အပိုင်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် မိုးအုံ့မှိုင်းလျက်ရှိသည်။ ကျွန်တော်
စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာသည်။ တစ်ဖက်မှ ပြောကြားလိုက်သော
သတင်းစကားကြောင့် ကိုင်ထားသော စာအုပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း
လျောကျသွားခဲ့သည်။
"ကိုနေမင်း ... ကိုမင်းမောင် ဆုံးပြီဗျ။ အခုပဲ ဆေးရုံက
သတင်းပို့လာတယ်"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကိုမင်းမောင် ... ကျွန်တော့်၏
ငယ်သူငယ်ချင်း၊ တစ်ချိန်က အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး။
သူ့ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော (၅) နှစ်ခန့်က တောင်ကြီးမြို့သို့ အတူတူ
ခရီးထွက်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ငွေကြေးဓန၏
တန်ခိုးအာဏာကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုတော့ ထိုခမ်းနားသော
အိမ်မက်များအားလုံးသည် သေခြင်းတရား၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရောင်မှိန်သွားခဲ့လေပြီ။
အပိုင်း (၂)
လွန်ခဲ့သော (၅) နှစ်ခန့်က ကျွန်တော်သည် တောင်ကြီးမြို့တွင် ကျင်းပမည့်
စာပေဟောပြောပွဲတစ်ခုသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ထိုအကြောင်းကို လူမှုကွန်ရက်တွင်
ရေးတင်လိုက်ရာ ကိုမင်းမောင်က ချက်ချင်းဖုန်းဆက်လာသည်။
"နေမင်း ... ငါလည်း တောင်ကြီးကို ကိစ္စရှိလို့ သွားမလို့ကွ။
ငါ့ကားနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း မောင်းရမှာ ပျင်းလို့ပါ"
ကိုမင်းမောင်သည် တောင်ကြီးဇာတိ ဖြစ်သော်လည်း ရန်ကုန်တွင် အိမ်ခြံမြေနှင့်
ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်ကြီးများဖြင့် အကြီးအကျယ် ချမ်းသာနေသူဖြစ်သည်။
သူ၏ ဇိမ်ခံကားလေးဖြင့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ရှမ်းရိုးမတောင်တန်းများဆီသို့
ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် စားသောက်စရိတ်နှင့် တည်းခိုစရိတ်အားလုံးကို
သူကပင် ရက်ရက်ရောရော တာဝန်ယူခဲ့သည်။ သူသည် လူမှုရေးတွင် လက်မနှေးသော်လည်း သူ၏
စိတ်အခံတွင် ငွေကြေးအပေါ်ထားရှိသော အယူအဆမှာမူ ကျွန်တော်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်
ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အပိုင်း (၃)
ကားလေးသည် ကလောမြို့အဝင် အကွေ့အကောက်များကြားတွင် တအိအိ တက်နေစဉ်
ကိုမင်းမောင်က စကားစလာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မာန်မာနတို့ ရောယှက်နေသည်။
"ဒီမှာ နေမင်း ... မင်းကတော့ စာပေသမားဆိုတော့ မေတ္တာတရားတွေ၊
စိတ်ဓာတ်တွေအကြောင်း ပြောမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘဝမှာတော့ 'ငွေ' ကိုပဲ ယုံတယ်ဗျ။
ငွေရှိရင် အားလုံးက ကိုယ့်ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ"
ကျွန်တော်က ပြုံးလျက် "ငွေက အရာရာကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျား
တကယ်ယုံတာလား ကိုမင်းမောင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ယုံတာမှ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ။ ငွေရှိရင် အလိုချင်ဆုံးအရာကို
ဝယ်လို့ရတယ်။ လေးစားမှုကို ဝယ်လို့ရတယ်။ လူတွေရဲ့ အစေအပါးခံမှုကို ဝယ်လို့ရတယ်။
ငွေမရှိရင်တော့ မင်းကို ဘယ်သူကမှ လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူ့စကားများသည် အေးစက်သော ဆောင်းလေနှင့်အတူ ကားထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ သူသည်
ငွေကို ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ကိုးကွယ်နေသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အပိုင်း (၄)
ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ အနာဟောင်းတစ်ခုကို တို့မိလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားနဲ့ မနွယ်နွယ်ထွန်းတို့ ဘာလို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာလဲ။
ခင်ဗျားမှာ ငွေတွေ အပုံအပင်ရှိတာပဲ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို
ပျော်ရွှင်အောင် မဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တာလဲ"
ကိုမင်းမောင်၏ မျက်နှာသည် ခဏမျှ တည်သွားသည်။ ကားစတီယာရင်ကို
တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သူက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါကတော့ ကံတရားပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ ငါမပူပါဘူး။ သူမရှိလည်း
ငါ့မှာ ငွေရှိတယ်။ အခုကြည့်စမ်း ... ငါ့ဘေးမှာ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ၊
ငါ့ကို ပြုစုချင်တဲ့သူတွေမှ အများကြီး။ သူတို့က ငါ့ကို မဟုတ်တောင် ငါ့ငွေကို
ကြည့်ပြီးတော့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို ဂရုစိုက်ကြမှာပဲ"
သူ၏ အသံတွင် အထီးကျန်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော မာန်မာနတို့ ပါဝင်နေသည်။ သူသည်
စစ်မှန်သော မေတ္တာထက် ငွေဖြင့်လဲလှယ်သော ဝန်ဆောင်မှုကို ပို၍ တန်ဖိုးထားနေခဲ့သည်။
အပိုင်း (၅)
"ခင်ဗျားမှာ သားနဲ့ သမီးရှိတာပဲ။ သူတို့ကရော အခု
ခင်ဗျားနားမှာ ရှိကြလား" ဟု ကျွန်တော်က ထပ်မေးမိသည်။
"သူတို့ကတော့ အင်္ဂလန်မှာပဲလေ။ သူတို့အတွက် လိုသမျှ ငွေကို
ငါပုံပေးထားတာပဲ။ သူတို့ ဘဝအတွက် ငါတာဝန်ကျေတယ်။ သူတို့ ငါ့ဆီ မလာနိုင်တာက သူတို့
အလုပ်ရှုပ်နေလို့နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါနေမကောင်းဖြစ်ရင်တော့ ငါ့မှာရှိတဲ့
ငွေတွေနဲ့ အကောင်းဆုံး ဆေးရုံ၊ အကောင်းဆုံး နာပြုတွေကို ငှားလို့ရတာပဲ"
ကိုမင်းမောင်သည် သူ၏ သားသမီးများထံမှ ရရှိရမည့် နွေးထွေးမှုကို ငွေကြေးဖြင့်
အစားထိုးနိုင်သည်ဟု တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်နေသည်။ သားသမီးများ၏ ဖခင်အပေါ် ထားရှိသော
စိမ်းကားမှုကို သူက "အလုပ်ရှုပ်ခြင်း" ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင်
ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။
အပိုင်း (၆)
ကျွန်တော်က စပ်စုရာကျမည် စိုးသော်လည်း မေးမိပြန်သည်။ "မနွယ်နွယ်ထွန်းနဲ့က
ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပြတ်သွားကြတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့က ငယ်ချစ်ဦးတွေ မဟုတ်လား"
ကိုမင်းမောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ "သူက ကိုယ်ပိုင်
ဖက်ရှင်ဆိုင်လေး တစ်ခု ဖွင့်ချင်တယ်တဲ့။ ငါက ငွေမထုတ်ပေးဘူး။
ငါ့လုပ်ငန်းတွေထဲမှာပဲ သူက ကူညီစေချင်တာ။ အဲဒါကို သူက မကျေနပ်ဘူး။ ငွေကြေးကိစ္စနဲ့
စကားများရင်းကနေ လမ်းခွဲလိုက်ကြတာပဲ။ အခုတော့ သူလည်း သူ့ဘာသာသူ
အောင်မြင်နေတာပဲလေ"
"ခင်ဗျားသာ လိုက်လျောခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ မိသားစုလေး
စုံစုံလင်လင် ရှိနေဦးမှာပေါ့ ကိုမင်းမောင်ရာ"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး နေမင်းရာ။ မိန်းမဆိုတာ အလိုလိုက်ရင်
ခေါင်းပေါ်တက်ချင်တာ။ ငွေကို ငါကပဲ ထိန်းချုပ်ထားရမယ်"
သူ၏ စကားထဲတွင် အနိုင်လိုချင်စိတ်နှင့် လောဘတို့က ရောယှက်နေသည်။ သူသည်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် အာဏာကို ပိုမိုမက်မောခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၇)
