အခန်း (၁)
"ကိုယ့်ကို အချိန်လေးတစ်ခုတော့ ပေးပါ ဖြူ... ကိုယ် အားလုံးကို ရှင်းထုတ်ပြီးရင် ဖြူ့ကို လူတကာရှေ့မှာ လက်တွဲသွားမှာပါ" လို့ ကိုသက် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မက ဘုရားဟောကျမ်းစာလို ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက အလုပ်သင် ဝန်ထမ်းလေး၊ သူကတော့ ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ မန်နေဂျာပေါ့။ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှု၊ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ သံယောဇဉ်နွံထဲကို သက်ဆင်းခဲ့မိတယ်။ သူက သူ့ဇနီးနဲ့ အဆင်မပြေကြောင်း၊ အိမ်မှာဆိုရင် အခန်းခွဲအိပ်တာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ ကျွန်မက သူ့ကို သနားခဲ့မိတယ်။ "သနားရာကနေ အချစ်ဖြစ်တယ်" ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ပင်ကို ရေလောင်းမိတာပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ရုံးခန်းထဲက လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ "အမှောင်ထဲက ဇနီး" တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကိုသက်က ကျွန်မကို တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်း ငှားပေးတယ်။ အဲဒီအခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မတို့ဟာ လင်မယားတွေလို နေကြတယ်။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ထမင်းချက်တယ်၊ အဝတ်လျှော်ပေးတယ်။ သူကလည်း ကျွန်မကို အလိုလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ အတူတူသွားလေ့ရှိတဲ့ နေရာဆိုလို့ ဒီအခန်းလေးရယ်၊ ပြီးတော့ မြို့ပြင်က လူသူနည်းတဲ့ ပန်းခြံလေးရယ်ပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်မတို့ လမ်းလျှောက်နေတုန်း သူ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတော့ သူက ကျွန်မလက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်ပြီး "ဒါ... ကိုယ့်ရုံးက ဝန်ထမ်းလေးပါ" လို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ကျွန်မက သူ့အတွက် "ဝန်ထမ်းလေး" ထက် မပိုဘူးလား။ သူ့ရဲ့ အချစ်တွေက ဒီတိုက်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားတာလား။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝထဲမှာ အသိအမှတ်ပြုမခံရတဲ့၊ နာမည်မရှိတဲ့ အရိပ်တစ်ခုသက်သက်ပဲလားဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိပေမဲ့ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းနေခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၃)
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ညဘက်တွေပါပဲ။ ကိုသက်က ည ၉ နာရီကျော်တာနဲ့ သူ့အိမ်ကို ပြန်ရတယ်။ "ကလေးတွေက အဖေမရှိရင် မအိပ်တတ်လို့" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း အလဲထိုးခဲ့တယ်။ သူ ပြန်သွားပြီးတာနဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဟင်းအကျန်တွေကို စားရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို အဖော်ပြုရတယ်။ တစ်ခါတလေ ညသန်းခေါင်မှာ သူ့ကို သတိရလို့ ဖုန်းဆက်မိရင် သူက ဖုန်းကို စက်ပိတ်ထားတတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်နေ့ကျရင် "ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့လို့ ကိုယ်ပြောထားတယ်မလား၊ အိမ်ကလူ သိသွားရင် အကုန်ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်" လို့ ငေါက်တတ်သေးတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ချစ်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က သူ့အတွက်တော့ "ဒုက္ခ" တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့၊ သူကတော့ ကျွန်မကို သူ့ဘဝရဲ့ "အားလပ်ချိန်" တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာပါ။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း "ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ အချစ်သက်သေပဲ၊ သူ အခုတော့ အိမ်ကလူကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတော့မှာပါ" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုသက်ကို ပြောပြလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက ဝမ်းသာတာမျိုး မရှိဘဲ "ဖြူ... ကိုယ့်ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့၊ အခုမှ ကိုယ့်ရာထူးက တက်တော့မှာ၊ ဒါကြီးက အရှုပ်အထွေးဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်" တဲ့။ သူက ကျွန်မကို ဆေးခန်းတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပြီး အဲဒီကိုယ်ဝန်ကို ဖျက်ချဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ဆေးခန်းက ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးသားတစ်ခုတင် ဆုံးရှုံးသွားတာမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုသက်အပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေအားလုံးလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် "အပျော်တန်း" သက်သက်ပဲဆိုတာ အဲဒီသွေးစက်တွေက သက်သေပြလိုက်တာပဲ။
အခန်း (၅)
ကိုသက်က ကျွန်မကို ထားခဲ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်တာ ကျဲလာတယ်၊ လာတွေ့ရင်လည်း စကားသိပ်မပြောတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူက "ကိုယ် နယ်ကို ရာထူးတိုးနဲ့ ပြောင်းရတော့မယ်၊ ဖြူလည်း ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အသစ်ပြန်စပါတော့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူ ငှားပေးထားတဲ့ တိုက်ခန်းကနေ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်ခံရတဲ့နေ့က မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိ၊ အချစ်လည်း မရှိ၊ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာ သုံးပြီး၊ မလိုတော့တဲ့အခါ လမ်းဘေးကို ပစ်ချလိုက်တဲ့ "တစ်ခါသုံး ပစ္စည်း" တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။
၆။ နာကျင်မှုတွေကြားက နိုးထခြင်း
အခုတော့ ကျွန်မ အဝေးပြေးကားဝင်းတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ဘဝကို ရုန်းကန်နေရပါတယ်။ ကိုသက်ကို ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ အရမ်းနှမြောမိတယ်။ အချစ်စစ်ဆိုတာ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ခြေတော်တင်ခံခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မဟာ တကယ့်ကို လူမိုက်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ အပျော်တန်းမယားဆိုတာ... အပြောကတော့ လှပေမဲ့၊ တကယ်တော့ အသားကုန် အမြတ်ထုတ်ခံရပြီး အရှုံးနဲ့ အဆုံးသတ်ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါပဲ။ ဖြူစင်ဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမည်နာမကတော့ အခုချိန်မှာ အမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။ ဘယ်မိန်းကလေးမှ ကျွန်မလို "အချိန်လေးတစ်ခု ပေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ဘဝကို ပုံမအောမိပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းမိပါတော့တယ်။