အလှည့်ကြ မနွဲ့စတမ်း
အခန်း (၁)
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ရန်ကုန်ညရဲ့ လမ်းမီးတိုင်တွေအောက်မှာ ကတ္တရာလမ်းမက ပြောင်လက်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်အစဉ်ကတော့ အဲဒီလမ်းမတွေထက် ပိုပြီး မှောင်မိုက်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း နာရီကို ကြည့်မိတော့ ည ၁၂ နာရီခွဲပြီ။ ကိုအောင် ပြန်မလာသေးဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ထားတာတွေကိုတော့ Seen ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။ အဲဒီ "Seen" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အပ်နဲ့ ထိုးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ ဒီ ၅ နှစ်အတွင်းမှာ သူဟာ ကျွန်မအတွက် တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ခိုင်မာခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ အတိတ်က အမှားတွေကို ဖေးမခဲ့တဲ့သူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း သူစိမ်းဆန်လာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိနေတာ ကြာပါပြီ။
အခန်း (၂)
ကျွန်မနဲ့ ကိုအောင်က လုပ်ငန်းခွင်မှာ ဆုံခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မက အောင်မြင်စပြုနေတဲ့ အတွင်းပိုင်းအလှဆင် ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်၊ သူကတော့ လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးပေါ့။ ကျွန်မ အခက်အခဲဖြစ်တိုင်း သူ အမြဲရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရင်ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ပြတ်စဲပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာ သူကပဲ ကျွန်မကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးခဲ့တာ။ "မေ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မထားဘူး၊ မင်းရဲ့ အရိပ်လိုပဲ အမြဲရှိနေမှာ" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စည်းစိမ်တွေ အားလုံးကို သူ့လက်ထဲ ကျွန်မ ယုံယုံကြည်ကြည် အပ်နှံခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေ၊ ဘဏ်အကောင့်တွေကအစ သူ သိသလို သူပဲ စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက ပြီးခဲ့တဲ့ လကစတာ။ ကျွန်မရဲ့ ငွေစာရင်းတွေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ထုတ်ယူမှုတွေ တွေ့လာရတယ်။ ပြီးတော့ ကိုအောင်က ဖုန်းကို ကျွန်မရှေ့မှာ လုံးဝမကိုင်တော့ဘူး။ တစ်ညမှာ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ မေ ဘာမှမသိသေးဘူးမလား" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက "နန္ဒ" ဆိုတဲ့ နာမည်။ နန္ဒဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ အရင်ရည်းစားဟောင်းရဲ့ ညီလေ။ ကျွန်မနဲ့ နန္ဒတို့ မိသားစုကြားမှာ ခါးသီးတဲ့ အတိတ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အတိတ်က ကျွန်မရဲ့ လောဘကြောင့် နန္ဒတို့ မိသားစု စီးပွားပျက်ခဲ့ဖူးတာကို ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေ ဆောင့်တက်သွားသလိုပဲ။ ကိုအောင်နဲ့ နန္ဒက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေတာလဲ။
အခန်း (၄)
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ကိုအောင့်ကို စောင့်ကြည့်မိတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက အရင်လို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။ အေးစက်စက်နဲ့ တစ်ခုခုကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ "ကို... ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလား" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ "အင်း... နည်းနည်းတော့ ရှုပ်နေတယ်၊ မင်း မသိတာတွေ အများကြီးပါ" လို့ တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ အဲဒီ "မင်းမသိတာတွေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့တာလေ။ ကျွန်မရဲ့ အနီးဆုံးလူ၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးလူက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းဖို့ ပြင်နေတာလား။ စိတ်ထဲမှာ မသင်္ကာမှုတွေက တောင်လိုပုံနေပေမဲ့ "မဟုတ်နိုင်ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေမိခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြိုလဲကုန်ပြီ။ ကုမ္ပဏီကို သွားတဲ့အခါ ဝန်ထမ်းတွေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ ရုံးခန်းထဲရောက်တော့ စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်နေတယ်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့... ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို တခြားသူတစ်ယောက်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တဲ့ စာချုပ်တွေ။ အဲဒီ စာချုပ်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်အတုတွေ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ယုံကြည်ပြီး ထိုးပေးထားခဲ့တဲ့ လွှဲစာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲသွားသလိုပဲ။ ဖုန်းခေါ်တော့ ကိုအောင်က ချက်ချင်းကိုင်တယ်။ "အင်းလျားကန်ဘေးက ငါတို့ အမြဲထိုင်နေကျ နေရာကို လာခဲ့ပါ" တဲ့။ သူ့အသံက ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ ခံစားချက်မရှိတဲ့ အသံမျိုး။
အခန်း (၆)
ကန်ဘေးကို ရောက်တော့ မိုးက စဲစပြုနေပြီ။ ကိုအောင်က ကန်ဘောင်မှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ကျွန်မကို အမုန်းဆုံးဆိုတဲ့ နန္ဒ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး မေးမိတယ် "ရှင် ဘာလို့ ဒါတွေ လုပ်ရတာလဲ ကိုအောင်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာအပြစ်လုပ်လို့လဲ" လို့။ ကိုအောင်က ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတဲ့ နောင်တတွေ မရှိဘူး။ အမုန်းတရားတွေပဲ ရှိနေတယ်။ "မေ... မင်း မှတ်မိလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ နှစ်က မင်းရဲ့ လောဘကြောင့် နန္ဒတို့ မိသားစု လမ်းဘေးရောက်ခဲ့တာကို။ အဲဒီတုန်းက နန္ဒရဲ့ အစ်ကို၊ မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံခဲ့တာကို မင်း မေ့နေတာလား" တဲ့။ ကျွန်မ ဆွံ့အသွားတယ်။ "ကိုယ်က နန္ဒရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပဲ မေ။ ကိုယ် မင်းဆီကို ရောက်လာတာ ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ပိုင်ဆိုင်တာမှန်သမျှကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ဖို့နဲ့ မင်းကို အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက အစကတည်းက သစ္စာဖောက်ဖို့ ရောက်လာတာ။
အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အိမ်၊ ကုမ္ပဏီ၊ ငွေကြေးနဲ့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်။ အရာအားလုံးက ရေပူဖောင်းလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ကိုအောင်နဲ့ နန္ဒက ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် ကားမောင်းထွက်သွားကြတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လမ်းဘေးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အတိတ်က ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ ကံက ကိုယ့်ဆီကိုပဲ အချိန်တန်တော့ ပြန်လာတာပါပဲ။ သူတစ်ပါးကို မျက်ရည်ကျအောင် လုပ်ခဲ့သူမို့ ကိုယ်တိုင်လည်း မျက်ရည်ပင်လယ်မှာ နစ်မွန်းရပြီ။ အလှည့်ကျတော့လည်း မနွဲ့စတမ်း ခံယူရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နာကျင်လိုက်တာ... ကိုယ် အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ နေ့တိုင်း ပြုံးပြနေခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အသိက သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်ရန် ဓားကို ကမ်းပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကံတရားသည် အချိန်ကို စောင့်တတ်သော်လည်း မေ့လျော့သွားတတ်သည် မဟုတ်ပေ။