အခန်း (၁)
မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ပုံစံက အသက်မပါတော့တဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပါပဲ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကျွန်မ သတို့သမီး ဖြစ်ရတော့မယ်။ အခန်းထောင့်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပိုးသားအဖြူရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ လှပတဲ့ အခေါင်းတလားတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။
ကျွန်မက လူကြီးမိဘတွေ စကားကို တစ်ခွန်းမှ မလွန်ဆန်ရဲတဲ့၊ အားနာတတ်လွန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒီ အားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်မဘဝကို ဒီလိုချောက်ကမ်းပါးထဲ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မ လက်ထပ်ရမယ့်သူက 'ရဲရင့်'။ အစ်ကို့ရဲ့ စီးပွားရေးပါတနာ၊ ငွေကြေးပြည့်စုံပြီး လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဩဇာညောင်းတဲ့သူပေါ့။ မိဘတွေကတော့ သမီးလေး နေရာကောင်းရပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အေးစက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အခန်း (၂)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်...။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေပေါ့။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တာ 'သီဟ' ပါ။ သူက ကားဝပ်ရှော့တစ်ခုက စက်ပြင်ဆရာလေး။ ဆီဂျီးတွေ ပေပွနေတတ်တဲ့ သူ့လက်ချောင်းကြမ်းကြမ်းတွေက ကျွန်မ ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးတဲ့အခါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနူးညံ့ဆုံးပါပဲ။
သူနဲ့ပတ်သက်ရင် သေးငယ်တဲ့ အမှတ်တရလေးတွေကအစ ကျွန်မ မှတ်မိနေတယ်။ လမ်းဘေးဆိုင်လေးမှာ ခေါက်ဆွဲကြော် ထိုင်စားရင်း ကျွန်မပန်းကန်ထဲက ကြက်သွန်ဖြူတွေကို သူက အသံတိတ် ဖယ်ပေးတတ်တယ်။ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ ထီးအပျက်လေး တစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းရင်း၊ ကျွန်မ မပတ်သက်မိအောင် သူ့ဘက်ကို ထီးပိုမိုးပေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အနွေးဓာတ်...။ ကျွန်မလိုချင်တာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သီဟနဲ့ အတူရှိရမယ့် ရိုးရှင်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုပဲ ကျွန်မ မက်မောခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃)
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကတိက လေထဲမှာပဲ ပျောက်လွင့်သွားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်၊ ကျွန်မတို့ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ တိုင်ပင်ထားတဲ့ ည...။ သီဟဆီကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့တယ်။
"ငါ မင်းကို တကယ်မချစ်ခဲ့ပါဘူး။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ငါ ရွေးလိုက်ပြီ။ ငါ့ကို မရှာနဲ့တော့။"
ဖုန်းဆက်တော့ စက်ပိတ်ထားတယ်။ သူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဝပ်ရှော့ကို ပြေးသွားတော့လည်း အလုပ်ထွက်သွားပြီတဲ့။ သူ နေတဲ့ အိမ်လေးကလည်း သော့ခတ်လျက်သား။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို နင်းခြေပြီး သူ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလို အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်တွေမှာ ရဲရင့် ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မိသားစုကိုရော၊ ပျက်စီးနေတဲ့ ကျွန်မကိုပါ သူက နားလည်မှုအပြည့်နဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
ဒီနေ့က မင်္ဂလာမဆောင်ခင် နောက်ဆုံးည။ ရဲရင့်ရဲ့ ကွန်ဒိုကို ကျွန်မရဲ့ ကျန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ သွားထားရင်း သူနဲ့ ခဏတွေ့ဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ရဲရင့်က အပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ Bachelor Party လုပ်နေတယ်ဆိုလို့ အိမ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါ။
သူ့အခန်းထဲမှာ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ နေရာချရင်း၊ စာကြည့်စားပွဲအံဆွဲထဲကနေ ခပ်ဟဟ ဖြစ်နေတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို မတော်တဆ တိုက်မိပြီး အောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျသွားတဲ့ စာရွက်တွေထဲမှာ... ရင်းနှီးနေတဲ့ လက်ရေးတစ်ခု။ ဒါ... သီဟရဲ့ လက်ရေး။ သီဟရဲ့ မှတ်ပုံတင်မိတ္တူ။ ဘာလို့ သီဟရဲ့ အချက်အလက်တွေက ရဲရင့်ရဲ့ အံဆွဲထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ။
အခန်း (၅)
စာရွက်တွေက ဆေးရုံကုသမှု မှတ်တမ်းတွေ။ သီဟရဲ့ အမေ ကျောက်ကပ် အရေးပေါ် အစားထိုးဖို့ လိုအပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ။ နောက်ပြီး... ဘဏ်ငွေလွှဲ ပြေစာတွေ။ ငွေလွှဲပေးသူက 'ရဲရင့်'။
အောက်ဆုံးမှာတော့ စာချုပ်တစ်ခုလို ရေးထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်။ "ငွေကျပ် သိန်းသုံးရာကို သီဟ၏ မိခင် ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ရဲရင့်မှ ထောက်ပံ့သည်။ စည်းကမ်းချက်အနေဖြင့် သီဟသည် သဇင်နှင့် အပြီးတိုင် လမ်းခွဲရမည်။"
ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ အမုန်းဆုံးလူက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးလူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆိုသူက ကျွန်မဘဝကို ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
"ကလစ်..." တံခါးပွင့်လာသံနဲ့အတူ အရက်နံ့ ခပ်သင်းသင်းရနေတဲ့ ရဲရင့် ဝင်လာတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျနေတဲ့ စာရွက်တွေကို မြင်တော့ သူ လန့်မသွားဘူး။
"နင်... နင် တကယ်အဲ့လို လုပ်နိုင်တာလား ရဲရင့်..."
