အခန်း (၁)
ဧည့်ခန်းထဲက နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စည်းချက်မှန်မှန် မြည်နေပေမဲ့ ကျွန်မရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းထန်နေတယ်။ ကျွန်မရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားနေရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးနဲ့ နှုတ်ခမ်းပုံစံတွေက ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မယောင်္ကျား ဦးသန့်နဲ့ တထပ်တည်း။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ဆယ်စုနှစ်သုံးခုနီးပါး သစ္စာရှိလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ဦးသန့်ဟာ နောက်ကွယ်မှာ အခုလို အသိုက်အမြုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့လိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။ ဦးသန့်ရဲ့ ဈာပနပြီးလို့ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ ဒီကောင်လေး ရောက်လာတာ။ လက်ထဲမှာလည်း ဦးသန့်လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင်ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်မ သူ့ကို အိမ်ပေါ်က မောင်းမထုတ်ဖြစ်ခဲ့တာက အမုန်းကြောင့်မဟုတ်ဘူး၊ သိချင်စိတ်ကြောင့်။ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးနဲ့ ရခဲ့တာလဲ။ ဦးသန့် ဘယ်တုန်းက ကျွန်မကို စပြီး သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလဲ။ မောင်မင်းသန့် တဲ့... နာမည်ကအစ ဦးသန့် နာမည်ကို ယူထားတာ။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး ဖြူဖြူကတော့ သူ့အဖေမှာ ဒီလိုသားတစ်ယောက်ရှိတာကို သိသွားတဲ့နေ့ကစပြီး အခန်းထဲက အပြင်မထွက်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပြိုကျသွားခဲ့တာ။ ဒီကောင်လေးကို မြင်တိုင်း ဦးသန့်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ရုပ်လုံးကြွမြင်နေရသလိုပဲ။ သူကတော့ ဘာစကားမှမပြောဘူး။ အိမ်မှာ ဝေယျာဝစ္စတွေကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကူလုပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို လူလိုတောင် မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ "နင့်အမေက ဘယ်မှာလဲ" လို့ မေးတိုင်း သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး "မရှိတော့ပါဘူး ခင်ဗျာ" လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ဖြေတတ်တယ်။
အခန်း (၃)
တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ ဦးသန့်ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို ရှင်းလင်းရင်း အောက်ခြေက သော့ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို တွေ့မိတယ်။ အထဲမှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဒိုင်ယာရီအဟောင်းလေးတစ်ခု။ ဖုန်းကို အားသွင်းပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ "ဒီနေ့ သားလေး နေမကောင်းဘူး"၊ "ကိုသန့် လာလို့ရမလား" စတဲ့ စာတိုလေးတွေ။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတာက ဦးသန့်ဆီက ဘာပြန်စာမှ မရှိတာပဲ။ ဦးသန့်က စာတွေကို ဖတ်တယ် (Seen)၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ အဲ့ဒီမိန်းမဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိပေမဲ့ ဦးသန့်က တစ်ခါမှ ပြန်မခေါ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စတင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါဟာ ပုံမှန် အငယ်အနှောင်း ထားတဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူမျိုး မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (၄)
မောင်မင်းသန့် အိမ်မှာနေတာ နှစ်လပြည့်တဲ့နေ့မှာ ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး ဖြူဖြူဟာ မွေးရာပါ ကျောက်ကပ်ရောဂါအခံရှိသူပါ။ တစ်နေ့မှာ သူမ သတိလစ်လဲကျသွားပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ အခြေအနေက ဆိုးတယ်၊ ကျောက်ကပ် အမြန်ဆုံး လဲရမယ်။ ကျွန်မနဲ့လည်း မကိုက်ညီဘူး။ ဆွေမျိုးတွေထဲမှာလည်း ကူညီမယ့်သူ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မောင်မင်းသန့်က ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်လာတယ်။ "ကျွန်တော့် ကျောက်ကပ်ကို ယူပါ အန်တီ... ကျွန်တော်က သမီးနဲ့ ဖေဖေတူ အမေကွဲ မောင်နှမတွေပဲဟာ" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ရိုက်ပစ်လိုက်မိတယ်။ အမုန်းတွေနဲ့ "နင့်ဆီက ဘာမှမလိုချင်ဘူး၊ နင့်အမေက ငါ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ အခု နင့်အလှည့်လား" လို့ အော်ဟစ်မိတယ်။ သူကတော့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေတုန်းပဲ။
