အခန်း (၁)
"ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံတရားပါပဲ" လို့ လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ခဏခဏ ကြားဖူးခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ဒီစကားရဲ့ နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ သေသေချာချာ နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။
ကိုသူရက လူတိုင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ "ယောကျာ်းကောင်း" တစ်ယောက်ပါ။ အရက်မသောက်၊ ဆေးလိပ်မသောက်၊ အလုပ်နဲ့ အိမ်ကိုသာ သိတတ်တဲ့သူ၊ ဇနီးသည်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအပေါ်မှာ လိုလေသေးမရှိ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူပေါ့။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အေးချမ်းလွန်းပါတယ်။ မနက်လင်းရင် အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပေးတယ်၊ ညနေပြန်လာရင် အတူတူ ညစာစားကြတယ်။ ပိတ်ရက်တွေဆို ဘုရားသွား၊ ဈေးဝယ်ထွက်ကြတယ်။
သူ့ရဲ့ အချစ်တွေက တည်ငြိမ်တယ်။ အေးချမ်းတယ်။ ဒါပေမယ့်... တခါတလေမှာ အရမ်း အေးချမ်းလွန်းတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးဟာ ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းတတ်တယ်ဆိုတာကို အဲ့ဒီအချိန်က မိုက်မဲတဲ့ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုသူရရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အပြုံးတွေ၊ ကျွန်မ ဘာပဲလုပ်လုပ် ခွင့်လွှတ်ပေးတတ်တဲ့ သဘောထားကြီးမှုတွေကို ကျွန်မက "ရိုးအီနေတဲ့ အရာတွေ" လို့ လွဲမှားစွာ သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ဟာ ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံး နေရာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကျွန်မရဲ့ မငြိမ်သက်တဲ့ နှလုံးသားကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေကို တိတ်တဆိတ် တောင့်တနေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂)
အရာရာက အဲ့ဒီနေ့ကမှ စတင်ခဲ့တာပါ။ ညနေခင်း မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ အချိန်၊ ကော်ဖီဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ အတိတ်က အရိပ်ဟောင်းတစ်ခုနဲ့ ကျွန်မ ပြန်ဆုံခဲ့တယ်။ ကိုဇေယျာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်မကို အသည်းခွဲပြီး ထွက်သွားခဲ့တဲ့ သူ။
သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အချိန်တွေ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ သူကတော့ အရင်လိုပဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲပါ။
"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် အိ... မင်း ပိုလှလာတယ်" လို့ သူက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တဲ့အခါ၊ ကျွန်မရဲ့ တည်ငြိမ်နေတဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့တယ်။ ကိုသူရလို အေးတိအေးစက် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆီကနေ ဘယ်တော့မှ မကြားရတဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ကိုဇေယျာဆီကနေ ကျွန်မ ပြန်ရခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့က စပြီး ကျွန်မတို့ ဖုန်းတွေ ဆက်ဖြစ်ကြတယ်။ မက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့ဖြစ်ကြတယ်။ ကိုသူရ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ညတွေဆိုရင်၊ ကျွန်မက ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ ပြုံးနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါဟာ မလုပ်သင့်တဲ့ အမှားတစ်ခုဆိုတာ။ ဒါပေမယ့် ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကနေ လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ စိတ်၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အသစ်ကို မက်မောတဲ့ မိန်းမမိုက်ရဲ့ စိတ်က အမှားနဲ့အမှန်ကို ခွဲခြားမသိနိုင်တော့လောက်အောင် ကန်းနေခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၃)
ပြဿနာတွေက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။ ကျွန်မ ကိုသူရကို လိမ်ညာမှုတွေ စတင်လာတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့မယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး ကိုဇေယျာနဲ့ ချိန်းတွေ့တယ်။ ကိုသူရကတော့ ကျွန်မကို အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့သူပါ။ ကျွန်မ ပြန်လာတိုင်း "ပင်ပန်းလာပြီလား မိန်းမ... ရေချိုးလိုက်တော့နော်" လို့ ဂရုတစိုက် ပြောတတ်တဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စူးခနဲ နာကျင်ရပေမယ့်၊ နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ကိုဇေယျာရဲ့ ချိုသာတဲ့ အပြောတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ထပ်ပြီး ကျရှုံးရပြန်တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရေချိုးနေတုန်း ကျွန်မရဲ့ဖုန်းကို ကိုသူရ ကိုင်ထားတာကို ထွက်လာတော့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဖုန်း screen မှာက ကိုဇေယျာ ပို့ထားတဲ့ "အိကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ၊ မနက်ဖြန် တွေ့ရအောင်နော်" ဆိုတဲ့ စာတန်းလေးက လင်းလက်နေတယ်။
ကိုသူရရဲ့ မျက်နှာဟာ သွေးဆုတ်နေသလို ဖြူလျော့နေတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ဒေါသမထွက်ဘူး။ အော်ဟစ် မသောင်းကျန်းဘူး။ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ယူကျုံးမရဖြစ်မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။
"အိ... ကိုယ် မင်းကို ဘာများ လိုလေသေးမရှိ မထားနိုင်ခဲ့လို့လဲဟင်" တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ သူ မေးတဲ့အခါ၊ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျလာပြီး တစ်ခွန်းမှ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄)
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကိုသူရဟာ ကျွန်မကို တစ်ခွန်းမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဘူး။ သူ အရင်လိုပဲ အလုပ်သွားတယ်၊ ပြန်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကတော့ လိပ်ပြာမလုံစိတ်၊ နောင်တရစိတ်တွေနဲ့ နေ့စဉ် ပူလောင်နေခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုဇေယျာက ကျွန်မကို ဖြားယောင်းနေဆဲပါ။ "သူ့ကို ကွာရှင်းလိုက်ပါ အိရယ်... ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ဝေးနေခဲ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ အခုမှတော့ အတူတူ နေကြရအောင်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယိမ်းယိုင်စေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အတ္တကြီးစွာနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကိုသူရကို ကွာရှင်းခွင့် တောင်းခဲ့တယ်။
"ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ရှင့်ကို မချစ်တော့ဘူး... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကိုသူရ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။ အဲ့ဒီနောက် သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး...