သူက အေးစက်စက် ရယ်တယ်။ "လုပ်လေ သဇင်။ မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်လိုက်လေ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အစ်ကို့ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရမယ့်အပြင်၊ သီဟရဲ့ အမေ ဆေးကုသမှုတွေအားလုံးလည်း ငါ ရပ်တန့်ပစ်မယ်။ မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။"
သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးအောက်မှာ ကျွန်မဟာ လှောင်ချိုင့်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို ရုန်းထွက်ခွင့် မရှိတော့မှန်း သေချာသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇)
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အပျိုဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးညမှာ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတယ်။ သီဟ... သူ ကျွန်မကို မချစ်လို့ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ မသိတဲ့ သူ့အမေရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံသွားခဲ့တာ။ "ငါ့ကို မရှာနဲ့တော့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ အခုမှ ထိထိမိမိ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၈)
မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ လူတွေရှုပ်ယှက်ခတ်နေပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသလိုပဲ။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ သီဟရဲ့စာဟောင်းလေးက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နှုတ်ယူနေတယ်။ ရဲရင့်က ကျွန်မနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ပြီး နားနားကို ကပ်ပြောတယ် "မနက်ဖြန်ကျရင် အရာအားလုံး မေ့ပစ်လိုက်တော့... မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ" တဲ့။
အခန်း (၉)
ကျွန်မ မအိပ်နိုင်တော့ဘူး။ ရဲရင့် ပေးထားတဲ့ စိန်လက်စွပ်ကို ချွတ်ထားခဲ့ပြီး အိမ်နောက်ဖေးတံခါးကနေ အသံတိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သီဟရှိနိုင်မယ့် နေရာအနှံ့ကို ကျွန်မ ပြေးရှာချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြံဝင်းတံခါးဝမှာတင် ရဲရင့်ရဲ့ လူယုံတွေက စောင့်နေတယ်။ "မနက်ဖြန်အတွက် အိပ်ရေးဝဝအိပ်ပါ သခင်မလေး" တဲ့။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ... ဒါ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို အကျဉ်းချထားတာ။
အခန်း (၁၀)
မနက်အလင်းရောင်ဟာ ရက်စက်စွာပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ မိတ်ကပ်ဆရာမတွေက ကျွန်မရဲ့ ငိုယိုထားတဲ့ မျက်နှာကို ဆေးရောင်စုံတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ကြတယ်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ သတို့သမီးလေးဟာ အရမ်းလှတယ်လို့ အားလုံးက ချီးကျူးနေကြပေမယ့် ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အလောင်းပြင်ထားတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ မြင်နေရတယ်။
အခန်း (၁၁)
ခန်းမကြီးရဲ့ တံခါးမကြီး ပွင့်သွားတဲ့အချိန်မှာ သီချင်းသံတွေက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ရဲရင့်က စင်ပေါ်မှာ ဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးနေတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့လက်ကို တွဲပြီး လျှောက်လှမ်းလာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူတွေရဲ့ လက်ခုပ်သံတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ကျိန်စာသံတွေလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ သီဟနဲ့ ဝေးရာကို တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းနေသလိုပဲ။
အခန်း (၁၂)
လက်ထပ်စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးရမယ့်အချိန်။ ကျွန်မလက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။ ရဲရင့်က ကျွန်မလက်ကို အပေါ်ကနေ ဖိပြီး လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတယ်။ "နင့်ကို ငါ တစ်သက်လုံး သိမ်းပိုက်ထားမယ် သဇင်" လို့ ရဲရင့်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။
မင်္ဂလာပွဲပြီးတဲ့နောက် ကားပေါ်တက်ခါနီးမှာ ဖုန်းထဲကို မမှတ်မိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ “ကိုယ် အဝေးကနေ ကြည့်နေပါတယ်။ မင်း လှနေမှာပါ... ပျော်အောင်နေပါ သဇင်။” အဲ့ဒီ မက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးစုံ ပြိုလဲသွားခဲ့ပေမယ့် မျက်နှာမှာတော့ အပြုံးတုတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်ရပါတော့တယ်။ အပျိုဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးညဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ထာဝရအမှောင်ထုရဲ့ အစပျိုးခြင်းပါပဲ။
- ပြီးပါပြီ -