အခန်း (၁)
"ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပါပဲ နီလာရယ်... ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် လက်တွဲမဖြုတ်ကြေးနော်"
လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်က ကိုသီဟရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်မ တစ်သက်လုံးအတွက် ခိုင်မာတဲ့ ကတိတစ်ခုလို့ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဘာမှမရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျဉ်းကျပ်တဲ့ အငှားအခန်းလေးထဲမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို နှစ်ယောက်တစ်ပွဲ ခွဲစားခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အချိုမြိန်ဆုံး အချိန်တွေဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
သူ ပင်ပန်းတဲ့အခါ ကျွန်မက ချွေးသုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်ကျတဲ့အခါ သူက ဖက်ထားပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကြားထဲမှာ အမြစ်တွယ်ခဲ့တာမို့ ဘယ်တော့မှ ပြိုလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ရဲရဲကြီး ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ အရာထင်လာတယ်။ ကိုသီဟရဲ့ လုပ်ငန်းလေး အောင်မြင်လာပြီး ကျွန်မတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး၊ ကားလေးနဲ့ လူတန်းစေ့ နေနိုင်လာခဲ့ပါတယ်။
မနက်လင်းတာနဲ့ သူကြိုက်တဲ့ ကော်ဖီလေးဖျော်ပေး၊ အလုပ်သွားခါနီး နဖူးလေးကို နမ်းပြီး နှုတ်ဆက်တတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကျင့်လေးတွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အသက်ရှူပေါက်လေးတွေပါပဲ။ အရာအားလုံးဟာ ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည့်လွန်းတဲ့ရေဟာ ဖိတ်ကျတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။ ငွေကြေးနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကိုသာမက နှလုံးသားကိုပါ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
အခန်း (၂)
လုပ်ငန်းတွေ ပိုကျယ်ပြန့်လာတော့ ကိုသီဟ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာပါတယ်။
"ဒီနေ့ ကလိုင်းယင့်နဲ့ ညစာစားစရာရှိလို့ နီလာ... ကိုယ့်ကို မစောင့်နဲ့တော့နော် အိပ်နှင့်" ဆိုတဲ့ ဖုန်းဆက်သံတွေဟာ ကျွန်မအတွက် ရိုးအီလာခဲ့တယ်။ အရင်ကဆို ကျွန်မမပါဘဲ ဘယ်မှမသွားချင်ဘူးဆိုတဲ့ လူက အခုတော့ အလုပ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အိမ်မှာနေတဲ့အချိန်ထက် အပြင်မှာ အချိန်ဖြုန်းတာ ပိုများလာတယ်။
တစ်ခါတလေ သူပြန်လာရင် သူ့ဆီကနေ ရေမွှေးနံ့ ခပ်စူးစူးလေးတွေ ရတတ်တယ်။ ကျွန်မ မေးတော့ "အာ... ကေတီဗွီမှာ ကလိုင်းယင့်တွေနဲ့ သီချင်းသွားဆိုရင်း ပီအာတွေဆီက ကူးလာတာနေမှာပါ ကွာ" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဖြေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်ခဲ့ပါတယ်။ ယုံလည်းယုံခဲ့ပါတယ်။ ၇ နှစ်တိုင်တိုင် အတူတူ ဖြတ်သန်းလာတဲ့ သံယောဇဉ်ကို သူ ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူးလို့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လှည့်စားခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ဖုန်းကို ပတ်စ်ဝက်ဒ် ခဏခဏ ပြောင်းလာတာ၊ ကျွန်မအနားလာရင် ဖုန်းကို မှောက်လျက်ထားတတ်တာ၊ ညဘက်တွေ အိမ်သာထဲမှာ ဖုန်းပြောတဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတာတွေက ကျွန်မရဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Intuition) ကို နှိုးဆွနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သိနေပေမဲ့ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရမှာ ကြောက်လို့ မျက်စိမှိတ်ပြီး နေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတဲ့ နေမင်းကြီးလိုပါပဲ။ တစ်နေ့နေ့တော့ ထွက်ပေါ်လာစမြဲပါ။
အဲဒီနေ့က ကိုသီဟ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းလေး အိပ်ယာပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းစခရင်က လင်းလာပြီး မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ပုံမှန်ဆို ကျွန်မ သူ့ဖုန်းကို မကိုင်တတ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့က ဘာစိတ်ကူးပေါက်သွားလဲ မသိဘူး၊ ဖုန်းစခရင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"စန္ဒာ" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်လေး။
"ကို... မနေ့ညက အကြောင်းတွေးပြီး လွမ်းနေတာ... အရမ်းချစ်တယ်နော်"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတယ်။ လေဟာနယ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားသလိုပဲ၊ အသက်ရှူရတာ ကျပ်တည်းလာတယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ကြည့်ပေမဲ့ စာသားတွေက ပြောင်းလဲမသွားဘူး။