အခန်း (၅)
သမီးရဲ့ အခြေအနေက စိုးရိမ်ရတဲ့အဆင့် ရောက်လာတော့ ကျွန်မ မာနတွေကို ချိုးနှိမ်ပြီး သူ့ကို သဘောတူလိုက်ရတယ်။ ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ခင် တစ်ရက်အလိုမှာ ရှေ့နေ ဦးတင်မောင် ရောက်လာတယ်။ သူက ဦးသန့်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်း။ သူက ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "သန့်က ဒါကို မင်းကို မပေးဖို့ ငါ့ကို မှာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းသိသင့်ပြီ ထင်တယ်" တဲ့။ စာအိတ်ထဲမှာ မောင်မင်းသန့်ရဲ့ မွေးစာရင်းနဲ့ ဦးသန့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီအစစ်အမှန် ပါလာတယ်။ ကျွန်မ စာတွေကို ဖတ်ရင်း လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ မောင်မင်းသန့်ဟာ ဦးသန့်ရဲ့ သား မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (၆)
အမှန်တရားက ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ မောင်မင်းသန့်ရဲ့ အမေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်က ကားအတော်ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ဦးသန့် ကားတိုက်မိခဲ့တဲ့သူ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဦးသန့်က အမှားကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဟာ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီး သူမရဲ့ လင်ယောင်္ကျားကလည်း ပစ်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဦးသန့်က အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ သူမတို့ သားအမိကို လစဉ် ထောက်ပံ့ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ဦးသန့်ကို စွဲလမ်းလာပြီး အတင်းအကျပ် တွယ်ကပ်ခဲ့တာ။ မောင်မင်းသန့်က အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ လင်ပါသားသာ ဖြစ်တယ်။ ဦးသန့်က ကျွန်မကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို မြေမြှုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သေခါနီးမှာ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ဆုံးပါးသွားပြီး ကောင်လေးက လမ်းဘေးရောက်တော့မယ့်အခြေအနေမို့ "ငါ့သား" လို့ အမည်တပ်ပြီး ကျွန်မဆီ လွှတ်လိုက်တာ။ ဦးသန့်က သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကျခံပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၇)
ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို ဝင်ခါနီး မောင်မင်းသန့်ရဲ့ လက်ကို ကျွန်မ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ ငိုတောင် မငိုရဲတော့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ပြုံးပြတယ်။ "အန်တီ... ကျွန်တော် အားလုံး သိပါတယ်။ ဖေဖေက (သူက ဦးသန့်ကို ဖေဖေလို့ပဲ ခေါ်နေတုန်း) အန်တီ့ကို ဘယ်လောက် ချစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို အမြဲပြောပြတယ်။ ကျွန်တော်က ဖေဖေ့ကျေးဇူးကို ဆပ်ခွင့်ရတာမို့ ဝမ်းသာပါတယ်" တဲ့။ အမှန်တရားကို သိရချိန်မှာတော့ နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ ဦးသန့်ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ကောင်လေးအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ အမုန်းတရားတွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး လောင်မြိုက်နေပြီ။ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အမာရွတ်ကြီး တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားလို့ ထင်ရတဲ့အရာတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကိုယ်မသိနိုင်တဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ခြင်းဟာ တစ်ခါတလေ ပြုပြင်လို့မရတဲ့ နောင်တတွေကိုပဲ ဖန်တီးပေးတတ်ပါတယ်။