ဖောက်ပြန်သူရဲ့ နေဝင်ချိန်
အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
ဧည့်ခန်းထဲက နာရီသံက တချက်တချက်နဲ့ စည်းချက်မှန်မှန် မြည်နေတယ်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြာကျနေတဲ့ လိမ္မော်ရောင် ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတွေက အိမ်ထဲက ပရိဘောဂတွေပေါ်မှာ အေးစက်စက် ကျရောက်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ တောက်နေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု။ မေ ဆီက။
“ဒီည တွေ့ကြမယ်လေ... လွမ်းနေပြီ” တဲ့။
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ လေးလံတဲ့ အသိစိတ်က ဖိစီးလာတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းချက်နေတဲ့ နွယ် ရဲ့ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ သူဟာ အရင်လိုပဲ ငြိမ်သက်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို စကားသိပ်မပြောတော့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက အချစ်တွေက ဘယ်အချိန်မှာ အက်ကြောင်းထပြီး၊ ကျွန်တော်က ဘယ်အချိန်မှာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲမိသွားတာလဲ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဖောက်ပြန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ။
အခန်း (၂) — နွယ်နှင့် ကျွန်တော်
နွယ်နဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းကတော့ အရာအားလုံးက ပန်းခင်းလမ်းပေါ့။ နွယ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး။ ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အလုပ်တွေ များလာတယ်၊ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ စိပ်လာတယ်။ စကားပြောချိန်တွေ နည်းလာပြီး အကြည့်ချင်းဆုံဖို့တောင် ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက တိတ်ဆိတ်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နံရံတစ်ခုလို ခြားသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုတွေကို ကျွန်တော် မခံစားနိုင်တော့တဲ့အချိန်မှာ မေ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ဘဝထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို နားထောင်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်ပြုတယ်။ နွယ် မပေးနိုင်တော့တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို မေ ဆီက ရတယ်လို့ ကျွန်တော် အထင်မှားခဲ့မိတာပေါ့။ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်မှာရှိတဲ့ နွယ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးထဲမှာပဲ ပျော်မွေ့နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကစပြီး ကျွန်တော် လိမ်ညာမှုတွေကို စတင်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ခရီးသွားရမယ်လို့ လိမ်ပြီး မေ နဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တယ်။ နွယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ “အင်း... ဂရုစိုက်သွားပါ” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အေးစက်လွန်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို မချစ်တော့ဘူးပဲ” လို့ ဆင်ခြေပေးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားကို အမှန်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တာ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်မဖြေတာတွေကို ကျွန်တော် နွယ်အပေါ်မှာ တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် သိချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နွယ်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို လုပ်မြဲလုပ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
တစ်ညမှာ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့တယ်။ အဝတ်အစားတွေမှာ မေ ရဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေ စွဲနေတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် သိသာနေတယ်။ နွယ်က ထမင်းစားပွဲမှာ စောင့်နေတုန်းပဲ။
“စားပြီးပြီလား” လို့ သူက မေးတယ်။
“အပြင်မှာ စားခဲ့ပြီ၊ နောက်ဆို မစောင့်နဲ့တော့” လို့ ကျွန်တော် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောပြီး အိပ်ခန်းထဲဝင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကြားမှာ နွယ်ရဲ့ မျက်တောင်တွေ တုန်ယင်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေက မေ ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ ဖောက်ပြန်ခြင်းရဲ့ အရသာမှာ သာယာရင်း၊ ကိုယ့်ဘေးနားက တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို ခြေထောက်နဲ့ နင်းချေနေမိခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ။ ဒီလို အိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်မထိန်းထားချင်တော့ဘူး။ နွယ် ကို ကွာရှင်းစာချုပ် ထိုးခိုင်းဖို့ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် မေ နဲ့ ဘဝသစ်စချင်ပြီ။ နေဝင်ချိန်ရဲ့ အလင်းက အိမ်ထဲမှာ ပိုပြီး မှိန်ပျလာတယ်။
“နွယ်... ကျွန်တော်တို့ စကားပြောရအောင်”
ကျွန်တော် စာအိတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်တယ်။ နွယ်က ခေါင်းငုံ့ထားရာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
“ရှင်... တကယ်ပဲ သွားတော့မှာလား” သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
“အင်း... ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ နွယ်၊ အတင်းတွဲထားလို့လည်း အပိုပဲ”
ကျွန်တော့် စကားကြောင့် နွယ်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီ အပြုံးက ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။
အခန်း (၆) — အမှန်တရား၏ ရိုက်ခတ်မှု (Twist)
နွယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အခန်းထဲဝင်သွားပြီး စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလာတယ်။
“ဒါကို အရင်ဖတ်ကြည့်ပါ၊ ပြီးမှ ရှင့်သဘောအတိုင်း လုပ်ပါ”
ကျွန်တော် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ဆေးရုံက မှတ်တမ်းတွေ။ နွယ်မှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာရောဂါရှိနေတာ ခြောက်လကျော်ပြီတဲ့။ ရှင်သန်ဖို့ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ “နွယ်... ဒါ... ဒါက ဘာလဲ”
“ရှင် ပျော်နေတာကို ကျွန်မ မြင်ရလို့... ကျွန်မ မတားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ ရှင့်ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေစေချင်လို့... ရှင့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သိရက်နဲ့ ကျွန်မ မျက်စိမှိတ်ပေးခဲ့တာ”
နွယ်က အားနည်းစွာနဲ့ ပြောရင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ပြေးဖက်မိချိန်မှာ နွယ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက သစ်ရွက်ခြောက်လေးတစ်ခုလို ပိန်ချုံးနေတာကို ခုမှပဲ သတိထားမိတော့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အပျော်အတွက်ပဲ ကြည့်နေချိန်မှာ သူဟာ တစ်ယောက်တည်း သေမင်းနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း ကျွန်တော့်အတွက် လမ်းဖောက်ပေးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ နွယ်ဟာ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ရှူနေရပြီ။ ကျွန်တော် သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပေမယ့် နွယ်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ မေ ဆီက ဖုန်းတွေ တောက်လျှောက်ဝင်နေပေမယ့် ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သစ္စာပျက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အကြီးမားဆုံး အမှားက ဖောက်ပြန်တာထက်၊ ကိုယ့်ကို အသက်နဲ့ထပ်တူ ချစ်တဲ့သူရဲ့ နာကျင်မှုကို မမြင်အောင် မျက်စိပိတ်ထားခဲ့မိတာပါပဲ။ နွယ်ရဲ့ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားချိန်မှာတော့ အပြင်မှာ နေဝင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်လည်း အဲဒီ နေဝင်ချိန်နဲ့အတူ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်တော်ဟာ အောင်နိုင်သူ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ဖောက်ပြန်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။
သင်ခန်းစာ။
တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘေးနားမှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကို ပစ်ပယ်ပြီး၊ အဝေးက ဖန်စကွဲကို စိန်အမှတ်နဲ့ လှမ်းဖမ်းမိတတ်ကြတယ်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အသစ်ရှာဖွေခြင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှိပြီးသားအရာကို တန်ဖိုးထားခြင်းမှာသာ ရှိတယ်။