ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမ
အခန်း (၁) — အငွေ့အသက်
ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ကျွန်မ လွင့်မျောနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ ပြတင်းပေါက်ကနေ လရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ဝင်လာတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ဗိုက်လုံးလုံးကြီးကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အသက်မရှိတော့တဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတတ်တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေပေမဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ နွေးနေတုန်းပဲလို့ ခံစားရတယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ စိတ်အစွဲပဲလား။
ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို "ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမ" လို့ ခေါ်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မပြုခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ စောင့်နေတာက တစ်ယောက်တည်းသောသူ။ ကျွန်မကို ချစ်လှပါချည်ရဲ့လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တဲ့သူ။ ကျော်ထက်... သူ ဒီအိမ်ကို ပြန်လာမယ့်ရက်ကို ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၂) — နွေးထွေးခဲ့သော အတိတ်
ကျွန်မတို့ ညားခါစက သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တာ။ ကျော်ထက်က ကျွန်မ ဗိုက်ကလေး စထွက်လာတော့ ဗိုက်ပေါ် နားကပ်ပြီး "အဖေ့သမီးလေးက ဘယ်တော့ ထွက်လာမှာလဲ" ဆိုပြီး ခဏခဏ မေးတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ဆံပင်တွေကို ဖွရင်း ရယ်နေမိတာပေါ့။ ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံ အများကြီးမရှိပေမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကတော့ အပြည့်အဝ ရှိခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း "ဖြူဖြူ" ကလည်း ကျွန်မတို့အိမ်ကို အမြဲလာတတ်တယ်။ သူက ကျွန်မထက် ပိုလှတယ်၊ ပိုပြီးလည်း သွက်လက်တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ကြီးလာတော့ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်တာမှန်သမျှ ဖြူဖြူက ကူညီပေးတယ်။ "နှင်းရယ်... နင်ကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ကျော်ထက်လို ယောင်္ကျားမျိုး ရထားတာ" လို့ သူက အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီစကားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ အဲဒီညမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန် ရှစ်လထဲ ရောက်နေပြီ။ ကျော်ထက် ဖုန်းတွေ မကိုင်တာ သုံးရက်ရှိပြီ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်သွားတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက အရမ်းလှုပ်ပြီး နေလို့မကောင်းတာနဲ့ ဖြူဖြူ့ဆီ အကူအညီတောင်းဖို့ သူ့အိမ်ကို သွားခဲ့မိတယ်။
ဖြူဖြူ့အိမ်ရှေ့မှာ ကျော်ထက်ရဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ မိုးရေထဲမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ အိမ်ထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်တော့... ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျော်ထက်နဲ့ ဖြူဖြူဟာ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ အကြည့်မျိုးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။
"နှင်းကို ဘယ်တော့ အပြတ်ပြောမှာလဲ ကျော်... ဒီမှာ ကြည့်ဦး၊ ရှင်ပေးတဲ့ လက်စွပ်က ကျွန်မ လက်မှာ အံကိုက်ပဲ"
ဖြူဖြူ့ရဲ့ အသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ ကျော်ထက်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်သွားတယ်။
"နှင်း... မင်း... မင်း ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"
ကျွန်မ စကားမပြောနိုင်ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း နာကျင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း "ဘာလို့လဲ... ကျော်... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ" လို့ပဲ မေးနိုင်ခဲ့တယ်။
ဖြူဖြူကတော့ ရှက်ရကောင်းမှန်းမသိဘဲ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ "နင် သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ နှင်းရယ်။ ကျော်က နင့်ကို သနားလို့ ပေါင်းနေတာ။ နင်က အိမ်တွင်းအောင်းပြီး ဗိုက်ကြီးတာကလွဲရင် ဘာမှမသိတဲ့ မိန်းမလေ"
ကျော်ထက်က ကျွန်မကို ချော့ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး "နှင်း... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ကလေးအတွက်တော့ ငါ လစဉ် ပိုက်ဆံပို့ပေးမယ်" တဲ့။
ပိုက်ဆံ...။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ကျွန်မရဲ့ မိသားစု။ ကျွန်မ ဒေါသတွေ ထွက်ပြီး ကျော်ထက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖြူဖြူက ကျွန်မကို ပြန်တွန်းလိုက်တာ... လှေကားရင်းကို ကျွန်မ လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ လှေကားပေါ်ကနေ လိမ့်ကျသွားချိန်မှာ သိလိုက်ရတဲ့ နောက်ဆုံးအသိကတော့ ဗိုက်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်မှုပါပဲ။
"ကျော်... ကယ်ပါဦး..."
