အပိုင်း (၁)
ကျွန်မ အသက် (၁၀) နှစ်အရွယ်၊ လောကကြီးကို စတင်နားလည်စအရွယ်မှာတင် မိဘနှစ်ပါးရဲ့ လမ်းခွဲခြင်းကို ခါးသီးစွာ မြည်းစမ်းခဲ့ရတယ်။ အမေနဲ့ အဖေ ကွဲကြတဲ့အခါ ကျွန်မ အမေနဲ့ လိုက်မသွားခဲ့ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ တွေးမိတာက "အမေနဲ့ နေရင် ငါ ပညာတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးပဲ။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးဆိုပေမဲ့ ရင့်ကျက်လွန်းနေခဲ့တာပေါ့။ မိဘမဲ့မဟုတ်ပေမဲ့ မိဘမဲ့သလို ခံစားချက်နဲ့ မော်လမြိုင် မြို့က အဖွားဆီမှာ သွားခိုကပ်ခဲ့ရတယ်။ "ကိုယ့်အိမ်" လို့ တစ်ခါမှ မခံစားရတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အဖွားတွေ၊ အဒေါ်ဝမ်းကွဲတွေရဲ့ ကရုဏာရိပ်အောက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတယ်။ ဟိုအိမ် တစ်နှစ်၊ ဒီအိမ် တစ်နှစ်နဲ့ လှည့်ပတ်နေရင်းကနေ ရုန်းကန်ခဲ့တာ (၁၀) တန်းအောင်ခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၂)
၁၀ တန်းအောင်တော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာမိပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အားနာစိတ်က အပြည့်ပဲ။ ကျွန်မအောက်မှာ အငယ်လေးတွေ ရှိသေးတယ်လေ။ အဖွားတို့ကိုလည်း ထပ်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အပြင်အလုပ်လုပ်ရင်း ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ဖက်က ပိုက်ဆံရှာ၊ တစ်ဖက်က ကျောင်းတက်နဲ့ ပထမနှစ်ကိုတော့ အောင်မြင်အောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မဘက်မှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကိုဗစ်ကပ်ရောဂါနဲ့ နိုင်ငံရေး အခြေအနေတွေကြောင့် ကျောင်းတွေပိတ်၊ အလုပ်တွေ ခက်ခဲလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ လေလွင့်ကုန်တယ်။ အိမ်က ဖိအားတွေကလည်း တစ်နေ့တခြား တိုးလာတယ်။ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ မြို့ထဲက လူသုံးကုန်အရောင်းဆိုင်သေးသေးလေး တစ်ဆိုင်မှာ အလုပ်သစ် စလုပ်ခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၃)
အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆိုင်လေးမှာ ဆိုင်ရှင်အစ်ကိုကြီး ကိုကျော်စွာ ရယ်၊ သူ့အမေရယ်၊ ဝန်ထမ်းသူ့ညီတစ်ယောက်ရယ်ပဲ ရှိတာပါ။ အလုပ်လုပ်ရင်း ၃ လလောက် ကြာတဲ့အခါ ကိုကျော်စွာရော၊ သူ့အမေရောက ကျွန်မကို သဘောကျလာကြတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မကို "ကိုယ်နဲ့ လက်ထပ်မလား မိုးနှင်း" လို့ မေးလာတယ်။ သူက ကျွန်မထက် (၁၀) နှစ်ကြီးပါတယ်။ အသက်ကွာတာထက် ပိုဆိုးတာက ဘာသာစကားနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု မတူတာပဲ။ အိမ်ကို ပြောပြတဲ့အခါ အားလုံးက ကန့်ကွက်ကြတယ်။ အမေရှိတဲ့ဆီ ကျွန်မကို အတင်းပြန်ပို့လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်လလောက်အကြာမှာ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မဆီ လိုက်လာပြီး "ကျောင်းဆက်ထားပေးမယ်၊ အိမ်ကိုလည်း ပြန်ကြည့်ပေးမယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ကျွန်မ အဲဒီကတိစကားတွေနောက်မှာ ပါသွားခဲ့မိတယ်။
အပိုင်း (၄)
လူကြီးတွေ သဘောမတူတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာမဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ခိုးရာလိုက်ပြေးသလို ပုံစံမျိုးနဲ့ပဲ အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို စတင်ခဲ့ရတယ်။ ကိုကျော်စွာက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ကလေးအရင်ယူကြမယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရလာခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရလာတော့ ပျော်ရွှင်ရမယ့်အစား တကယ့်နာကျင်မှုတွေက အဲဒီမှာတင် စတင်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ်ဝန် ၃ လအရွယ်မှာ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ "သူ့မှာ အရင်အိမ်ထောင်ရှိဖူးတယ်" တဲ့။ အဲဒါကို ကိုကျော်စွာက ပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အရင်အမျိုးသမီးကိုယ်တိုင်က လာပြောပြတာပါ။ လိမ်ညာခံလိုက်ရတဲ့ ဒဏ်ရာက တကယ်ကို ငရဲလို ပူလောင်လှပါတယ်။
