အခန်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးဦးကျကာလမှာ ဆရာမကြီး ဒေါ်မြသီတာတစ်ယောက် စိတ်ညစ်နေရပါတယ်။ ညကရွာတဲ့မိုးကြောင့် ဧည့်ခန်းအမိုးက ယိုစိမ့်ပြီး ရေတွေစိုကုန်တာကြောင့်ပါ။ အိမ်ကလည်း အို၊ ခေါင်မိုးကလည်း မြင့်တော့ ဘယ်သူ့ကိုခေါ်ပြင်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ "ဘွားဘွား... အမိုးယိုတာ ပြင်ပေးရမလား" ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
အခန်း (၂)
ခြံဝမှာ ရပ်နေတာက အသက် ၂၀ ဝန်းကျင် အောင်လေးပါ။ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ တက်တူးတွေ ဗလပွနဲ့၊ နားကပ်တစ်ဖက်ကလည်း ပါသေးတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကလည်း စုတ်ပြတ်နေတော့ ဒေါ်မြသီတာက "ဒီကောင်လေး ငါ့အိမ်ပေါ်တက်ရင် တစ်ခုခု ပါသွားမလား" ဆိုပြီး ပထမဆုံး စိတ်ပူမိသွားတာ အမှန်ပဲ။
အခန်း (၃)
"ဘွားဘွား... အမိုးပေါ်က သစ်ရွက်တွေရှင်းပေးမယ်၊ ယိုတဲ့နေရာကိုလည်း ကတ္တရာစေး ဖာပေးပါ့မယ်။ ၄ သောင်းကျပ်ပဲ ပေးပါ" လို့ အောင်လေးက ပြောပါတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီအမြင့်ကို တက်ပြင်ဖို့ဆိုတာ ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတွေတောင် အနည်းဆုံး တစ်သိန်းခွဲလောက် တောင်းတဲ့အလုပ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသည်းအသန် ဖြစ်နေပါတယ်။
အခန်း (၄)
ဒေါ်မြသီတာက ခေါင်းညိတ်လိုက်တာနဲ့ အောင်လေးက သူယူလာတဲ့ လှေကားဟောင်းလေးကို အိမ်နံရံမှာ မှီလိုက်တယ်။ အိမ်အမြင့်က နှစ်ထပ်တိုက်လောက် ရှိတာကြောင့် ကြည့်ရတာ ရင်တထိတ်ထိတ်ပါပဲ။ သူဟာ ဘာလုံခြုံရေးကြိုးမှ မပါဘဲ ခေါင်မိုးစွန်းအထိ တက်သွားပြီး အလုပ်စလုပ်ပါတော့တယ်။
အခန်း (၅)
နေ့လယ် ၁ နာရီ နေရောင်က သွပ်မိုးပေါ်ကို တည့်တည့်ကျနေတာကြောင့် ခေါင်မိုးက ဒယ်အိုးပူကြီးလိုပါပဲ။ အောင်လေးကတော့ ပူတာကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရေတံလျှောက်ထဲက ပုပ်နေတဲ့ သစ်ရွက်တွေကို လက်ဗလာနဲ့ ကော်ထုတ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ တက်တူးတွေက ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲပြီး နေရောင်အောက်မှာ ပြောင်လက်နေပါတယ်။
အခန်း (၆)
ဒေါ်မြသီတာကတော့ အောက်ကနေ မော့ကြည့်ရင်း "မောင်ရင်... သတိထားဦးနော်၊ ချော်ကျဦးမယ်" လို့ လှမ်းသတိပေးနေရတယ်။ အောင်လေးက ပြုံးပြပြီး "ရပါတယ် ဘွားဘွား၊ ကျွန်တော် ခိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ အလုပ်ပြီးမှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ" လို့ ပြန်အော်ပြောတယ်။ သူဟာ အပူဒဏ်ကြောင့် မျက်နှာတွေ နီရဲနေပေမယ့် လက်ကတော့ မနားပါဘူး။
အခန်း (၇)
သူက အမိုးယိုတဲ့ နေရာတင်မကဘဲ နောက်ထပ် ယိုနိုင်ခြေရှိတဲ့ နေရာတွေကိုပါ လိုက်စစ်ပေးတယ်။ အိမ်နောက်ဘက်က သစ်ကိုင်းတွေ ခေါင်မိုးပေါ် ရိုက်နေတာကိုလည်း သူ့မှာပါတဲ့ ဓားလေးနဲ့ တက်ခုတ်ပေးရှာတယ်။ အအေးတစ်ခွက် သောက်ဖို့ ခေါ်တာတောင် "ပြီးခါနီးပါပြီ ဘွားဘွား၊ အလုပ်လက်စ သတ်လိုက်ပါရစေ" လို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းပါတယ်။