"မင်း ပျော်ရွှင်ဖို့က ကိုယ့်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးပါ။ မင်း တကယ် ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုရင်လည်း... ကိုယ် သဘောတူပါတယ်။"
သူ့ရဲ့ စကားသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ တည်ငြိမ်မှုအောက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားတဲ့ သူ့နှလုံးသားရဲ့ အသံကို ကျွန်မ မကြားခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅)
ကွာရှင်းစာချုပ် လက်မှတ်ထိုးမယ့်နေ့။ တရားရုံးရှေ့မှာ ကျွန်မ မိဘတွေက ငိုယိုပြီး ကိုသူရကို တောင်းပန်ကြတယ်။ "သားရယ်... အန်တီ့သမီး မိုက်မဲတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါကွယ်" လို့ ကျွန်မ အမေက ပြောတဲ့အခါ၊ ကိုသူရက ပြုံးပြီး အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး အမေ... အိ က အပြစ်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်ကသာ သူ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် မထားနိုင်ခဲ့တာပါ။ သမီးလေးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူရ ကျပ်လာတယ်။ ကိုယ့်ကို ဖောက်ပြန်ပြီး ထားခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ အပြစ်ကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးသွားတဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်က ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ စာချုပ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး လှည့်ထွက်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာတစ်ခုကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီဆိုတာကို နင့်နင့်နဲနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆)
လွတ်လပ်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ကိုဇေယျာနဲ့ အတူရှိမှ တကယ့် ငရဲဆိုတာကို သိလာရတယ်။ ကိုဇေယျာဟာ အရင်ကလိုပဲ အပျော်အပါး မက်တဲ့သူ၊ တာဝန်ယူမှု မရှိတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပါ။
အတူနေပြီး ခြောက်လလောက် အကြာမှာပဲ သူ နောက်မိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာကို ကျွန်မ မိသွားတယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး ရန်ဖြစ်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့တယ်။
"မင်းလို ကိုယ့်လင်ကိုတောင် ဖောက်ပြန်ပြီး ထားခဲ့တဲ့ မိန်းမကို ငါက ရေရှည် ပေါင်းမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါက အပျော်တွဲရုံ သက်သက်ပဲ။"
အဲ့ဒီ စကားကြားတော့ ကျွန်မ ခွေခေါက်ပြီး လဲကျသွားတယ်။ ရွှေရောင်လွှမ်းနေတဲ့ အတုအယောင်ကို အစစ်ထင်ပြီး၊ တကယ့် ရွှေစစ်ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အမှိုက်ပုံထဲ လွှင့်ပစ်ခဲ့မိတာပါ။ ကိုသူရရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မျက်နှာ၊ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို သတိရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အရာရာဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၇)
အခုဆိုရင် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ပဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ တစ်နေ့က ဈေးဝယ်စင်တာ တစ်ခုမှာ ကိုသူရကို ကျွန်မ အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ဘေးမှာ မျက်နှာလေး အေးချမ်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ သမီးငယ်လေး တစ်ယောက်ကို ချီထားပြီး သူ ပြုံးနေတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးတွေက အရင်က ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အပြုံးတွေပါ။
သူတို့ မိသားစုလေး ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့ အသံတောင် မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့တာတောင် ထိန်းသိမ်းရကောင်းမှန်း မသိခဲ့တဲ့ မိန်းမမိုက်အတွက် ဒါဟာ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပါပဲ။
ဘဝမှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး ရခဲ့ပါတယ်။ "စိတ်လှုပ်ရှားမှု" ဆိုတာ ခဏတာ လောင်ကျွမ်းပြီး ပြာကျသွားတတ်တဲ့ မီးတောက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ "သစ္စာရှိမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှု" ဆိုတာကသာ ဘဝတစ်သက်စာ နွေးထွေးစေမယ့် မီးလင်းဖိုလေး ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့်အပေါ် တကယ် ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ယာယီ သာယာမှုတွေအတွက် ဘယ်တော့မှ ကျောမခိုင်းလိုက်ပါနဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်ဟာ ဒုတိယအကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပြန်လှည့်မလာတတ်လို့ပါပဲ။