လင်ရှိ မုဆိုးမ
အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း
အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ဖုန်မှုန့်တွေလို အလွှာလိုက် ကျနေတယ်။ ကျွန်မ ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲက အငွေ့တွေ မထွက်တော့တာ ကြာပြီ။ နံရံက နာရီသံက တချက်တချက်နဲ့ နှလုံးခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေသလိုပဲ။ မင်းသူ အိမ်ပြန်မလာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင်လည်း ပို့သမျှစာတွေက တစ်ဖက်ကို မရောက်ဘူး။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်အတွင်းမှာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ မင်းသူက လူအေး။ စကားနည်းတယ်။ အလုပ်ကိုပဲ ဖိလုပ်တတ်တဲ့သူ။ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုတွေကို မုန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ "အင်း" "ဟယ်" ဆိုတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတိုတိုလေးတွေကို ငြီးငွေ့လာခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်မ လိုချင်တာက စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ အသက်ဝင်တဲ့ အချစ်တစ်ခု။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ အမှားတစ်ခုကို စတင်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂) — ပတ်သက်မှု
ကောင်းထက်နဲ့ ဆုံဖြစ်တာက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ။ သူက မင်းသူနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ စကားပြောကောင်းတယ်၊ ရယ်မောတတ်တယ်၊ ကျွန်မ ဘာဝတ်ထားလဲဆိုတာကို သတိထားမိတဲ့သူ။
"နှင်းက ဒီနေ့ အရမ်းလှနေတယ်"
အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို ရေလောင်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ စာတွေ ပိုပို့ဖြစ်ကြတယ်။ ညဘက် မင်းသူ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ ကျွန်မ ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိတယ်။ မင်းသူကတော့ ဘေးနားမှာ ဟောက်သံတိုးတိုးနဲ့ အိပ်မောကျလို့။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "သူကမှ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်တာ၊ ငါလည်း ငါ့ပျော်ရွှင်မှု ငါရှာမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ အတ္တနဲ့ ဆင်ခြေပေးခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့
တစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက ထိန်းမရတော့ဘူး။ ကောင်းထက်နဲ့ ကျွန်မ အပြင်မှာ ဆုံဖြစ်ကြတယ်။ အချိန်တွေ အကြာကြီးအထိ ကျွန်မ အိမ်ပြန်မလာဖြစ်ဘူး။ မင်းသူ့ဆီက ဖုန်းတွေ အခါ ၂၀ မက ဝင်နေပေမယ့် ကျွန်မ ဖုန်းကို အသံပိတ်ထားလိုက်တယ်။
ညသန်းခေါင်ကျော်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မင်းသူက ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး လူက တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပုံပဲ။
"ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ နှင်း"
"သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင်က အမြဲ အလုပ်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေပြီး အခုမှ ဘာလာစစ်ဆေးနေတာလဲ"
ကျွန်မကပဲ အပြစ်ရှိလျက်နဲ့ အသံကျယ်လိုက်တယ်။ မင်းသူ ဘာမှမပြောဘူး။ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညက သူ ကျွန်မကို တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားသံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကောင်းထက်နဲ့ ပိုနီးစပ်လာတယ်။ မင်းသူ့ကို မြင်ရင် စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အလုပ်သွား၊ အလုပ်ပြန်၊ ထမင်းစားတဲ့ ပုံစံခွက်ထဲက ဘဝကို ရွံရှာမိလာတယ်။
"ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင် မင်းသူ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်တော့ဘူး။ ဒီလို အသက်မပါတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကျွန်မ မနေချင်တော့ဘူး"
ကျွန်မ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် မင်းသူ ကိုင်ထားတဲ့ ရေခွက် လက်ထဲက လွတ်ကျသွားတယ်။ ဖန်ကွဲစတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပျံ့ကြဲသွားသလိုပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ၅ နှစ်တာကလည်း ကြေမွသွားပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖန်ကွဲစတွေကို တစ်ခုချင်း လိုက်ကောက်နေတယ်။ သူ့လက်မှာ သွေးတွေ ထွက်နေတာတောင် သူ မသိသလိုပဲ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
နောက်ရက်မှာ မင်းသူ အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားတယ်။ သူ ဘာမှမယူသွားဘူး။ အဝတ်အစား တစ်ချို့နဲ့ သူ့ရဲ့ အလုပ်မှတ်တမ်းစာအုပ်လေးပဲ ယူသွားတယ်။ ကျွန်မ လွတ်လပ်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကောင်းထက်ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့ ကောင်းထက်က ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ နောက်မှ သိရတာက ကောင်းထက်မှာလည်း တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ခဏတာ ကစားစရာပဲ။
ကျွန်မ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရသာကို စတင်ခံစားရပြီ။ အိမ်ထဲမှာ မင်းသူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက နေရာအနှံ့။ သူ အမြဲတမ်း သောက်တတ်တဲ့ ကော်ဖီနံ့၊ သူ ဖတ်တတ်တဲ့ သတင်းစာ၊ သူ အမြဲ ပြင်ပေးထားတတ်တဲ့ မီးသီးလေးတွေ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မင်းသူ့ရဲ့ အခန်းထဲက စားပွဲတင်အံဆွဲထဲမှာ စာအိတ်အညိုလေး တစ်အိတ်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
စာအိတ်ထဲမှာ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေ။ ပြီးတော့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်။
မင်းသူမှာ ဦးနှောက်အာရုံကြော ရောဂါတစ်ခု ရှိနေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ သူ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်နေတာက သူ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်မ ဘဝအတွက် အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ငွေကြေးအလုံအလောက် ထားခဲ့ချင်လို့။ သူ စကားနည်းသွားတာက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာလို့ ကျွန်မကို မရိပ်မိစေချင်တာကြောင့်။
စာအိတ်ထဲမှာ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါတယ် - "နှင်း... ကိုယ် မင်းကို စိတ်မချဘူး။ ကိုယ် လူတွေအများကြီးကို မမှတ်မိတော့ရင်တောင် မင်းကိုတော့ နောက်ဆုံးအထိ မှတ်မိနေချင်တယ်။ မင်း ပျော်ရွှင်မယ်ဆိုရင် ကိုယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ခံပေးနိုင်ပါတယ်"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စေခဲ့မလဲ။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာတယ်။ သူ့အလုပ်ကလူတွေကို မေးတယ်၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို မေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူရှိတဲ့နေရာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၇) — အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ အထူးဂရုစိုက်ဆောင်ထဲမှာ မင်းသူ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပိတ်ထားပြီ။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ပေမယ့် သူ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။
ဘေးနားက သူနာပြုမလေးက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သနားစဖွယ် ပြောတယ် - "သူ မဆုံးခင်အထိ 'နှင်း' ဆိုတဲ့ နာမည်လေးကိုပဲ တတွတ်တွတ် ခေါ်နေတာဗျ"
ကျွန်မ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ လင်ယောက်ျား ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို သတ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ အခုတော့ အမည်ခံ လင်ရှိ မုဆိုးမ ဖြစ်နေပြီ။ နောင်တဆိုတာ ရှေ့က သွားလေ့မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နာနာကျင်ကျင် သိလိုက်ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - "ဘေးနားမှာရှိနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ မေတ္တာကို တန်ဖိုးမထားတတ်ရင်၊ ဆူညံတဲ့ နောင်တတွေနဲ့ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်သွားရလိမ့်မယ်။"