အခန်း (၈)
ညနေစောင်းမှာ အောင်လေး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာတယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အမိုးပူပေါ်မှာ ကြာကြာရပ်ထားရလို့ နီရဲနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ပြုံးပြုံးလေးပဲ။ "ဘွားဘွား... အမိုးကို စိတ်ချရအောင် ဖာပေးထားပါတယ်။ ဒီည မိုးရွာရင် အေးဆေး အိပ်လို့ရပါပြီ" လို့ ပြောပြီး ၄ သောင်းကျပ် ကျသင့်ကြောင်း ပြောပါတယ်။
အခန်း (၉)
ဒေါ်မြသီတာက အောင်လေးရဲ့ ကြိုးစားမှုကို မြင်တော့ အရမ်းသနားသွားပြီး တစ်သိန်းကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ အောင်လေးက ပိုက်ဆံကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ "ဘွားဘွား... ကျွန်တော် ၄ သောင်းပဲ တောင်းတာပါ။ ဒါက အရမ်းများနေတယ်" လို့ ပြောပြီး ပြန်ပေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
အခန်း (၁၀)
"ယူထားပါ သားရယ်... သားရဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လုပ်ပေးတဲ့ အလုပ်အတွက် ဘွားဘွား ပေးတာပါ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ အောင်လေးဟာ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။ သူဟာ တက်တူးတွေနဲ့ ခပ်မိုက်မိုက် ပုံစံရှိပေမယ့် တကယ်တော့ ရင်ထဲမှာ အပူမီးတွေနဲ့ပါ။
အခန်း (၁၁)
အောင်လေးရဲ့ သမီးလေးက အခုမှ ၅ လသားပဲ ရှိသေးပြီး အဆုတ်ထဲ ပိုးဝင်လို့ ဆေးရုံတင်ထားရတာပါ။ ဒီနေ့ ဆေးဖိုးပေးဖို့ ၄ သောင်း အတိအကျ လိုနေတာကြောင့် ဘယ်သူမှ မလုပ်ချင်တဲ့ ပူပြင်းတဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်တက်တဲ့အလုပ်ကို သူ လိုက်မေးပြီး လုပ်နေတာပါ။ "ဘွားဘွားပေးတဲ့ ပိုက်ဆံက ကျွန်တော့်သမီးလေး အသက်ကို ကယ်လိုက်တာပါပဲ" လို့ သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောပြရှာတယ်။
အခန်း (၁၂)
အောင်လေး ပြန်သွားတဲ့အခါ ဒေါ်မြသီတာက တွေးနေမိတယ်။ ငါသာ သူ့ရဲ့ တက်တူးတွေကိုကြည့်ပြီး အစကတည်းက မောင်းထုတ်လိုက်ရင် ဒီဖခင်တစ်ယောက် ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်သွားမလဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ အရေပြားပေါ်က မှင်စက်တွေမှာ မရှိပါဘူး။ မိသားစုအတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရုန်းကန်နေတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မှာပဲ ရှိတာပါ။
စာဖတ်သူတို့ရေ... ဒီနေ့ခေတ်မှာ လူငယ်တွေကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး အကဲမဖြတ်လိုက်ပါနဲ့။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တက်တူးတွေ ရှိနေပါစေဦး... သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အနန္တမေတ္တာတွေ ကိန်းအောင်းနေနိုင်ပါတယ်။