အခန်း (၁) အမွေဆိုး
တခုလပ်ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်မနဖူးမှာ အသေရိုက်နှိပ်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုလိုပဲ။ ဘယ်သူနဲ့မှ မဆိုင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အရှုံးတစ်ခုကို ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိုင်းပြီး အရသာခံ ကဲ့ရဲ့ကြတာကို အသားကျနေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အသားကျတယ်ဆိုတာထက် ထုံကျင်သွားတာပါ။ အိမ်ထောင်ဦးစီး မရှိတဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခြင်းတွေကို ထမင်းလုပ်စားရင်း ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ ပထမအိမ်ထောင်က ရခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြားထဲမှာ "ကိုသန့်" ဆိုတဲ့ လူသားက ကျွန်မရဲ့ အမှောင်လောကထဲကို အလင်းရောင်တစ်ခုလို တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ဖေးမပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အလင်းရောင်ဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှောင်ထဲ ပို့ပစ်မယ့် မီးလျှံတစ်ခုမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) နွေးထွေးမှုနောက်က အရိပ်
ကိုသန့်နဲ့ ကျွန်မ တရားဝင် လက်မထပ်ဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ လူသိရှင်ကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထုတ်မပြရဲတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ငုံ့လျှိုးနေတဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ သူနဲ့ ကျွန်မ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပတ်သက်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်နည်းနည်းငယ်ပေမဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ လက္ခဏာရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရင်အိမ်ထောင်က စိတ်ပျက်စရာ ကိစ္စတွေကို သူ နားထောင်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ငိုတိုင်း သူက ချော့တယ်။ "နှင်း... ကိုယ်ရှိတယ်၊ နှင်းကို ဘယ်သူက ဘာပဲပြောပြော ကိုယ်ကတော့ နှင်းဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာ" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီစကားတွေကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲပေါ့။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ နက်ရှိုင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိတစ်ခု စတင် အမြစ်တွယ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) အပြောင်းအလဲ
ကျွန်မ ကိုယ့်ဗိုက်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ကြောက်စိတ်တွေ ဝင်လာတယ်။ တခုလပ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ တရားမဝင် ကိုယ်ဝန်တစ်ယောက်နဲ့... ဒီလူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ။ ကိုသန့်ကို ဒီသတင်း ပြောပြတဲ့နေ့က သူ့မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာရိပ် တစ်စွန်းတစ်စတောင် မရှိခဲ့ဘူး။ သူ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ဖုန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျွန်မကို ကျောခိုင်းထားခဲ့တယ်။ "အင်း... နှင်း အဆင်ပြေအောင် ကြည့်လုပ်မှာပေါ့" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အေးစက်သွားစေတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင် Seen ဖြစ်ပေမဲ့ စာမပြန်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသလို၊ သူ့ရဲ့ ပျောက်ကွယ်မှုကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုသိသာလာတယ်။
အခန်း (၄) အမှန်တရားရဲ့ မျက်နှာစာ
ကျွန်မရဲ့ ပထမအိမ်ထောင် ပြိုကွဲခဲ့တာဟာ အမည်မသိလူတစ်ယောက်က ပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံအတုတွေကြောင့်ပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ယောကျ်ားက ကျွန်မကို တခြားလူနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တာ။ အဲဒီ နာကျင်မှုကို ကိုသန့်ကပဲ ကုစားပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကိုသန့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ့ဆီက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လတ်တော့ပ်အဟောင်းလေးထဲက ဖိုင်တစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အရင်အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ အစီအစဉ်တွေ အားလုံး ရှိနေတယ်။ ကိုသန့်ဟာ ကျွန်မကို ရဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို တမင်တကာ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ သူက ကယ်တင်ရှင် မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဖျက်ဆီးသူပဲ။
အခန်း (၅) အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်
ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကန်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေကပဲ အဖော်ပြုနေတယ်။ ကိုသန့်ကို ရှာဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ သိလိုက်ရတာက ကိုသန့်ဟာ တခြား မြို့တစ်မြို့မှာ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီတဲ့။ ကျွန်မကို သူက အပျော်သဘောပဲ ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သိလို့၊ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိလို့ သူက ကစားသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်တယ်။ ရာပေါင်းများစွာသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူ တစ်ချက်မှ မကိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ကျွန်မနံပါတ်ကို Block သွားတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ကြီးသည်ဘဝနဲ့ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ငိုနေမိတယ်။ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးရမလဲ။ မိဘကလည်း စွန့်ပစ်ထားသူ၊ အရင်လင်ကလည်း အထင်လွဲ၊ အခု ချစ်သူကလည်း အသုံးချသွားသူ။
အခန်း (၆) ပြတ်တောက်သွားသော ကြိုး
တစ်ညမှာ ကျွန်မ ဗိုက်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာလာတယ်။ ဆေးရုံကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တက္ကစီငှားပြီး သွားခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ နာကျင်မှုနဲ့ လူးလိမ့်နေတုန်းမှာတောင် စိတ်ထဲကနေ ကိုသန့်ကို မျှော်နေမိသေးတယ်။ သူ လာမလား၊ သူ သိမလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာဘူး။ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေတာက သူနာပြုတွေရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ "ယောကျ်ား မပါဘူးလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ကလေးမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုသန့်နဲ့ အင်မတန် တူနေတာကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက မေတ္တာတွေဟာ အမုန်းအဖြစ်ကို လုံးဝ ကူးပြောင်းသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
အခုဆို ကျွန်မ ကလေးနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်းပါ။ ကိုသန့်ဆီကနေ နောက်ဆုံးစာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်နဲ့ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့ကို မရှာပါနဲ့တော့၊ ငါ့မိသားစုက ဒါကို သိလို့မဖြစ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စာသား။ ကျွန်မ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မဟာ တခုလပ်၊ ဗိုက်ကြီးသည်၊ အခုတော့ မိခင်တစ်ယောက်။ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတာက... ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အားနည်းနေတဲ့အချိန်မှာ ရှာဖွေရမယ့် အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်နိုင်သေးသရွေ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မရပ်နိုင်သေးသရွေ့ တခြားလူရဲ့ ကမ်းလက်ဟာ ကယ်တင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျော့ကွင်း ဖြစ်နေတတ်တယ်။
သင်ခန်းစာ - အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ ရောက်လာတဲ့ လက်တစ်စုံဟာ ကယ်တင်ရှင် မဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေးသမား ဖြစ်နေတတ်တာကို သတိပြုပါ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အတိတ်မှာ မရှိဘူး၊ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်စွမ်းမှာပဲ ရှိတယ်။