတာကိုး" တဲ့။ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားပြီ။ ကျွန်တော် ယဉ်ယဉ်ဆီကို ပြန်ပြေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ယဉ်ယဉ်က ကျွန်တော့်အတွက် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ "ကို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့ပါတယ်" တဲ့။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါ။ အိမ်ကြီးကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက် မရှိတော့ဘူး။ ယဉ်ယဉ် ဘယ်မှာလဲ ကျွန်တော် မသိဘူး။ နွေနွေးကိုတော့ ကျွန်တော့်ဘဝထဲက အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ရောင်းချပြီး ယဉ်ယဉ် နာမည်နဲ့ ပရဟိတအသင်းတစ်ခုကို လှူဒါန်းလိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ပေးဆပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်တွေကို အမှားတွေအတွက် နောင်တရရင်း၊ ယဉ်ယဉ်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဝေးရုံကနေ ဆုတောင်းပေးရင်းပဲ ကုန်ဆုံးတော့မယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တန်ဖိုးမထားတတ်ခဲ့တဲ့အတွက် အထီးကျန်ခြင်းဆိုတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ခံယူနေရပါပြီ။
အမှားတစ်ခုကို အမှန်နဲ့ ပြင်လို့ရပေမဲ့၊ ပဲ့ကြွေသွားတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။ သင်ခန်းစာကတော့... တစ်ယောက်ထက် ပိုတဲ့ အချစ်ကို ရှာပုံချခြင်းဟာ မိမိကိုယ်တိုင်ရော၊ တစ်ပါးသူကိုပါ ပျက်စီးစေမယ့် အဆိပ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ခြင်းပါပဲ။