အခန်း (၁) — အိမ်ဂေဟာရဲ့ အရိပ်
ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ကျွန်မဘဝမှာ အားကိုးရဆုံးက ကျွန်မထက် ဆယ်နှစ်ကြီးတဲ့ မမရွှေပါ။ အဖေနဲ့အမေ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက မမရွှေက ကျွန်မကို သမီးတစ်ယောက်လို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ မမရွှေ အိမ်ထောင်ကျတော့လည်း ကျွန်မက သူတို့အိမ်မှာပဲ လိုက်နေခဲ့ရတယ်။ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုသူရက လူအေးတစ်ယောက်ပါ။ စကားနည်းတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်။ မမက ဈေးမှာ ဆိုင်ဖွင့်ထားတော့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုသူရပဲ အချိန်အတော်ကြာ တူတူရှိနေတတ်ကြတယ်။
အစကတော့ အားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထီးကျန်မှုဆိုတာက လူကို အဆိပ်သင့်စေတတ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုသူရက မမနဲ့ စကားများတဲ့ ရက်တွေဆို ကျွန်မဆီမှာ လာပြီး ရင်ဖွင့်တတ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း မမရဲ့ အလုပ်များလွန်းမှုကို ကြားကနေ ညှိပေးရင်းနဲ့ ကိုသူရအပေါ် သံယောဇဉ် အမှားတွေ စတင်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု အမှား
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ မမက နယ်ဘက်ကို ကုန်ပစ္စည်းသွားယူရင်း လမ်းမှာ ကားပျက်လို့ ညအိပ်ညနေ ပိတ်မိနေခဲ့တဲ့ည။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုသူရ နှစ်ယောက်တည်း။ မီးတွေကလည်း ပျက်နေတယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အရက်သောက်ရင်း စကားတွေ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
“မမရွှေက အလုပ်ကိုပဲ ချစ်တာ၊ ငါ့ကို မချစ်ပါဘူးနှင်းရယ်”
ကိုသူရရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ ဆုံမိသွားကြတယ်။ အရက်ရှိန်ကြောင့်လား၊ အထီးကျန်မှုကြောင့်လား ကျွန်မ မဝေခွဲနိုင်ခင်မှာပဲ အမှားတစ်ခုကို ကျွန်မတို့ ကျူးလွန်မိခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — မုန်တိုင်းစတင်ခြင်း
နှစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းလဲမှုတွေ စဖြစ်လာတယ်။ မနက်တိုင်း ပျို့အန်ချင်တာ၊ အစားအသောက် ပျက်တာ။ ကျွန်မ ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ ကိုယ်ဝန်စစ်တံလေးမှာ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း ထင်လာတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဒါ ကျွန်မရဲ့ ခဲအိုလေ။ ကျွန်မကို သမီးတစ်ယောက်လို ချစ်တဲ့ မမရွှေရဲ့ ယောင်္ကျားလေ။ ကျွန်မ ကိုသူရကို ဖုန်းဆက်တယ်။ သူက ‘Seen’ ပြပြီး ပြန်မဖြေဘူး။ အိမ်မှာတွေ့ရင်လည်း ကျွန်မကို မမြင်သလို နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးလောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုကို သူက လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ပဋိပက္ခ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ
မမရွှေက ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို ရိပ်မိလာတယ်။ “နှင်း... နင် နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး” လို့ မေးတိုင်း ကျွန်မ မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲခဲ့ဘူး။ ကိုသူရကတော့ အိမ်ကို ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာတတ်ပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို ရှောင်နေတယ်။
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုသူရကို နောက်ဖေးချောင်မှာ သွားမေးခဲ့တယ်။ “ကိုသူရ... ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ ရှင်နဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ” လို့ တိုးတိုးလေး ငိုပြီး မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မ လက်ကို ခါထုတ်ပြီး “ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့၊ နင်ကလည်း လိုလားလို့ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ” လို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပုန်းအိပ်နေခဲ့တယ်။ မမရွှေကို မြင်ရမှာ ကြောက်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရွံရှာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်မိတော့ မမဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်နေတယ်။ “နှင်း... ညကျရင် မမနဲ့ စကားပြောရအောင်” တဲ့။
ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ မမ သိသွားပြီလား။ ကျွန်မ ဘဝကို အဆုံးစီရင်ဖို့တောင် စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ထဲက အသက်လေးကို သနားမိပြန်တယ်။ ညကျတော့ မမက ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်မ ဝှက်ထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်စစ်တံလေး ပါလာတယ်။ ကျွန်မ မမရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး အော်ငိုမိတော့တာပါပဲ။ “မမ... ကျွန်မ မှားပါတယ်၊ ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါတော့”
အခန်း (၆) — အလှည့်အပြောင်း
မမရွှေက ကျွန်မကို မရိုက်ဘူး၊ မဆဲဘူး။ သူက ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ငိုနေတယ်။ ပြီးတော့ သူက စာအိတ်တစ်အိတ် ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတယ်။
“မမမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ ရှိနေတာ ခြောက်လရှိပြီ နှင်း။ မမ မကြာခင် သေရတော့မယ်။ မမ ကိုသူရကို ကလေးတစ်ယောက် ချန်ပေးခဲ့ချင်ပေမဲ့ မမမှာ မစွမ်းသာဘူး။ ကိုသူရကလည်း အဲဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အရက်တွေ သောက်နေတာ”
ကျွန်မ မှင်တက်သွားတယ်။ မမက ဆက်ပြောတယ်။ “မမ သိတယ်... ကိုသူရက နင့်ကို မချစ်ဘူးဆိုတာ။ သူက ငါ့ကို စိတ်နာအောင်၊ ငါ့ကို ဂရုစိုက်လာအောင် နင့်ကို အသုံးချလိုက်တာ။ သူက ငါ့ကို အစကတည်းက ပြောပြပြီးပြီ။ နင်ကတော့ ငါ့ညီမလေးမို့ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူး ထင်နေတာတဲ့”
ကိုသူရက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ မမကို ရန်တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ဓားစာခံ လုပ်ခဲ့တာတဲ့လား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိတော့ဘူး။ ကိုသူရက ဗီလိန်မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ သူကလည်း နာကျင်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူရွေးချယ်တဲ့ နည်းလမ်းက ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အခန်း (၇) — နောက်ကျမှ နားလည်ခြင်း
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကိုသူရ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်ကို သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ရှိတယ်။ “ငါ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိပြီ။ ငါ့ကို မရှာကြပါနဲ့” တဲ့။
မမရွှေကတော့ ကျွန်မကို ပြုစုပေးတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ မမရဲ့ ရောဂါက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး ကျွန်မ ကလေးမွေးခါနီးမှာပဲ မမ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုသူရနဲ့ ရခဲ့တဲ့ ကလေးလေးကို ပွေ့ချီရင်း မမရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီညကသာ ကျွန်မ စိတ်ကို ထိန်းခဲ့ရင်၊ မမရဲ့ ဝေဒနာကိုသာ ကျွန်မ စောစောစီးစီး သိခဲ့ရင်၊ ကိုသူရရဲ့ အထီးကျန်မှုကို အချစ်လို့ အထင်မမှားခဲ့ရင်...။
အခုတော့ အားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ။ ကိုသူရကို ကျွန်မ မုန်းချင်ပေမဲ့ မမ ချစ်ခဲ့တဲ့သူမို့ မမုန်းရက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ရက်စက်မှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မဘဝက အမှားတစ်ခုရဲ့ အကျိုးဆက်ကို တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရင်း ကုန်ဆုံးသွားရတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အချိန်က သင့်ဘက်မှာ အမြဲရှိမနေတတ်ဘူး။ သင်ချစ်ရတဲ့သူတွေကို မဆုံးရှုံးခင်မှာ သူတို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ငိုကြွေးသံတွေကို နားထောင်တတ်ပါစေ။