ကျွန်မ လက်ကို ဆန့်တန်းထားပေမဲ့ ကျော်ထက်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဖြူဖြူ့ကိုပဲ ဖက်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ကြားကနေ သွေးတွေ အိုင်ထွန်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကလေး... ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး...။
သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ကြဘူး။ လူမိသွားမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်က သူတို့ရဲ့ လူသားဆန်မှုကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ သူတို့ ကျွန်မကို ကားပေါ်တင်ပြီး ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ လာပစ်ထားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်နေသေးချိန်မှာတောင် ကျော်ထက်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "နှင်း... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကလေး... ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ အေးစက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၆) — ပေါက်ကွဲမှု
အခုတော့... သူ ပြန်လာပြီ။ ဖြူဖြူနဲ့ သူနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကာမှ ကလေးရဖူးတာကြောင့် ဒီအိမ်ကို လာရောင်းဖို့ ပြန်လာတာ။
ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေတယ်။ ကျော်ထက်က အိမ်ထဲကို ဝင်လာရင်း သူ့ရဲ့ ဇနီးအသစ် ဖြူဖြူ့ကို ဖက်ထားတယ်။
"ဒီအိမ်က နိမိတ်မကောင်းဘူး ကျော်... မြန်မြန်ရောင်းပြီး သွားရအောင်" ဖြူဖြူက ပြောတယ်။
ကျွန်မ ရယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရယ်သံက အိမ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတယ်။ မီးလုံးတွေ တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်လာပြီး လေတွေ ဝေ့တက်လာတယ်။
"နှင်း... နှင်းလား..." ကျော်ထက် အသံတွေ တုန်နေပြီ။
ကျွန်မ သူတို့ရှေ့မှာ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ကြီးက ဖောင်းကားနေပြီး သွေးတွေက ထမီတစ်လျှောက် စီးကျနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက နာကျင်မှုနဲ့ နီရဲနေတယ်။
"ရှင်တို့ ပျော်နေကြတာလား... ကျွန်မ ကလေးလေးကတော့ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ"
ကျွန်မ သူတို့ဆီကို တရွေ့ရွေ့ တိုးသွားတယ်။ ဖြူဖြူက အော်ဟစ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ တံခါးတွေက ပွင့်မလာတော့ဘူး။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ ကျော်ထက်ရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ် နှင်းရယ်... ငါ မှားခဲ့ပါတယ်"
ကျွန်မ သူ့ကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သတ်လိုက်ရင် သူက ကျွန်မလိုပဲ သရဲဖြစ်ပြီး ကျွန်မနဲ့ ထပ်တွေ့နေဦးမှာ။ ကျွန်မ လိုချင်တာက သူ့ကို တစ်သက်လုံး နောင်တမီးနဲ့ လောင်မြိုက်စေချင်တာ။
"ကြည့်စမ်း... ကျော်"
ကျွန်မ ဗိုက်ထဲကနေ ကလေးလက်လေးတစ်ဖက် ထွက်လာသလိုမျိုး သူ မြင်အောင် ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီလက်လေးမှာ ကျော်ထက် ကျွန်မကို ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကြိုးလေး ပတ်ထားတယ်။
"ဒီကလေးက ရှင့်ကလေးပဲ... ရှင့်သွေးသားပဲ... ဒါကို ရှင်ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာ"
ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ အဲဒီညက ဖြူဖြူက ကျော်ထက်ကို လိမ်ခဲ့တာပါ။ "နှင်း ဗိုက်ထဲက ကလေးက တခြားလူနဲ့ ရတာ" လို့ ဖြူဖြူက အမြဲ သွေးထိုးခဲ့လို့ ကျော်ထက်က ကျွန်မကို ရက်စက်ခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မက ကလေးရဲ့ DNA ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းအဟောင်းလေးကို (ကျွန်မ သေခါနီးအထိ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ စက္ကူလေး) သူ့ခြေရင်းကို လွှင့်ပစ်ပေးလိုက်တယ်။
ကျော်ထက် အဲဒီစက္ကူကို ဖတ်ပြီး တွန့်လိမ်ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့တယ်။ သူ သိသွားပြီ။ သူ သတ်ခဲ့တာဟာ သူ့ကို အချစ်ဆုံး မိန်းမနဲ့ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားဆိုတာကို။
ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကတော့ အခုမှ ငြိမ်သက်သွားသလိုပဲ။ ကျော်ထက်ကတော့ အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ရူးသွပ်စွာနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့အတွက် အမှောင်ထုက နိဗ္ဗာန်ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူ့အတွက်တော့ အလင်းရောင်ရှိတဲ့ လောကကြီးက ငရဲဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ -
"သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ ဒဏ်ရာသည် သေဆုံးသွားသူထက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ လောင်မြိုက်စေတတ်သည်။"