ကျွန်မချစ်တဲ့၊ ကျွန်မယုံကြည်ရတဲ့၊ ကျွန်မဘဝရဲ့ အားကိုးရာလို့ ထင်ထားတဲ့ ယောက်ျားက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ၇ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာလေးကို တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲကနေ သီချင်းညည်းပြီး ထွက်လာတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ ရူးသွပ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
အခန်း (၄)
ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းပြပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ပထမတော့ သူ ငြင်းသေးတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမှုတွေရှေ့မှာ သူ ဝန်ခံလိုက်ရတယ်။
"ယောက်ျားလေး သဘာဝ အပျော်အပါးကိစ္စပါ နီလာရယ်။ စန္ဒာဆိုတာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ချိတ်ဆက်ရင်း ခင်သွားတာပါ။ ကိုယ် သူ့ကို မချစ်ပါဘူး။ တဏှာသက်သက်ပါပဲ။ ကိုယ် တကယ်ချစ်တာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပါ"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်နေသလိုပါပဲ။ "တဏှာသက်သက်ပါ" တဲ့လား။ အချစ်မပါဘဲ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်မ ရွံရှာသွားမိတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အချစ်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တဏှာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် နာကျင်ရတာပါပဲ။
"ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုရင် ရှင် ဒီလိုလုပ်ရက်ပါ့မလား ကိုသီဟ... ကျွန်မမှာ ဘာလိုအပ်နေလို့လဲ... ရှင် ဆင်းရဲတုန်းက ရှင်နဲ့အတူတူ ဒုက္ခခံခဲ့တဲ့ ကျွန်မကို ရှင် ငွေလေးနည်းနည်း ရှာနိုင်လာတဲ့အချိန်မှာ အခုလို လုပ်ရက်တယ်ပေါ့" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိတွေ ထပ်ပေးတယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာမို့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးလေးကို မပြိုကွဲစေချင်တာမို့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သွေးစွန်းနေတဲ့ ကြားကနေပဲ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၅)
ဒါပေမဲ့ တဏှာဆိုတဲ့ အရာက လူတစ်ယောက်ကို စွဲလမ်းသွားစေရင် အရက်စွဲသလို၊ မူးယစ်ဆေးစွဲသလိုပါပဲ။ ခွင့်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကျွန်မကို သူက တန်ဖိုးထားရမယ့်အစား ပိုပြီး အတင့်ရဲလာခဲ့တယ်။
လအနည်းငယ်ကြာတော့ သူနဲ့ စန္ဒာ ဆက်သွယ်နေတုန်းပဲ ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် ဖုန်းတွေကို ပေါ်တင်ပြောလာတယ်။ ညဘက်တွေ အိမ်ပြန်မလာတာ ပိုများလာတယ်။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တားဆီးတဲ့အခါ သူ့ဆီကနေ ရင့်သီးတဲ့ စကားတွေပဲ ပြန်ရခဲ့တယ်။
"မင်းကလည်း ကွာ... နားပူနားဆာ လုပ်မနေစမ်းပါနဲ့။ ကိုယ် မင်းကို ရှာကျွေးထားတာပဲလေ။ ဘာလိုသေးလို့လဲ"
အချစ်ကို ငွေနဲ့ ပိုင်းဖြတ်လာတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ တစ်နေ့ စန္ဒာဆိုတဲ့ မိန်းမဆီကနေ ကျွန်မဆီ ဖုန်းဝင်လာတာပါပဲ။
"အစ်မ... ကိုသီဟက အစ်မကို မချစ်တော့ဘူးတဲ့။ သံယောဇဉ်ကြောင့်သာ ပေါင်းနေရတာတဲ့။ အစ်မ ယောက်ျားတစ်ယောက်လုံးက တခြားမိန်းမဆီမှာ ပျော်နေတာကို အစ်မက အရှက်မရှိ ဆက်ပြီး တွယ်ကပ်နေတုန်းပဲလား"
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်ပြီး ဖုန်းကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေဟာ တဏှာရဲ့ ဖျားယောင်းမှုအောက်မှာ အလကားဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံခဲ့ပေမဲ့၊ သူကတော့ တဏှာရဲ့ သားကောင်ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်ပြီး သူ့ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကို ဖျက်ဆီးနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆)
ကျွန်မတို့ရဲ့ ၇ နှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့။
ကျွန်မ သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အခွင့်အရေးပေးချင်သေးလို့ သူအကြိုက်ဆုံး ဟင်းတွေချက်၊ ကိတ်မုန့်လေးဝယ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ ည ၁၀ နာရီ၊ ၁၁ နာရီ၊ ၁၂ နာရီ... သူ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကားသော့ကို ယူကာ သူ လျှို့ဝှက်ဝယ်ထားတဲ့ ကွန်ဒိုဆီကို မောင်းသွားခဲ့တယ်။ ကွန်ဒိုတံခါးကို ကျွန်မမှာရှိနေတဲ့ အပိုသော့နဲ့ ဖွင့်ဝင်လိုက်တဲ့အခါ...
ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ အဝတ်အစားတွေ ပြန့်ကျဲနေပြီး အိပ်ခန်းထဲကနေ ရယ်မောသံတွေ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ လေးလံစွာနဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ယောက်ျားနဲ့ ထိုမိန်းမ...။
သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ ကပျာကယာ ဆင်းလာတယ်။ "နီလာ... ကိုယ်... ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ"
ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘူး။ အော်ဟစ်ခြင်းမရှိ၊ ငိုကြွေးခြင်းမရှိ။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက လုံးဝ သွေးအေးသွားခဲ့ပြီ။ တဏှာမီးတွေ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်မ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်က ကျွန်မကို အချစ်တွေနဲ့ ကြည့်ခဲ့တဲ့ မျက်လုံးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောနောက်ကနေ သူ ခေါ်နေသံကို ကြားပေမဲ့ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်မပစ်ခဲ့တော့ဘူး။ ပြတ်စဲသွားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ပြန်ဆက်ဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိတော့ပါဘူး။
အခန်း (၇)
အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တရတွေ၊ သွေးကြွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေ အများကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားရမယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။
အချိန်တွေ လအနည်းငယ် ကြာသွားတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေး တစ်ခုစတင်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရတော့ ကိုသီဟ တစ်ယောက် စန္ဒာရဲ့ လှည့်စားမှုကြောင့် လုပ်ငန်းတွေပြိုလဲပြီး ငွေတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတယ်တဲ့။ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီမိန်းမက သူ့ထက် ငွေပိုရှိတဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ဆီကို ထားရစ်ခဲ့တယ်လို့ သိရတယ်။
တစ်နေ့ ညနေခင်း... ကျွန်မ အလုပ်ကအပြန် ကိုသီဟ ကျွန်မအိမ်ရှေ့မှာ လာစောင့်နေတယ်။ သူ့ပုံစံက အရမ်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး အရင်က တောက်ကြွားခဲ့တဲ့ ကိုသီဟ မဟုတ်တော့ဘူး။
"နီလာ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကိုယ်မှားသွားခဲ့ပါတယ်။ တဏှာနောက်ကို လိုက်မိလို့ ကိုယ့်ဘဝ သက်သက်မဲ့ ပျက်စီးခဲ့ရပြီ။ ကိုယ် တကယ်ချစ်တာ နီလာ့ကိုပါ... ကိုယ်တို့ အသစ်ကနေ ပြန်စကြရအောင်ပါ" လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တောင်းပန်တယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဟဟလေး ပြုံးလိုက်မိတယ်။
"ကျွဲကူးရေပါ ဆိုသလို အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှ ကျွန်မဆီ ပြန်လာတာလား ကိုသီဟ။ ရှင် တဏှာရဲ့ သားကောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတဏှာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ရှင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလေ။ ခွက်တစ်ခုက ကွဲသွားပြီဆိုရင် ဖန်တီးရှင်ကိုယ်တိုင် ပြန်ဆက်ရင်တောင် အရာထင်နေဦးမှာပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မမုန်းတော့ပေမဲ့၊ ရှင့်ကို ချစ်တဲ့စိတ်လည်း တစ်စက်လေးမှ မရှိတော့ဘူး။ လမ်းခွဲကြတာပေါ့"
သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့ချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးချမ်းသွားပါတယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်၊ သစ္စာတရားနဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေကို တန်ဖိုးမထားဘဲ ခဏတာ တဏှာနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားတဲ့သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ မိမိကိုယ်တိုင်ပဲ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရတတ်ပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရတာဖြစ်ပြီး၊ တဏှာဆိုတာကတော့ ရှိသမျှကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်တတ်တဲ့ မီးတောက်တစ်ခုဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာအနေနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။