အပိုင်း (၅)
အဲဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး ကိုကျော်စွာရဲ့ စရိုက်တွေ ပြောင်းလဲလာတယ်။ ခဏခဏ သောက်စားတယ်၊ KTV သွားတယ်။ မမူးခင်အချိန်အထိတော့ သူက တကယ့်ကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ မူးလာပြီဆိုရင်တော့ စကားလုံးတွေနဲ့ နှိပ်စက်တော့တာပဲ။ "မင်းက ငါကယ်လို့ လူဖြစ်လာတာ" ဆိုတဲ့ စိတ်နာကျင်အောင် ပြောဆိုတာတွေ၊ ရန်ရှာတာတွေက နေ့စဉ်လိုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ကျွန်မ မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့တဲ့ ကျွန်မမှာ ဒီငရဲကိုပဲ အောင့်သက်သက် မျိုသိပ်ခဲ့ရတယ်။ ကလေးလေး မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အားတင်းခဲ့ရပါတယ်။
အပိုင်း (၆)
ကလေးမွေးပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ တူတူရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။ ဆိုင်လေးကလည်း တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်လာပြီး ဝင်ငွေ တော်တော်လေး ကောင်းလာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေးဆိုတဲ့ "ကျောင်း" ကတော့ ဘာမှန်းမသိအောင် ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ကလူတွေကိုလည်း ကိုကျော်စွာ မသိအောင်ပဲ ခိုးပြီး ပိုက်ဆံထောက်ပံ့နေရတယ်။ အလုပ်ကိုတော့ တူတူလုပ်တာမို့ အိမ်မှုကိစ္စနဲ့ ကလေးကိစ္စကို သူက ကူညီပေးပါတယ်။ အဲဒီအတွက်တော့ သက်သာတယ်လို့ ပြောလို့ရပေမဲ့ မနက် (၈) နာရီကနေ ည (၇) နာရီအထိ ဆိုင်မှာပဲ နစ်နေရတယ်။ ကိုကျော်စွာက တစ်ပတ်တစ်ခါ မူးနေတတ်တော့ ဆိုင်ကိစ္စ အဝဝကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဦးဆောင်ကိုင်တွယ်နေရပါတယ်။
အပိုင်း (၇)
ပြဿနာက ကိုကျော်စွာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကပါ ပါလာတယ်။ လောင်းကစားသမားတွေ၊ အရက်သမားတွေကြားမှာ ကျွန်မ သည်းခံရတာ တကယ် စိတ်ကုန်စရာပါ။ သူကလည်း သူရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လောင်းကစားနဲ့ အရက်ထဲမှာပဲ ပုံအောနေတော့တယ်။ ကိုယ်ကတော့ သေအောင် အလုပ်လုပ်နေရပြီး သူကတော့ တစ်ဖက်ကနေ ဖြုန်းတီးနေတာကို မြင်နေရတာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပါ။ ကျွန်မ ရှာသမျှတွေက သူ့ရဲ့ အပျော်အပါးအတွက် ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ဒီလို ဘဝသံသရာထဲမှာ ကျွန်မ လည်ပတ်နေရတာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးရုံရှိတာ၊ ဘာပျော်ရွှင်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။
အပိုင်း (၈)
ခုနှစ်ဆို ၂၀၂၆ နှစ်စပိုင်း၊ ၄ လပဲ ရှိသေးပေမဲ့ သူ KTV သွားတာနဲ့ လောင်းကစားလုပ်ပြီး ဖြုန်းလိုက်တာ သိန်း (၈၀) ကျော်သွားပါပြီ။ ကျွန်မ နေ့မနား ညမနား ကြိုးစားရှာထားသမျှတွေကို သူက လက်တစ်ဖျစ်စာအတွင်းမှာ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာပါ။ မမူးရင် ကောင်းပေးပြီး မူးလာရင် ဖြုန်းတီး၊ နှိပ်စက်တတ်တဲ့ ကိုကျော်စွာကို ပုံမှန်လို လက်ခံပေးနေရတာက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားလာတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကို လက်လျော့ဖို့ တွေးမိတဲ့အထိ စိတ်ကုန်လာရပါပြီ။
အပိုင်း (၉)
အခု ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာက ကျွန်မ ကိုကျော်စွာနဲ့ မနေချင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကလေးနဲ့ကိုယ် အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တော့တယ်။ တစ်ပတ်တစ်ခါ မူးပြီး စကားများရတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ မုန်းလှပြီ။ ဝင်ငွေ တူတူရှာပေမဲ့ သူကတော့ ဖြုန်းတီးပြီး ကိုယ်ကတော့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဒီမမျှတမှုကို အဆုံးသတ်ချင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ အပြည့်ပဲ။ "ငါ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လို ရပ်တည်ရမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ခြောက်လှန့်နေတယ်။ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ခံစားချက်က ကျွန်မကို ထပ်ပြီး နှိပ်စက်နေပြန်တယ်။
