အိမ်ထောင်

 **အိမ်ထောင်**

အခန်း (၁)

မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှန်ကနေတစ်ဆင့် အခန်းထဲကို ဖြာကျနေတယ်။ ကျွန်မ ကျင့်သားရနေတဲ့ အတိုင်း မနက် ၅ နာရီခွဲကတည်းက နိုးနေခဲ့တာပါ။ ကိုသီဟအတွက် မနက်စာပြင်ဆင်ဖို့၊ သူအကြိုက်ဆုံး ကော်ဖီလေးဖျော်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲကို ဝင်ခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကစလို့ ကျွန်မရဲ့ကမ္ဘာလေးဟာ ဒီမီးဖိုချောင်၊ ဒီဧည့်ခန်းနဲ့ ကိုသီဟဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အပေါ်မှာပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာပါ။

အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်ဆိုတာ မတိုလွန်းသလို မရှည်လွန်းတဲ့ အချိန်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ အလုပ်အကိုင် အိပ်မက်တွေအကုန်လုံးကို ဒီအိမ်ထောင်ရေးဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ အပြုံးမပျက် စတေးခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေဖြစ်တယ်။ "မိန်းမက အိမ်မှာပဲနေ၊ ကိုယ် ရှာကျွေးမယ်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့စကားတစ်ခွန်းကို ယုံကြည်ပြီး ကုမ္ပဏီကရာထူးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့၊ သူ့အတွက် အေးချမ်းတဲ့ အိမ်ဂေဟာလေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ သူ အိပ်ရာကနိုးလာတော့ ကျွန်မဖျော်ထားတဲ့ ကော်ဖီခွက်လေးကို ယူရင်း ပြုံးပြတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးလေးကပဲ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

အခန်း (၂)

ကျွန်မတို့ ချစ်သူဘဝတုန်းက အမှတ်တရတွေဟာ အခုထိ မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်နေဆဲပါ။ ကိုသီဟက အရမ်းကြင်နာတတ်တဲ့သူ၊ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ မိုးရွာရင် ထီးမပါတဲ့ ကျွန်မကို သူ့အင်္ကျီလေးချွတ်ပြီး မိုးကာပေးတတ်တဲ့သူ။ နေမကောင်းဖြစ်ရင် အလုပ်ကနေ ခွင့်ယူပြီး ကျွန်မဘေးမှာ တစ်နေကုန် ထိုင်စောင့်ပေးတတ်တဲ့သူ။

"ခင်... ကိုယ့်ဘဝမှာ ခင်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အလှပဆုံး အိမ်ဂေဟာလေးတစ်ခု တည်ဆောက်ကြမယ်နော်" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ အဲ့ဒီကတိစကားတွေကို ဘုရားစကားလို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူနဲ့အတူရှိနေရင် လောကကြီးက ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးစ ပထမနှစ်တွေမှာ ကျွန်မတို့ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတယ်။ ပိတ်ရက်တွေဆို အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်၊ ညနေဘက်ဆို ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ရင်း ရယ်မောခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အချိုမြိန်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွေပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေက သူ့အပေါ်မှာ အမြစ်တွယ်လွန်းလို့ ဘယ်တော့မှ ယိမ်းယိုင်သွားမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။

အခန်း (၃)

ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ အရာရာဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားမှန်း ကျွန်မ သေချာမသိလိုက်ဘူး။ ကိုသီဟ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ "အလုပ်တွေများလို့"၊ "Boss နဲ့ အပြင်မှာ ညစာစားရလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ညစာစားပွဲလေးတွေကို အထီးကျန်စေခဲ့တယ်။

အရင်က ကျွန်မဖုန်းကို ယူသုံးတတ်တဲ့၊ သူ့ဖုန်းကိုလည်း ကျွန်မစိတ်ကြိုက် ပစ်ထားတတ်တဲ့သူက အခုတော့ ဖုန်းကို လက်ကမချတော့ဘူး။ ရေချိုးခန်းဝင်ရင်တောင် ဖုန်းကို ယူသွားတတ်လာတယ်။ စားပွဲပေါ်တင်ထားရင်တောင် ဖုန်းကို မှောက်ပြီး တင်ထားတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ညသန်းခေါင် အချိန်မတော် ဖုန်းဝင်လာရင် အလန့်တကြား ထကိုင်ပြီး လသာဆောင်ဘက် ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေးရင်တော့ "အလုပ်က ကိစ္စပါကွာ၊ ခင်ကလည်း သံသယများလိုက်တာ" လို့ ဒေါသသံနဲ့ တုံ့ပြန်တတ်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားပေမဲ့၊ "သူ တကယ်ပဲ အလုပ်ပင်ပန်းနေလို့ နေမှာပါ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စား နှစ်သိမ့်ခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၄)

အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ရက်... ကိုသီဟ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားချိန် သူ့ဖုန်းလေး ကုတင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖုန်း screen လင်းလာပြီး message တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ သာမန်အချိန်ဆို ကျွန်မ ကြည့်မှာမဟုတ်ပေမဲ့၊ အဲ့ဒီနေ့က ဘာစိတ်ကူးပေါက်သွားလဲ မသိဘူး... ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်မိတယ်။

Message screen မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာတန်းလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပါပဲ။

"ကို... မနက်ဖြန်ကျရင် အစောကြီးလာခဲ့နော်။ လွမ်းနေပြီ။ ဟိုမိန်းမကြီးကို ကွာရှင်းဖို့ရော ဘယ်တော့ပြောမှာလဲ?"

ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ လေတွေ ဆို့တက်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် ပူနွေးစွာ ကျဆင်းလာတယ်။ သူ... ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာ ကြာပြီပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ၊ ကျွန်မစတေးခဲ့တဲ့ ဘဝကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ ရက်ရက်စက်စက် နင်းခြေပစ်ခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုက ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသလို သွေးထွက်သံယို မရှိပေမဲ့ အသက်ထွက်မတတ် နာကျင်လွန်းလှပါတယ်။

အခန်း (၅)

ကိုသီဟ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဒါ... ဒါဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ကိုသီဟ?"

သူ ခဏတာ ဆွံ့အသွားပေမဲ့၊ ချက်ချင်းပဲ အေးစက်စက် မျက်နှာပေးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

"မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ ကိုယ်တို့ကြားမှာ အချစ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး ခင်။ မင်းက အိမ်မှာပဲနေတဲ့ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး ကိုယ်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်း စကားပြောဖို့တောင် အဆင်မပြေတော့ဘူး။ သူက ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးနိုင်တယ်။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်" တဲ့။

သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ဒုတိယအကြိမ် သတ်လိုက်တာပါပဲ။ သူ့အတွက် ကျွန်မ ဘဝကိုစွန့်လွှတ်ခဲ့တာ၊ သူ့အမေ နေမကောင်းတုန်းက ညအိပ်မပျက် ပြုစုခဲ့တာ၊ သူ့အလုပ်တွေ အဆင်မပြေချိန် ဘေးကနေ ဖေးမခဲ့တာ... ဒါတွေအားလုံးက သူ့အတွက်တော့ "အိမ်မှာပဲနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ထပ်ပြီး မငိုတော့ပါဘူး။ ငိုစရာ မျက်ရည်လည်း မရှိတော့သလို၊ ဒီယောက်ျားအတွက် ငိုရတာ တန်မှမတန်တော့တာ။ အဲ့ဒီညကပဲ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတချို့ကို သိမ်းပြီး ဒီအိမ်ကနေ အပြီးတိုင် ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။

အခန်း (၆)

ကွာရှင်းစာချုပ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နေ့က ကောင်းကင်ကြီးက မှိုင်းညို့နေခဲ့တယ်။ ၅ နှစ်စာ အမှတ်တရတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို စာရွက်တစ်ရွက်၊ မှင်တစ်စက်နဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်ရတယ်။ သူကတော့ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ကျွန်မဘဝကို သုညကနေ ပြန်စရတယ်။ အသက် ၃၀ ကျော်မှ အလုပ်ပြန်ရှာရတာ မလွယ်ကူပေမဲ့၊ ကျွန်မ မလျှော့ချင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ၃ နှစ်လောက် အကြာမှာတော့ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

တစ်နေ့တော့ ကိုသီဟ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ အရမ်းကို ရုပ်ကျပြီး အိုစာသွားတယ်။ ဟိုမိန်းကလေးက သူ့ပိုက်ဆံတွေယူပြီး တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားပြီတဲ့။ သူ ကျွန်မကို ခြေသလုံးဖက်ပြီး ပြန်တောင်းပန်တယ်။ "ကိုယ် မှားသွားပါတယ် ခင်ရယ်... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" လို့ ငိုယိုပြီး ပြောတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ကျကွဲသွားတဲ့ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဆက်လို့ရပေမဲ့၊ အက်ကြောင်းတွေကတော့ အမြဲတမ်း ကျန်နေမှာပဲလေ။ ကျွန်မ သူ့ကို ငြင်ငြင်သာသာပဲ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၇)

အိမ်ထောင်ဆိုတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဘဝရဲ့ ခိုနားရာတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး ပုံအပ်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပြီး ကြိုးစကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ကျွန်မ နာကျင်စွာနဲ့ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လောကမှာ ဘယ်သူ့ကိုချစ်ချစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးတွေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ရပ်တည်နိုင်စွမ်းတွေကို ဘယ်တော့မှ စတေးမပစ်လိုက်ပါနဲ့။ အချစ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်အတူ လက်တွဲပြီး လျှောက်လှမ်းရတဲ့ အရာဖြစ်ပေမဲ့၊ လဲကျသွားတဲ့တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ပြန်ထနိုင်တဲ့ ခွန်အားတော့ ကိုယ့်ဆီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေရပါမယ်။ ယခုတော့ ကျွန်မဟာ အချစ်ကို မယုံကြည်တော့ပေမဲ့၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မတော့ အပြည့်အဝ ယုံကြည် တန်ဖိုးထားတတ်နေပါပြီ။