မိန်းမ မာယာ
အခန်း (၁) အစပြုခြင်း
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ပါးရှားအမွှေးတိုင်နံ့က နှာခေါင်းထဲမှာ စူးရှနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အေးစက်နေတာ ကြာပါပြီ။ မေ... သူက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်လို့ တစ်ချိန်က ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ အဲဒီအလင်းက ကျွန်တော့်ကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးတောက်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးက တုန်ခါနေပေမယ့် ကျွန်တော် မကြည့်ချင်တော့ဘူး။ သူ့ဆီက လာမယ့် စာတိုတွေ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးတစ်စဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိနေပြီလေ။
အခန်း (၂) နွယ်ပင်
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့တုန်းက မေက သိပ်သနားဖို့ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ဘဝမှာ အဆင်မပြေမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်ဆိုတာကို ငိုသံစွက်ပြီး ပြောပြတတ်တဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော်က ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာ။ "ကိုကိုပဲ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်မာနကို မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့အတွက်ဆို အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးကွာသွားတယ်၊ မိသားစုနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်လာတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးဟာ မေ စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက်ပဲလို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ပဲ သဝန်တိုတာ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်လွန်းလို့ပဲ ဖုန်းတွေကို စစ်ဆေးတာလို့ ကျွန်တော် တွေးခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃) လှည့်ကွက်
ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ မေဟာ ကျွန်တော့်ကို နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့ ချုပ်ကိုင်လာတာ။ သူ စိတ်ဆိုးရင် အစာမစားဘူး၊ ငိုမယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကိုယ်သူ နာကျင်အောင် လုပ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တတ်လာတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားသွားရင် "ကိုကိုက ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို အသုံးချတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်ကိုသွားသွား သူသိနေရမယ်၊ ကျွန်တော် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောပြော သူခွင့်ပြုမှ ရမယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူမြင်ပေမယ့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နောက်မှ သွယ်ဝိုက်ပြီး ရန်ရှာတတ်တာမျိုးက ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်စေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သံခြေချင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ငွေကြေးကိစ္စတွေမှာလည်း မေက ကျွန်တော့်ကို အပိုင်ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် ရှာသမျှ ငွေအားလုံးဟာ သူ့လက်ထဲမှာ။ "ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အတွက် စုထားတာပါ ကိုကိုရယ်" လို့ ပြောပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်သုံးဖို့ တစ်ကျပ်တစ်ပြားတောင် မရှိတော့တဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းလို့ နားချင်တဲ့အခါမှာတောင် သူက တစ်ခုခု အကြောင်းပြပြီး ရန်ဖြစ်တယ်။ ပြီးရင် သူကပဲ ပြန်ချော့သလိုလိုနဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူ့ခြေဖဝါးအောက် ပြန်ရောက်အောင် လုပ်တယ်။ "မေရယ်... ကိုကို့ကို နည်းနည်းလောက် လွှတ်ပေးပါဦး" လို့ တောင်းပန်မိတဲ့ညက မေဟာ ညလုံးပေါက် ငိုယိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံစည်သလို လုပ်ပြခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ လူရှင်တော်တစ်ယောက်လို သူ့စိတ်ကြိုက် ကပြရတဲ့ အရုပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း
ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု တက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရင်းနှီးထားတဲ့ ငွေတွေအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အပြင် အကြွေးတွေတောင် တင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အားကိုးမိတာက မေ စုထားပေးတယ်ဆိုတဲ့ ငွေတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တဲ့အခါ မေရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်မျိုးနဲ့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ "ဘယ်က ငွေလဲ ကိုကို... ကိုကိုပေးတဲ့ ငွေတွေက ကျွန်မ ဝတ်ဖို့စားဖို့တောင် မလောက်ဘူးလေ" တဲ့။ ကျွန်တော် နားထင်ကို သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ မေက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်မယ့်အစား အကြွေးရှင်တွေဆီက ဖုန်းလာတိုင်း ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ ပြောလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို နင်းခြေဖို့ ဝန်မလေးတော့ဘူး။
အခန်း (၆) အမှန်တရား
အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ အိတ်ထဲမှာ မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဒိုင်ယာရီအဟောင်းလေးတစ်အုပ်က ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ မေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးခဲ့လဲဆိုတာ အသေးစိတ် ရေးထားတယ်။ ကျွန်တော့်အရင်က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုလည်း သူ ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာကောင်းတာက ကျွန်တော့်လုပ်ငန်း ပျက်စီးအောင် နောက်ကွယ်ကနေ သွေးထိုးပေးခဲ့တာလည်း မေကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်နေတာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ ချုပ်ကိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ပိုင်စိုးချင်လို့၊ ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ "မိန်းမ မာယာ" ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး။ သူက ကျွန်တော့်ကို သနားစရာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ သနားတတ်တဲ့ စိတ်ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာ။
အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်း
အခု ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့ပြီ။ အိတ်တစ်လုံးနဲ့ ကိုယ်ပိုင်တဲ့ အဝတ်အစား နည်းနည်းပါးပါးပဲ ပါပါတယ်။ မေကတော့ အိမ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ သူက အခုထိလည်း ဖုန်းတွေ ဆက်နေတုန်းပဲ။ "ကိုကို ပြန်လာပါ... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ ငိုပြနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ သုံးနှစ်တာဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမကျန်တော့ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တာက... တချို့သော ချစ်ခြင်းတွေဟာ ကုသခြင်း မဟုတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ အနစ်နာခံခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ သင့်ကိုယ်သင် ဖျက်ဆီးပြီးမှ ပေးဆပ်ရတဲ့ အချစ်မျိုးဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ ကျော့ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မာယာဆိုတာ မျက်ရည်ထဲမှာလည်း ရှိတတ်သလို၊ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာလည်း ပုန်းအောင်းနေတတ်ပါတယ်။