လင်ငယ်နေသောမိန်းမ

 လင်ငယ်နေသောမိန်းမ

အခန်း (၁) အခြေတည်ခြင်း

အိမ်ထဲမှာ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကိုတောင် ပြန်ကြားနေရလောက်အောင် ကျယ်လောင်လွန်းလှပါတယ်။ ဧည့်ခန်းက နာရီအိုကြီးရဲ့ စက္ကန့်တံသွားသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံနဲ့ အပြိုင် လှောင်ပြောင်နေသလိုပါပဲ။ ကိုမင်းဟန် ပြန်လာတော့မယ်။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တလှပ်လှပ် တုန်ခွာသွားမိတယ်။ အရင်လို ပြေးကြိုဖို့ ခြေလှမ်းတွေက မသွက်လက်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲမှာပဲ ပုန်းနေမိတယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရွံရှာမိတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို "လင်ငယ်နေတဲ့မိန်းမ" လို့ ကွယ်ရာမှာ ပြောနေကြပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ ကိုမင်းဟန်ကတော့ အခုထိ ကျွန်မကို ယုံကြည်နေတုန်း။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတာ။

အခန်း (၂) နွေးထွေးခဲ့သော အတိတ်

လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာပစ္စည်းဥစ္စာမှ မရှိခဲ့ပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုမင်းဟန်က သဘောကောင်းတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ ဖျားရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုတတ်တဲ့သူ။ "နှင်း ရယ်... မင်းသာ ငါ့ဘဝရဲ့ အားလုံးပဲ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ကလေးမရနိုင်ဘူးလို့ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က သူ ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး "ကလေးမရှိလည်း ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ပျော်အောင်နေမယ်" လို့ နှစ်သိမ့်ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို အခုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲပစ်နေပြီ။

အခန်း (၃) အလှည့်အပြောင်း

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်မ ခေါင်းတွေ ခဏခဏ ကိုက်လာတယ်။ ဆေးရုံသွားပြတော့ ရလဒ်က ကျွန်မ ကမ္ဘာကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ခွဲစိတ်ဖို့လည်း နောက်ကျသွားပြီတဲ့။ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ငိုခဲ့မိတယ်။ ကိုမင်းဟန်ကို ကျွန်မ ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်မ သေသွားရင် သူ ဘယ်လို ရှင်သန်မလဲ။ အဲဒီအတွေးက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို အရမ်းချစ်နေရင် ကျွန်မ မရှိတော့တဲ့အခါ သူ လိုက်သေမှာ ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ဒါကြောင့်... သူ ကျွန်မကို မုန်းသွားအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒီအတွေးကပဲ ကျွန်မကို အမှောင်ထဲ တွန်းပို့လိုက်တာပဲ။

အခန်း (၄) အနက်ရှိုင်းဆုံး ပဋိပက္ခ

သူရ ဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းပါ။ သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သလို ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ "ငါ့ကို လင်ငယ်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပေးပါ" လို့။ သူရက ပထမတော့ ငြင်းပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ငိုယိုတောင်းပန်မှုတွေကြောင့် သဘောတူခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မ ဖုန်းကို အမြဲ အသံပိတ်ထားတယ်။ ကိုမင်းဟန် ရှေ့မှာတင် ဖုန်းတွေ လာရင် အပြင်ထွက်ပြောတယ်။ သူရဆီက မက်ဆေ့ချ်တွေကို သူ မြင်အောင် ထားခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဟန် ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာ မပို့တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အမေးတွေကို အေးစက်စက် တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူ စိတ်ပျက်လာအောင်၊ သူ နာကျင်လာအောင် ကျွန်မ တမင် လုပ်ခဲ့တာ။

အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း

တစ်ညမှာတော့ ကိုမင်းဟန် ပေါက်ကွဲသွားတယ်။ သူရနဲ့ ကျွန်မ အပြင်မှာ တွေ့နေတဲ့ ဓာတ်ပုံကို တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပုံရတယ်။ "နှင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ငါ ဘာတွေ လိုအပ်လို့လဲ" လို့ သူ အော်ဟစ်မေးခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတာ ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ။ ကျွန်မ အခန်းထဲက အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ပိုးပြီး "ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ ပါးစပ်က ထွက်သွားပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ "ကို့ကို အရမ်းချစ်တယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တစာစာ အော်နေမိတာ။ သူ ကျွန်မ ပါးကို ရိုက်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အနာထက် ကျွန်မ ရင်ထဲက အနာက ပိုနက်တယ်။

အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု

ကျွန်မ အိမ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူရရဲ့ ဆေးခန်းမှာပဲ နေရင်း နောက်ဆုံးအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဟန်ဆီက ကွာရှင်းစာချုပ် ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို လမ်းမှာ တွေ့ရင် တံတွေးနဲ့ ထွေးကြတယ်။ "လင်ကောင်းကို ပစ်ပြီး လင်ငယ်နောက် လိုက်သွားတဲ့ မိန်းမ" တဲ့။ ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းသွားပြီဆိုတာ သေချာသွားလို့ပါ။ တစ်ညမှာတော့ ဝေဒနာက အသည်းအသန် တက်လာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး ကိုမင်းဟန်ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။ "ကို... ကျွန်မကို မုန်းလိုက်ပါတော့။ အဲဒီအမုန်းတွေနဲ့ပဲ ကို့ဘဝကို အသစ်ပြန်စပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ သေဆုံးပြီး သုံးရက်အကြာမှာ သူရက ကိုမင်းဟန်ဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ကျွန်မ ရေးခဲ့တဲ့ ဒိုင်ယာရီလေး ပါသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသုဘကို ကိုမင်းဟန် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဖက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးနေတာကို ကျွန်မ ဝိညာဉ်က မြင်နေရသလိုပဲ။ သူ ကျွန်မကို မုန်းသွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အမှန်တရားက သူ့ကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာက အမုန်းဟာ ကုစားမှုဖြစ်မယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ တစ်သက်လုံး ပျောက်ကင်းလို့မရတဲ့ အမာရွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အနစ်နာခံမှုနဲ့ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ တစ်ခါတလေမှာ အဲဒီအနစ်နာခံမှုကပဲ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို တစ်သက်စာ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ နာကျင်မှုတွေထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ခါးသီးပါစေ၊ အတူတူ ရင်ဆိုင်ရတာဟာ အထီးကျန်စွာ အဆုံးသတ်ရတာထက် ပိုပြီး မြင့်မြတ်ပါတယ်။