သူဌေးစာ

 **သူဌေးစာ**

အခန်း (၁)

"သူဌေး..." ဒီစကားလုံးက ကျွန်မနှုတ်ခမ်းဖျားကနေ ခပ်ဟဟထွက်ကျလာတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ စီးပွားရေးမဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံးပေါ်က သူ့ပုံကို ကျွန်မ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သပ်ရပ်ကျနတဲ့ ဝတ်စုံပြည့်နဲ့၊ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ အောင်မြင်မှုရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက စာမျက်နှာပေါ်ကနေတောင် လျှံကျနေသလိုပါပဲ။ အခုတော့ သူဟာ ငွေကြေးချမ်းသာတဲ့၊ လူတကာလေးစားရတဲ့ လူငယ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် သူဌေးကြီး 'ကိုမင်းသန့်' ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။ 

ကျွန်မ ရှေ့မှာ စာရွက်လွတ်တစ်ရွက်နဲ့ ဘောပင်တစ်ချောင်း ရှိတယ်။ သူ့ဆီကို စာတစ်စောင်လောက်တော့ ရေးမှဖြစ်မယ်လို့ တွေးထားတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စရေးရမလဲ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ဂုဏ်သရေရှိ သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ဆီကို အောက်ခြေသိမ်းဘဝကနေ ရုန်းကန်နေရဆဲ မိန်းမတစ်ယောက်က ဘာတွေများ ရေးခွင့်ရှိမှာမို့လို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ ကျွန်မရင်ထဲက အနည်ထိုင်နေတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို စာရွက်ပေါ် ချရေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ ရေးမယ့် ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံး 'သူဌေးစာ' ပါပဲ။

အခန်း (၂)

လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘဝကို သုညကနေ စခဲ့ကြတာပါ။ ကိုမင်းသန့်ဟာ ရည်မှန်းချက်ကြီးပေမဲ့ လက်ထဲမှာ ငွေကြေးမရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက သာမန်စာရေးမလေးပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်တွေက ဆင်းရဲပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အရမ်းပျော်ခဲ့ကြတယ်။ မိုးရွာရင် ထီးတစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းပြီး ရေအိုင်တွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ လမ်းဘေးက ခေါက်ဆွဲကြော်တစ်ပွဲကို နှစ်ယောက်တစ်ဝက် ခွဲစားရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောခဲ့ကြတယ်။

"ကိုယ် တစ်နေ့ သူဌေးဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းကို ဘုရင်မလေးတစ်ပါးလို ထားမှာ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ခွင်ထဲကနေ ပြုံးနေမိခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးအစပျိုးဖို့ ကျွန်မမှာ စုထားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို ပေါင်နှံပြီး အရင်းအနှီး ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ နေ့ခင်းဘက် ရုံးအလုပ်လုပ်ပြီး ညဘက်ဆို သူ့အလုပ်တွေအတွက် စာရင်းတွေကူလုပ်ပေးရင်း ကျွန်မရဲ့ အရွယ်တင်နုပျိုမှုတွေ၊ အချိန်တွေကို သူ့အတွက်ပဲ မြှုပ်နှံခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းပဲလို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။

အခန်း (၃)

လူတစ်ယောက်ရဲ့ အစစ်အမှန်စရိုက်ကို သိချင်ရင် သူ့ကို ပါဝါနဲ့ ငွေကြေး ပေးကြည့်ရမယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ စီးပွားရေးလေး တဖြည်းဖြည်း အဆင်ပြေလာချိန်မှာ ကျွန်မတို့ကြားက အက်ကြောင်းတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တာတွေ များလာတယ်။ "အလုပ်များနေတယ်"၊ "လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့နေရတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတွေက သူ့နှုတ်ဖျားမှာ အမြဲတမ်း နေရာယူလာတယ်။

အရင်က ကျွန်မ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းကြော်ကို အမြိန်တယှက် စားတတ်တဲ့သူက အခုတော့ အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်တွေက အစားအသောက်တွေကိုမှ ခုံမင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စျေးပေါတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သူ စတင်ဝေဖန်လာတယ်။ သူ ဝင်ဆံ့နေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းသစ်၊ ငွေကြေးချမ်းသာတဲ့ မိတ်ဆွေတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် ဂုဏ်ငယ်စရာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့မှန်း ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက အချစ်ဆိုတဲ့ ကြိုးလေးဟာ ငွေကြေးဆိုတဲ့ ဓားသွားအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြတ်တောက်ဖို့ အားယူနေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၄)

အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ ရုံးအသစ်ပြောင်းသွားတဲ့ သူ့ဆီကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ချက်ထားတဲ့ ထမင်းချိုင့်လေး သွားပို့ခဲ့တယ်။ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်သွားချိန်မှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းကို ချိတ်ထားပြီး သူကလည်း အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို ယုယုယယ ပြုံးပြနေခဲ့တယ်။ 

ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာ အပျက်ပျက်အယွင်းယွင်း ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက "ဘယ်သူလဲဟင် ကိုမင်းသန့်" လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ၊ သူက ကျွန်မကို စိမ်းသက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "အော်... သူက ကိုယ့်ရုံးက အလုပ်သမားဟောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ပစ္စည်းလာပို့တာ နေမှာပါ" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ 

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ၅ နှစ်စာ သံယောဇဉ်၊ ကျွန်မရဲ့ စတေးမှုတွေ အားလုံးဟာ "အလုပ်သမားဟောင်း" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထမင်းချိုင့်လေးကို စားပွဲပေါ်တင်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီနေရာကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျဆင်းလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို မိုးရေတွေက ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်လွန်းတဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဘယ်အရာကမှ မကုစားပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

အခန်း (၅)

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ လုံးဝ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ သူလည်း ကျွန်မဆီကို တောင်းပန်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့သလို၊ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ဆွဲမထားခဲ့ဘူး။ လအနည်းငယ်အကြာမှာတော့ သူနဲ့ အဲ့ဒီသူဌေးသမီးလေးတို့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်သတင်းကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အုတ်မြစ်ပေါ်မှာ သူက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ နန်းတော် လာဆောက်သွားခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီအချိန်တွေတုန်းက ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ညဘက်တွေဆို အိပ်မပျော်ဘဲ ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပါပဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကိုမှ ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တာလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးကို သူက သစ္စာဖောက်မှုဆိုတဲ့ ဖိနပ်နဲ့ ရက်ရက်စက်စက် နင်းချေသွားခဲ့တယ်။ 

အခန်း (၆)

စားပွဲပေါ်က စာရွက်လွတ်ပေါ်မှာ ကျွန်မ စာရေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ အခုဆို နာရီဝက်လောက် ရှိနေပြီ။ "သူဌေးကြီး ကိုမင်းသန့် သိပါစေ... ရှင်ဟာ ငွေကြေးချမ်းသာသွားပေမဲ့ လူလုံးမလှတဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပါ..." လို့ ရေးမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။ စာရွက်ကို လုံးချေပြီး အမှိုက်တောင်းထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။

သူ့လို လူတစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေကို ထပ်ပြီး မပေးဆပ်သင့်တော့ဘူး။ သူဌေးတစ်ယောက်ဆီကို နာကြည်းချက်တွေ ပြည့်နေတဲ့စာ ပို့လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်မအတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ရွေးချယ်မှုနဲ့သူ ပျော်ရွှင်နေသလို၊ ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့ အသစ်ပြန်စရမယ့် ဘဝအတွက် ခွန်အားမွေးရတော့မယ်။ သူဌေးစာ ဆိုတာ ကျွန်မ ရေးစရာ မလိုတဲ့ စာတစ်စောင်မှန်း အခုမှ ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဥပေက္ခာကသာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး တုံ့ပြန်မှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

အခန်း (၇)

ဘဝဆိုတာ ရင်နာစရာကောင်းလောက်အောင် သင်ခန်းစာတွေ ပေးတတ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့သွားတဲ့အထိ မချစ်သင့်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတယ်။ ငွေကြေးဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြင်ပန်းကို တင့်တယ်စေပေမဲ့၊ နှလုံးသားကိုတော့ မဖြူစင်စေနိုင်ပါဘူး။

ကိုမင်းသန့်က ငွေကို ရွေးချယ်ပြီး အချစ်စစ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ သူ အခု အရာအားလုံးကို ဝယ်နိုင်တဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘဝမှာ အဆိုးရွားဆုံး ပြိုလဲချိန်ရောက်ရင်တောင် သူ့ဘေးမှာ ဘာမှမလိုချင်ဘဲ ရပ်တည်ပေးမယ့် ကျွန်မလို မိန်းမမျိုးကိုတော့ သူ ပိုက်ဆံပုံပေးပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ဝယ်လို့ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကတော့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့အတူ ရင့်ကျက်လာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို ခေါင်းမော့ပြီး ဆက်လျှောက်သွားတော့မှာပါ။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်း ဆိုပေမဲ့၊ တန်ဖိုးမသိတဲ့ သူတွေအတွက်တော့ ထပ်ပြီး စတေးခံမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။