ရည်းစားဦး

 ရည်းစားဦး

အခန်း (၁)

နံရံပေါ်က နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စည်းချက်ကျကျ မြည်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အရာအားလုံးက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက မှန်သားပေါ်မှာ စီးကျနေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ချမိတယ်။ လူတွေက ပြောလေ့ရှိကြတယ်၊ ရည်းစားဦးဆိုတာ မေ့ရခက်တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရည်းစားဦးဆိုတာ တစ်ဘဝလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် ရှို့ပစ်လိုက်တဲ့ တောမီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် ဇော်။ အားလုံးကို ယုံကြည်တတ်တဲ့၊ အချစ်ကို ဘဝထက် အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ လူအတစ်ယောက်ပေါ့။

အခန်း (၂)

သူမနာမည်က သဇင်။ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်မှာ စတွေ့ကတည်းက သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို စိုးမိုးခဲ့တာ။ သူမ ရယ်လိုက်ရင် ပါးချိုင့်လေးတွေ ထွက်လာတတ်တာကအစ၊ စိတ်ကောက်ရင် နှုတ်ခမ်းလေး ဆူတတ်တာအထိ ကျွန်တော် အလွတ်ရနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးက သိပ်ကို ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်စဝင်တော့ သူမအတွက် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လစာကတ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်... အားလုံးကို သူမလက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်၊ အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်မယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားလုံးပဲလေ။

အခန်း (၃)

ပြောင်းလဲမှုတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာခဲ့တာ။ သူမ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့တာတွေ၊ ကိုင်ပြန်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုပြီး အမြန်ချပစ်တာတွေက အစပေါ့။ ကျွန်တော် ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူမ ဖတ်တယ် (Seen)။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စာက နာရီပေါင်းများစွာကြာမှ ရောက်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ လုံးဝမလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ်။ ငါ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်နေလို့ သူမကို အချိန်မပေးနိုင်တာနေမှာပါ ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အုတ်မြစ်တွေက စပြီး ယိုင်နဲ့နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၄)

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရုံးက စာရင်းစစ်အဖွဲ့ ရောက်လာတယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းထဲကနေ သိန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီ ပျောက်ဆုံးနေတာကို စစ်ဆေးဖို့တဲ့။ အဲဒီငွေတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွန်ပျူတာ အကောင့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မှတ်တွေနဲ့ အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတာ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထောက်အထားအားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီကိုပဲ ညွှန်ပြနေတယ်။ အဲဒီညက သဇင်ဆီကို ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာမက ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပေမယ့် သူမ ဖုန်းစက်ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေထက် သံသယဆိုတဲ့ အပ်တစ်ချောင်းက စိုက်ဝင်လာခဲ့ပြီ။

အခန်း (၅)

နောက်တစ်ပတ်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံရတယ်။ အမှုရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ်။ ဒီသတင်းကို ကြားတော့ အသက်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက သွေးတိုးတက်ပြီး လေဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ် အားလုံးဟာ မျက်စိရှေ့တင် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော် အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့အချိန်မှာ သဇင်က ကျွန်တော့်ဆီကို စာတစ်စောင်ပဲ ပို့လာခဲ့တာပါ။ "တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်၊ မင်းလို ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်နဲ့ ငါ့ဘဝကို အဖျက်မခံနိုင်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီစာသားတွေကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် ရယ်ရမလား ငိုရမလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့် အကောင့်တွေထဲကနေ ငွေတွေကို လွှဲပြောင်းခဲ့တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။

အခန်း (၆)

အမှန်တရားက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ခါးသီးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်တော့ သဇင်မှာ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေတာ ကြာပြီ။ သူက လောင်းကစားကြွေးတွေ တင်နေတဲ့သူ။ သဇင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်အကောင့်ထဲက ငွေတွေကို ခိုးယူပြီး သူ့အကြွေးတွေ ဆပ်ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်က သူမအတွက် ငွေထုတ်စက် သက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် သူမဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မထီမဲ့မြင် ကြည့်ရင်း ပြောတယ်... "မင်းက အရမ်းယုံလွယ်တာပဲ ဇော်၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။ ငါကတော့ ငါ့ဘဝအတွက် ငါရွေးချယ်ခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်တော် သူမကို ပါးရိုက်ဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် တစ်ဆက်ဆက် တုန်ရင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေက အားမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီ။

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်တော်က ဘာမှမရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်။ အဖေကလည်း ဆုံးသွားပြီ။ အိမ်ကိုလည်း အကြွေးတွေကြောင့် ရောင်းလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော် အခု လမ်းဘေးက ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ ပန်းကန်ဆေးရင်း ဘဝကို ပြန်စဖို့ ကြိုးစားနေရတယ်။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေက အိပ်မရအောင် နှိပ်စက်တတ်မြဲပဲ။ သူမကို ချစ်ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အမြဲတမ်း နောင်တရနေမိတယ်။ ရည်းစားဦးဆိုတာ တကယ်တော့ အချစ်ဦး မဟုတ်ပါဘူး၊ အမှားဦး သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ခြင်းဟာ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေဖို့ ဓားတစ်စောင်းကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သင့်ပြီး ဘဝတစ်ခုလုံး မဖြစ်စေပါနဲ့။