အပိုင်း (၁၀)
ပူပန်နေရတာ တကယ် ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးရော၊ ကလေးရဲ့ အနာဂတ်ပါ ထိခိုက်တော့မယ်ဆိုတာ သိနေတယ်။ ပိုက်ဆံဆိုတာ ရှာလို့ရပေမဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကတော့ ဝယ်လို့မရဘူးလေ။ ကျွန်မမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးအချို့ ရှိနိုင်မလား၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်မယ့် အရည်အချင်းရှိလားလို့ ပြန်ဆန်းစစ်နေမိတယ်။ ဆိုင်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဦးစီးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မမှာ အစွမ်းအစ ရှိပါတယ်။
အပိုင်း (၁၁)
အခုတော့ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ဖို့ လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားနေပါတယ်။ ကိုကျော်စွာရဲ့ အပြောင်းအလဲကို စောင့်မျှော်ရတာထက် ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ပုံဖော်ဖို့က ပိုသေချာလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ ကလေးအတွက် အေးချမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးပေးချင်တယ်။ အဖေဖြစ်သူက တစ်ပတ်တစ်ခါ မူးရူးပြီး အိမ်မှာ ရန်ဖြစ်နေတာကို မြင်ပြီး ကြီးပြင်းလာမယ့် ကလေးရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲဆိုတာကို လေးလေးနက်နက် တွေးပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်သားလိုက်ပါပြီ။
အပိုင်း (၁၂)
မိုးနှင်းဖြူတစ်ယောက် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကလေးလေးရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အဖြေတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ လိမ်ညာခံရမှုတွေနဲ့ တစ်ပတ်တစ်ခါ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သောက်စားမူးယစ်မှုတွေဟာ သူမဘဝကို ရှေ့မဆက်နိုင်အောင် ဆွဲထားတဲ့ သံခြေကျင်းတွေဆိုတာ သူမ သဘောပေါက်သွားပြီ။ သိန်း (၈၀) ကျော် ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တဲ့ ကိုကျော်စွာရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ် သည်းခံခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မိုးနှင်းဖြူဟာ အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့တဲ့ အရည်အချင်း၊ မနက်ကနေ ညအထိ မပင်မပန်း အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ ဇွဲရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် သူမမှာ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း အပြည့်ရှိနေတယ်။
သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပြတ်သားပါတယ်။ ကလေးအတွက် စံပြဖြစ်တဲ့၊ အေးချမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်သစ်တစ်ခုကို သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတော့မယ်။ မိသားစုရဲ့ ဖိအား ဒါမှမဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်ထက် ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုနဲ့ ကလေးရဲ့ အနာဂတ်က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ပြီ။ လောကကြီးမှာ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရဲ့ အဖော်မပါဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ပြီး ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့ မိုးနှင်းဖြူ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး သူမဟာ တစ်ပါးသူရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံယူနေရတဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲမယ့် ခိုင်မာတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် ရှေ့ဆက်သွားတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။