မိန်းမယုတ် နေဝင်ချိန်

 မိန်းမယုတ် နေဝင်ချိန်

အခန်း (၁)

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကာလသည် တစ်နေ့တာ၏ အလှပဆုံးအချိန်ဟု လူတို့ ပြောလေ့ရှိကြသော်လည်း ကျွန်မအတွက်တော့ ထိုအချိန်သည် ငရဲခန်းတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မလက်ထဲက ဖုန်းဟောင်းလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကျွန်မ အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်က ပြန်မထူးခဲ့သည့် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုရှိသည်။ သူ... ကျွန်မကို လုံးဝ စွန့်ပစ်သွားခဲ့ပြီလား။ "မိန်းမယုတ်" ဆိုသည့် ကဲ့ရဲ့သံများက ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသလို ခံစားရသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့လည်း မှန်ထဲက အမျိုးသမီးမှာ နွမ်းလျနေသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် နောင်တဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်မ အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိသည်။ အမှားဆိုသည်ထက် ကျွန်မသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းခဲ့သည်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။

အခန်း (၂)

ဦးမင်းဆွေနှင့် ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု နီးပါးရှိခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မထက် အသက် ၁၅ နှစ်ခန့် ကြီးသော်လည်း ကျွန်မအလိုကို အမြဲဦးစားပေးတတ်သူပါ။ ကျွန်မ ဘာလိုချင်လဲ၊ ဘာဖြစ်ချင်လဲ သူ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူ့ဆီမှာ အချစ်ရှိသလောက် ငွေကြေးဓနလည်း အသင့်အတင့် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ရိုးအအနိုင်လှသော အချစ်တွေကို "ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ" ဟု အမြဲသတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့သည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ခေတ်မီမှုနှင့် လူတကာငေးရသည့် ဘဝမျိုးဖြစ်သည်။ သူ ပေးဆပ်နေသမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်မက "သူ့တာဝန်ပဲလေ" ဟု သဘောထားပြီး တန်ဖိုးမထားခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မဘဝထဲကို ကျော်ဇင် ရောက်မလာခင်အထိ အရာအားလုံးက အေးချမ်းနေခဲ့တာပါ။

အခန်း (၃)

ကျော်ဇင်က ကျွန်မထက် ၅ နှစ်ငယ်သည်။ သူက စကားပြောကောင်းသည်၊ လူရည်သန့်သည်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ လိုချင်နေသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဦးမင်းဆွေ မသိအောင် ကျော်ဇင်နှင့် ကျွန်မ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တွဲခဲ့ကြသည်။ ကျော်ဇင်က ကျွန်မကို မြှောက်ပင့်ပေးသည်။ "မမလို မိန်းလှလေးက ဒီလို တောကျကျ လူကြီးနဲ့ မတန်ဘူး" ဟု သူပြောတိုင်း ကျွန်မ သာယာခဲ့မိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ၏ လောဘနှင့် မိုက်မဲမှုက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျော်ဇင်၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ဦးမင်းဆွေ ပိုင်ဆိုင်သည့် လုပ်ငန်းပိုင် စာရွက်စာတမ်းအချို့နှင့် ဘဏ်ထဲက ငွေတွေကို ကျွန်မ ခိုးယူခဲ့သည်။ ဦးမင်းဆွေက ကျွန်မကို ယုံကြည်လွန်းသဖြင့် အရာအားလုံးကို ကျွန်မလက်ထဲ အပ်ထားခဲ့သည်လေ။ ထိုယုံကြည်မှုကို ကျွန်မက ဓားနှင့် ထိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄)