တောင်ကြီးသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့၏ အယူအဆများမှာ
ဆုံမှတ်မရှိခဲ့ပေ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံး ဟိုတယ်တွင် ထားပေးသည်။
အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်များတွင် ကျွေးမွေးသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်
စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်တော် မတွေ့ခဲ့ရပေ။
"မင်းမှတ်ထားပါ နေမင်း။ သေတဲ့အထိ ငါ့လက်ထဲမှာ ငွေရှိရင်
ငါ့ဘဝက အမြင့်ဆုံးမှာပဲ"
ထိုစကားသည် သူနှင့် ကျွန်တော် နောက်ဆုံးပြောဖြစ်ခဲ့သော စကားများထဲမှ
တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့နောက် (၅) နှစ်အကြာတွင် ယခုကဲ့သို့ သေဆုံးခြင်းသတင်းကို
ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၈)
ကိုမင်းမောင် ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ သူယုံကြည်ခဲ့သော ငွေကြေးများက သူ့ကို
မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါ။ အင်္ဂလန်တွင် ရှိသော သူ၏ သားနှင့် သမီးသည် ဖခင်၏ အသုဘသို့
ပြန်မလာခဲ့ကြပါ။ "အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ပါ" ဟူသော
အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဝမ်းနည်းကြောင်း သဝဏ်လွှာသာ ပို့ခဲ့ကြသည်။
သူ၏ ဇနီးဟောင်း မနွယ်နွယ်ထွန်းကလည်း အသုဘသို့ ခြေဦးမလှည့်ခဲ့ပေ။ သူမအတွက်
ကိုမင်းမောင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သူ
တစ်ဦးဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကိုမင်းမောင် ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ သူ၏ ချမ်းသာမှုကို
အမြတ်ထုတ်နေသော မယားငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၉)
ကိုမင်းမောင် မသေဆုံးမီကတည်းက ထိုမယားငယ်သည် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို
နည်းမျိုးစုံဖြင့် လွှဲပြောင်းရယူထားခဲ့သည်ဟု ကြားရသည်။ ကိုမင်းမောင်
သတိမေ့မြောနေစဉ်မှာပင် ရှေ့နေများနှင့် တိတ်တဆိတ် စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။
သူ၏ သားသမီးများနှင့် ဇနီးသည်က ထိုအကြောင်းကို သိရှိသဖြင့် ကိုမင်းမောင်အပေါ်
ပို၍ပင် စိတ်နာသွားကြကာ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုမင်းမောင်သည်
သူရှာခဲ့သမျှ စည်းစိမ်များကို သူချစ်မြတ်နိုးသူများအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကို
လှည့်ဖြားနေသူများ၏ လက်ထဲသို့ အကုန်ပုံအပ်ခဲ့ရသည်။
အပိုင်း (၁၀)
ကျွန်တော် ကိုမင်းမောင်၏ ဈာပနသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ခမ်းနားသော
နိဗ္ဗာန်လားယာဉ်ပေါ်တွင် ကိုမင်းမောင်သည် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ
ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာပင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်
ကူးတို့ခ အကြွေစေ့လေး တစ်စေ့ပင် ထည့်မပေးကြသော ယခုခေတ်တွင် သူ ဘာကိုမှ
ယူဆောင်မသွားနိုင်ခဲ့ပါ။
သူသည် တစ်သက်လုံး လောဘကြီးစွာ ရှာဖွေခဲ့သမျှ၊ သူ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့သမျှ
ငွေကြေးအားလုံးကို နောက်ကွယ်တွင် ထားရစ်ခဲ့ရသည်။ သူသွားရမည့် ခရီးတွင်
ဖော်မွန်ကောင်းမည့် မေတ္တာတရားလည်း မရှိ၊ စောင့်ရှောက်မည့် သားသမီးလည်း မရှိ။
ကိုမင်းမောင်၏ ဘဝနိဂုံးသည် ငွေသားတို့ဖြင့် ထုဆစ်ထားသော်လည်း အလွန်အမင်း
အေးစက်ပြီး အထီးကျန်လှပေသည်။ ကျွန်တော်သည် သူ၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် ရပ်ရင်း
"ငွေသည် အရာရာ မဟုတ်ပါလား သူငယ်ချင်းရယ်" ဟု တိုးတိုးလေး
ရေရွတ်မိတော့သည်။