လင်မရှိ ကိုယ်ဝန်သည်

 လင်မရှိ ကိုယ်ဝန်သည်

အခန်း (၁) အစပြုခြင်း

မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဖောင်းကားလာတဲ့ ဗိုက်ကလေးကို အင်္ကျီပွပွတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားရတာ လပေါင်းမနည်းတော့ဘူး။ မနက်ခင်းတိုင်း ခံစားရတဲ့ ပျို့အန်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေပေမဲ့ အဲဒီဝေဒနာထက် ပိုဆိုးတာက ရင်ထဲက အထီးကျန်မှုပါ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ စပ်စုတဲ့အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတဲ့ လေသံတွေကို ကျွန်မ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်မမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပေမဲ့ အဲဒီအပြစ်ကို ဘယ်သူနဲ့ အတူမျှဝေရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကိုသူရ ထွက်သွားတာ ခြောက်လရှိပြီ။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သူသိတဲ့နေ့ကစပြီး သူဟာ လေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး ကျွန်မဘဝထဲက ထွက်သွားခဲ့တာ။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မအားဘူးဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားရတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း စာကိုဖတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ မလာဘူး။ ကျွန်မ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ ကိုရယ်။

အခန်း (၂) နီးစပ်မှု

ကျွန်မတို့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့နေ့က မိုးတွေအရမ်းရွာနေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို ထီးငှားပေးခဲ့တဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ အလွယ်တကူပဲ ကျရှုံးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘဝမှာ နွေးထွေးမှုကို အရမ်းဆာလောင်ခဲ့သူပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို လင်းထိန်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်မှာ သူဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုလုံးကိုပါ သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတာ။ သူဟာ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးလို့ ကတိတွေ အထပ်ထပ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီကတိတွေက အခုတော့ ကျွန်မရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်နေတဲ့ ဓားတွေ ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) အလှည့်အပြောင်း

အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ ဖြစ်သင့်တာ။ ဆီးစစ်တံလေးပေါ်က အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ဝမ်းသာလုံးဆို့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်သက်သေလေး ရောက်လာပြီပေါ့။ ညနေ သူအိမ်ကို လာတော့ ကျွန်မ အဲဒီသတင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြုံးမျိုး မတွေ့ရဘူး။ သူ့မျက်နှာက ဖြူလျော်သွားပြီး ခြေလက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ တာဝန်ယူဖို့ အဆင်မပြေသေးဘူး နှင်း လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညက သူ အိမ်ကနေ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့တာ နောက်ဆုံးပါပဲ။ နောက်ရက်တွေမှာ သူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး။ သူ့အလုပ်ကို သွားမေးတော့လည်း သူ အလုပ်ထွက်သွားပြီတဲ့။ သူ နေတဲ့ အိမ်ကို သွားကြည့်တော့လည်း သူ ပြောင်းသွားပြီတဲ့။ တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသလိုပဲ။

အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကိုယ်ဝန်က ရင့်လာပြီ။ ဗိုက်က သိသိသာသာ ထွက်လာတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ရတယ်။ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကို မခံနိုင်တော့လို့ပါ။ လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ပဲ အတတ်နိုင်ဆုံး ချွေတာပြီး နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။ ညဘက်တွေဆိုရင် ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး လှုပ်တာကို ခံစားရင်း ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ငိုခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။ ကိုရယ်... ကိုယ့်ကလေးလေး လှုပ်နေပြီ သိလား လို့ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့မိပေမဲ့ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေးကလွဲလို့ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ကိုသူရကို ကျွန်မ အရမ်းမုန်းချင်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ ပြန်လာမှာပါဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်အမှားတွေနဲ့ ရှင်သန်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အစွန်းရောက်အောင် ချစ်မိခဲ့တာပဲ။

အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ဆေးရုံကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်စစ်ဆေးဖို့ သွားတိုင်း တခြားမိန်းကလေးတွေက သူတို့ ခင်ပွန်းတွေနဲ့ လက်ချင်းတွဲပြီး ပျော်နေကြတာ မြင်ရင် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရတယ်။ ဆရာဝန်က ခင်ပွန်း ဘယ်မှာလဲ လို့ မေးတိုင်း ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ပြီး နယ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားနေပါတယ် လို့ လိမ်ပြောခဲ့ရတာ အခါခါ။ အဲဒီ အလိမ်အညာတွေက ကျွန်မကို ကျွန်မ ပြန်သတ်နေသလိုပဲ။ တစ်ညမှာတော့ ဗိုက်က အရမ်းနာလာပြီး ကျွန်မ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာလည်း ကျွန်မ ပါးစပ်က တမ်းတမိတာ သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အိမ်နီးနားချင်းက ကူညီလို့ ဆေးရုံ ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ သေမတတ် ခံစားနေရချိန်မှာ သူ ဘယ်မိန်းကလေးနဲ့ ပျော်နေမလဲလို့ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၆) အမှန်တရား၏ ရိုက်ချက်

ဆေးရုံမှာ ဆေးကုသမှု ခံယူနေတုန်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူမက ကိုသူရရဲ့ အစ်မပါတဲ့။ သူမ လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ ငွေသားအချို့ ပါလာတယ်။ ကျွန်မက ကိုသူရကို မုန်းတီးစိတ်နဲ့ အပြစ်တင်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ သူရ ဆုံးပြီ နှင်း။ မင်းကို သူထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို ကာကွယ်ခဲ့တာ လို့ သူမက ငိုရင်း ပြောပြတယ်။ ကိုသူရမှာ ကုလို့မရတဲ့ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ ရှိနေတာ ကြာပြီတဲ့။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိတဲ့နေ့က သူဟာ သေမိန့်ကျပြီးသား လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူ သေသွားရင် ကျွန်မ ရင်ကွဲရမှာကို သူ မလိုလားဘူး။ ဒါကြောင့် သူဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်မဘဝထဲက ထွက်သွားခဲ့တာ။ သူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်မနဲ့ ကလေးအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ရှာပေးခဲ့ပြီး သူ့အစ်မကို မှာခဲ့တာက ကျွန်မကို သူရုန်းကန်နိုင်တဲ့အထိ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားပေးဖို့ပဲ။ အခု သူ ဆုံးတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။

အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလေးတစ်စောင် တွေ့ရတယ်။ "နှင်း... ကိုယ့်ကို မုန်းလိုက်ပါ။ မုန်းမှ နှင်း ရှေ့ဆက်နိုင်မှာမို့လို့ ကိုယ် ဒီလို လုပ်ခဲ့ရတာ။ ကိုယ်မရှိတဲ့နောက်မှာ ကလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ ကိုယ် နှင်းတို့နားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် အော်ငိုမိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လူယုတ်မာလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုသွားတော့မလိုပဲ။ အမှန်တရားက ကျွန်မကို လွတ်မြောက်စေခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ လင်မရှိတဲ့ ကိုယ်ဝန်သည်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့အတူ သူ့ရဲ့ အချစ်တွေ၊ နောင်တတွေနဲ့ ကလေးလေးကို စောင့်မျှော်နေရတယ်။

ဘဝမှာ ကျွန်မတို့ မြင်ရသမျှ အမှန်တရားတွေက တစ်ခါတလေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မေတ္တာတရားတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမေတ္တာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားတတ်တာဟာ လောကရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုပါပဲ။

သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အနစ်နာခံခြင်းဟု ဆိုသော်လည်း၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုမရှိသော အနစ်နာခံခြင်းသည် ကျန်ရစ်သူအတွက် တစ်သက်စာ နောင်တနှင့် ဝေဒနာကိုသာ လက်ဆောင်ပေးတတ်သည်။