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အထုပ်အပိုးတွေပြင်ပြီး ကျော်ဇင်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဦးမင်းဆွေကို ဘာစာတစ်စောင်မှ မထားခဲ့သလို၊ နှုတ်ဆက်စကားလည်း မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ငါ့ဘဝအသစ်ကို ငါသွားပြီ၊ ဒီလူကြီးနောက်မှာ ငါ့ဘဝကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး" ဟုသာ တွေးခဲ့မိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မ ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ယူလာသမျှ ငွေတွေ၊ ရွှေတွေကို ကျော်ဇင်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး လိမ်ညာယူသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မကို ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်သော်လည်း သူ မကိုင်တော့ပါ။ စာပို့သော်လည်း "Seen" ပြပြီး ပြန်စာမလာခဲ့ဘူး။ ထိုအချိန်မှ ကျွန်မ ဘာမှမရှိတော့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်မဟာ အသုံးချခံရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခန်း (၅)

ကျွန်မ လမ်းဘေးရောက်သွားခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းဆိုသူတွေဆီ ဖုန်းဆက်တော့လည်း "နင့်လို မိန်းမမျိုးကို မသိချင်ဘူး" ဟု အပြောခံရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ မရှက်နိုင်တော့ဘဲ ဦးမင်းဆွေဆီ ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ အတူနေခဲ့ဖူးသည့် အိမ်ကြီးရှေ့ကို ရောက်တော့ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေသည်။ ခြံတံခါးမှာ ချိတ်ထားသည့် "တရားရုံးက ချိပ်ပိတ်ထားသည်" ဆိုသည့် စာတမ်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ ခိုးယူသွားသည့် ငွေတွေကြောင့်၊ ကျွန်မ ခိုးထုတ်ပေးလိုက်သည့် စာရွက်စာတမ်းတွေကြောင့် ဦးမင်းဆွေ၏ ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီး သူ တရားစွဲခံနေရပြီဟု အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်က ပြောပြသည်။ ကျွန်မကြောင့်... အရာအားလုံးက ကျွန်မကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။

အခန်း (၆)

ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ဖို့ တရားရုံးတစ်ခုရဲ့ အချုပ်ခန်းနားကို သွားခဲ့သည်။ သူက အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မကို မြင်တော့ မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေသည်။ ကျွန်မကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း "ကျွန်မ မှားသွားတယ် ကိုမင်းဆွေ၊ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မကို အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူပြောလိုက်သည့် စကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားစေခဲ့သည်။ "မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ သုဇာ။ မင်း အဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးလို့ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေအားလုံးကို ငါ့အပေါ် လွှဲချပြီး ငါတာဝန်ယူထားလိုက်တယ်။ မင်းကို ရဲတွေ မဖမ်းအောင် ငါအကုန် စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါတို့ရဲ့ အချစ်ကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်ပြီလေ။ ငါ့မှာ မင်းကို ချစ်ပေးဖို့ နှလုံးသား မကျန်တော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်က သူသည် ကျွန်မကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မက ဘဝပါ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်မ တိုက်ဟောင်းတစ်ခုရဲ့ လသာဆောင်မှာ ထိုင်ရင်း နေဝင်သွားတာကို ကြည့်နေမိသည်။ ဦးမင်းဆွေကတော့ ထောင်ထဲမှာ။ ကျွန်မကတော့ လွတ်လပ်နေသော်လည်း ထောင်ကျနေသူထက် ပိုပြီး ပူလောင်နေရသည်။ ကျွန်မဆီမှာ ငွေမရှိတော့ဘူး၊ အိမ်မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်နေမိဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အသံဖမ်းစက်ကသာ ပြန်ထူးနေသည်။ "နောင်တ" ဆိုသည့် စကားလုံးသည် နောက်ကျမှ နားလည်တတ်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေအစား အခုတော့ တစ်သက်စာ ခြောက်လှန့်မည့် ဝေဒနာတွေကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ နေဝင်သွားပြီ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ နေမင်းကလည်း ထာဝရအတွက် ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့ပြီ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ဆိုတာ သူ ရှိနေတုန်းမှာပဲ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အရာဖြစ်ပြီး၊ သူ မရှိတော့မှ သိလာတဲ့ တန်ဖိုးဟာ သင့်ကို တစ်သက်လုံး လောင်မြိုက်စေမယ့် မီးလျှံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။